Hugleiðingar

Ný síða komin!

2006-06-27T04:12:00.002-07:00

Sæl verið þið

Ég er búin að opna nýja síðu og slóðin er: http://sms.blog.is/blog/sms/
Verið velkomin þangað.
Bestu kveðjur

Ný síða komin!

2006-06-27T04:12:00.000-07:00

X við F á kjördag!

2006-05-23T14:53:00.000-07:00

Nú þegar örfáir dagar eru til sveitastjórnarkosninga langar mig að skrifa nokkrar línur um mikilvægi atkvæðis ykkar í kosningum, sérstaklega þið sem búið í höfuðborginni Reykjavík.

Eins og þið eflaust munið enn þá er ég varaþingmaður Frjálslynda flokksins í Suðvesturkjördæmi og hef unnið í 3 mánuði sem þingmaður xF á Alþingi.

Nú er Frjálslyndi flokkurinn í framboði í Reykjavík og er í fljúgandi sókn þar, þannig að hvert einasta atkvæði er honum mikilvægt.
Ég hvet ykkur því til að setja x við F á laugardaginn, kjördaginn.
Fyrir því eru margar góðar ástæður. Eins og til dæmis það að Frjálslyndi flokkurinn er stjórnmálaafl sem vill auka íbúalýðræði í borginni og er það fengið með hugsjóninni “ekkert um okkur án okkar” sem er einmitt það mottó sem allir eiga að búa við og vera þátttakendur að samfélaginu í heild, er það ekki einmitt það sem við viljum og því til sönnunar hefur Frjálslyndi flokkurinn sýnt það í verki að hann styður heyrnarlausa af alhug á Alþingi eins og til dæmis með frumvarpi um textun og eindregin stuðning við það að táknmálið verði viðurkennt sem móðurmál heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblindra. Því miður hefur litlu verið áorkað og skrifast það á reikning stjórnliða fyrir algjört sinnuleysi við þessum góðra gjalda verðum málefnum er varða sjálfsögð mannréttindi.

Af borgarmálum vill Frjálslyndi flokkurinn meðal annars að flugvöllurinn verði áfram í Vatnsmýrinni og er þar með að koma á framfæri vilja meirihluta íbúa höfuðborgarsvæðsins sem vilja að flugvöllurinn verði þarna áfram. Flugvöllurinn í Reykjavík gegnir veigamiklu hlutverki fyrir landsbyggðina í heild sinni sem og öryggishlutverki fyrir sjúkraflug til dæmis.

Frjálslyndi flokkurinn vill líka að strætókerfið verið endurskoðað með öllu og komið á hverfisvögnum sem yrðu tengivagnar fyrir stofnbrautarvagna sem tengja á milli hverfa eða hluta í borginni og líka vill flokkurinn að það verði frítt í strætó fyrir börn, unglinga, öryrkja og ellilífeyrisþega.

Frjálslynda flokkinum er mjög annt um hag ellilífeyrisþega og meðal annars á stefnuskrá um það mál er að finna niðurfellingu um fasteignagjöldjum hjá ellilífeyrisþegum, sem og það að bæta verður heimaþjónustu við aldraða í Reykjavík.

Frjálslyndi flokkurinn vill útrýma öllum lélegum aðbúnaði í grunnskólum s.s. færanlegum skólastofum sem oft eru kofaskrifli á skólalóðinni, slíkt á með engu móti að tíðkast fyrir börn okkar í því mikilvæga námi sem grunnskólanámið er. Einnig er lögð áhersla á að tómstunda og íþróttastarf barna verði unnið á vinnutíma og iðkendur fái styrki til þessa. Af leikskólafólkinu er það að segja að Frjálslyndi flokkurinn vill að leikskólinn verði gjaldfrjáls. Einnig vill flokkurinn að öllum mismunum fjárveitinum borgarinnar til íþróttafélaga verði útrýmt.

Frjálslyndi flokkurinn vill útrýma umferðahnútum á stofnbrautum og setja þær í stokka og gera mislæg gatnamót. Þessar brautir eru mikilvægar samgönguleiðir, en ekki listaverk.

Frjálslyndi flokkurinn hefur mikið látið á sér kveða í borgarmálum og má það meðal annars nefna varðveislu gamla húsa við Laugaveginn – því starfi verður haldið áfram enda fullkomnlega sjálfsagt mál því mörg húsanna hafa sögulegt gildi fyrir Reykjavík og setja svip á bæinn.

Undanfarin fjögur ár hefur Ólafur F. Magnússon verið eini borgarfulltrúi Frjálslynda flokksins og Margrét Sverrisdóttir hefur verið varamaður hans. Hún hefur unnið mikið starf í nefndum borgarinnar sem og verið borgarfulltrúi.

Margrét Sverrisdóttir hefur til að mynda farið á tvö táknmálsnámskeið – og hún hefur lært heilmikið um samfélag heyrnarlausra og oft á tíðum tekið tillit til þarfa heyrnarlausra í þeim víðamörgu málaflokkum sem hún sinnir en hún er einmitt líka formaður Hollvinasamtaka Ríkisútvarpsins og var spurð ásamt hópi annara manna og kvenna sem láta sig fjölmiðla mikið varða hvað þau myndu gera ef þau fengu að stjórna RÚV. Margrét ein af öllum nefndi að hún vildi texta allt innlent sjónvarpsefni, þar á meðal fréttir líka. Þannig að með þessu má sjá að hún er alltaf með málefni heyrnarlausra/heyrnarskertra og daufblindra í huga þegar hún vinnur í hverjum málaflokkinum og hún vinnur þau af heillindum. Margrét verður okkar haldreipi í borgarstjórn þegar kemur að einhverjum málefnum sem varða heyrnarlausa.
Þannig að þið hafið nú í höndum góðan möguleika að krossa X við F á kjördaginn og verið viss um að farið verður vel með það atkvæði.
X við F á kjördag!

Vatnið

2006-03-14T03:37:00.000-08:00

Vatnið er okkur mikilvægt, vatn er mannréttindi. Það kannast allir við vatnsvandamálin í þróunarlöndum, og talað um að helmingur jarðarbúa fær ekki vatn. Nú á að fara að einkavæða vatnið okkar. Um það mál hefur verið eitt fjölmörgum klukkustundum á hinu háa Alþingi og mönnum orðið heitt í hamsi, á svona stundum hafa þeir sennilega ekki hugsaði sér annað en vatn til að svala sér við þangað til næsta skora í ræðustól væri tekin. Þeir stjórnarandstöðuþingmenn eiga heiður skilin fyrir málþóf sitt til verndar vatninu okkar. Að einkavæða vatnið er eins og að verið að selja ofan af okkur síðasta hálmstrá okkar í auðlind okkar. Vatn er rosalega mikilvægt, við erum alltaf hvött til að drekka vatn, það er meira segja talað um að það sjáist á okkur hvort við drekkum nægt vatn eða ekki. Og hugsið ykkur allan þvottinn sem þvegin er með vatni. Það reyndi svo sannarlega á það hérna hjá mér um daginn, hve mikilvægt vatnið getur verið manni þegar þvottur er annars vegar. Þvottavélin mín afar nýleg reyndist eitthvað biluð á dögum, hún hafði verið að bila eitthvað smátt og smátt en ég var bara ekkert á þeim buxum að fatta að eitthvað væri að henni, endurræsti hana til að taka þessa tölvubilnanatilkynningu af vélinni. En endurræsing er bara ekki hægt að gera endalaust, sú staðreynd lá fyrir – þvottavélin var biluð og ekki annað hægt að gera en að kalla á þvottavélaviðgerðarmann, það tók svolítinn tíma að fá hann hingað og á meðan biðin var, þurfti ég að fá að þvo þvott hjá pabba mínum og vélin hans er sennilega eitthvað meira en tuttugu ára gömul. Og svo kom þvottavélaviðgerðarmaðurinn – og viti menn, það eina sem hann þurfti að gera er að skrúfa frá vatninu og bara allt fór af stað. Ég hef aldrei skammast mín jafnmikið og þegar þetta var ljóst, bara skrúfa frá vatninu. Og þegar ég hugsa til baka síðustu fjóra mánuði þá fer ýmislegt að rifjast upp í þvottinum... en held sé óþarfi að fara að útlista það hérna. Núna þvær þvottavélin mín mjög vel, það meira segja rýkur úr þvottinum þegar ég opna vélin eftir þvott, það er nefnilega til að koma í veg fyrir að þvotturinn krumpist. Nú veit ég alveg hvað þessi tölvubilanatilkynning E10 á vélinni þýðir, hana vantar vatn að þvo með og viðgerðarmaðurinn var svo vænn að segja mér líka að ef kæmi E20 þá þarf að losa um í síunni sem vatnið fer í gengum út úr vélinni. Þetta með E10 stóð bara ekki í handbókinni sem fylgdi þvottavélinni, vegna þess að það þarf nefnilega ekki að segja fólki að það þurfi að skrúfa frá vatninu þegar vélin er tengd. Ég fyrir mitt leyti sver af mér allar sakir að hafa tengt vélina. Þetta bara gerðist og ætla ég að láta þetta mér smákenningu verða. Vatnið má ekki undir engum kringumástæðum einkavæða, okkur hefur gengið alveg bærilega með það í fjölmörg ár og þurfum enga formbreytingu þar að lútandi. Allir ættu að þekkja söguna, fyrst fór rafmagnið, svo var kvótinn settur á fiskinn og núna á vatnið að fjúka.

Viðtalið

2006-03-13T12:10:00.000-08:00

Nú er verið að sýna í Hafnarfjarðarleikhúsinu leikritið “Viðtalið”. Höfundar þess eru Laila Margrét Arnþórsdóttir og Margrét Pálsdóttir. Leikritið er uppsett af Draumasmiðjunni, en Draumasmiðjan hefur meðal verka sinna sett upp táknmálsverk, þ.e. leikverk þar sem táknmálið spilar inn í verkið af einhverjum hluta eða í öllu leikverkinu. Þannig hefur Draumasmiðjan skapað sér nokkurn grunna að því sem svokallað Döffleikhús á að vera. Ég fór að sjá leikritið fyrir um viku síðan og það snerti mig mikið að horfa á það, þarna birtust sögur sem maður hafði svo oft verið vitni að manni ljóslifandi í verkinu. Sögur sem heyrnarlausir hafa sagt um samskipti sín við ýmsa sem þeim tengdust á æviskeiði sínu. Ekki verið að ádeila á neinn né einn í leikritinu, heldur bara til að sýna fram á að þetta var einmitt svona – afleiðing þess að táknmálið var bannað og talmálsstefna við lýði. Þetta var svona hérna og líka víðsvegar um heim. Stefna sem útlagðist þannig að táknmálið var talmálinu til tarlafa og þurfti að víkja. Þannig að öll samskipti milli heyrandi og heyrnarlauss fjölskyldumeðlima fóru forgörðum. Ég vil hvetja alla til að sjá þetta leikrit, það hefur fengið frábæra dóma leiklistargagnrýnenda og leikgerðin er skemmtilega vel uppsett í alla staði. Jæja, þá er víst bara að setja leikhúsferð í dagabókina hjá þér lesandi góður. Sýningum mun ljúka í byrjun apríl.

...svona er þetta!

2006-03-06T10:02:00.000-08:00

...svona er þetta!

Jæja, mikið var ég ósátt út í allt og ekkert í dag þegar ég kom heim. Það er nefnilega búið að loka www.malefnin.com ekki ætla ég mér að rekja ástæður lokunnar en það ku vera eitthvað útaf birtingu bréfa sem fóru fram á milli tveggja einstaklinga og ekki ætla ég mér að leggja dóm í það sem bréfin fjölluðu um enda hef ég ekkert séð af þeim. En að loka þessum umræðuvef, sem var síðasta vígi mitt að ná mér í fróðleik líðandi stundar. Þar les ég að venju yfir kaffibollanum hvað aðrir segja um hin og þessi málefni líðandi stundar (ég tel mig vera ágæta í að greina bullið frá alvörunni í umræðunni). Ég les mér það til þarna af þeirri einföldu ástæðu að ég heyri ekki í útvarpinu og enginn er textinn á innlendu frétta, fróðleiks og umræðuefnum líðandi stundar. Ég les mér til aukareitis við netnotkunina aðra blaðfjölmiðla líka. Ég er bara frétta-og fróðleiksþyrstur einstaklingur, einn af mörgum sem langar bara að vita hvað er verið að tala um í þessu landi á sem fljótlegastan hátt og hvað sé að gerast og hver sé undirtónn málanna, svo einfalt er það. Og svo þegar maður hefur og getur svalað þeirri þörf sinni þá er bara slegið á puttana á manni og maður heftur í einhver aumkunarverðan stokk fyrir aumkunarverð samskipti tveggja persóna sem enginn var valdur að nema þau tvö. Það mætti nú svo gott sem loka Baugsmálinu endanlega í dómi núna, þar sem ekkert má fjalla um neitt né eitt. Ég skoða líka umræðuna á www.press.is og svo auðvitað nýjar ræður á www.althingi.is Ef einhver veit um umræðuvef sem kemur í stað www.malefnin.com þá vinsamlegast megið þið alveg senda mér slóðina.
Ég er mjög leið yfir þessu. Ég er enn leiðari yfir hvað stjórnvöld eru sinnulaus um að koma lögum á um textun á innlendu efni, eins og það sé stærsta málið af öllu. Ég er mjög leið yfir því að þetta mál skuli ekki fá neina umfjöllun í menntamálanefnd. Ég er mjög leið yfir því að mörg góð og gild þingmál frá stjórnarandstöðunni fái almennt litla eða enga umfjöllun í nefndum, þannig að það kemur mér ekkert á óvart að virðing fyrir Alþingi núna skuli fara þverrandi sbr. könnun sem gerð var nú á dögum. Krafan um lög um textun á innlent sjónvarpsefni kom fram löngu áður en menn fóru að huga að réttindamálum samkynhneigðra eða þá það að þjóðinni var hellt út í stórvirkjunarframkvæmdir, krafan um textun kom jafnvel á undan lögum um kvótasetningu.
Íslendingar eru orðnir tæknivæddasta þjóð heims svo ekki segja mér að það sé ómögulegt að setja texta á vegna einhverra tæknivandkvæða, þessi afsökun er alveg úr sér gengin svo mikið er víst, boltinn er einfaldlega núna hjá stjórnliðum og jafnvel menntamálaráðherra hefur sagt að hún vilji sjá aukna textun á innlendu sjónvarpsefni í RÚV. En hvað um aðrar stöðvar, verða þær alveg fríar í þessu réttlætismáli, á maður bara að horfa á RÚV, er frelsi til að velja, orðin tóm?

Það er bara búið vera skemmtilegur tími hjá mér undanfarið skal ég segja. Tók þátt í með öðrum þingkonum allra flokka að segja Píkusögur á sviði í Borgarleikhúsinu 1. mars sl. Það var mjög gaman að fá að taka þátt í þessu og er ég stolt af því – sér í lagi á þann hátt að styrkja V-dagssamtökin í baráttustarfi sínu –ofbeldið burt-. Og það er svolítið skrýtið að hugsa til þess að ég hef aldrei á ævinni horft á leikrit á Stóra sviðinu í Borgarleikhúsinu en kem þangað fyrst inn og fer þá með Píkusögur á sviðinu þarna. Ég hef einu sinni séð leikrit á Nýja sviðinu í Borgarleikhúsinu og það var reyndar Píkusögur. Í gærkvöldi fór ég í Hafnarfjarðarleikhúsið og sá þar leikritið Viðtalið. Það var meiriháttar upplifun að sjá það. Mjög skemmtilega uppsett og leikkonurnar þarna hver og ein eiga hróss skilið fyrir framstöðu sína sem og höfndar þess. Ég hvet alla að sjá þetta leikrit. Það eru núna 7 sýningar eftir. Núna á miðvikudaginn er ég að fara á annað leikrit sem heitir Hungur.

...svona er þetta!

2006-03-06T09:43:00.000-08:00

...svona er þetta!

Jæja, mikið var ég ósátt út í allt og ekkert í dag þegar ég kom heim. Það er nefnilega búið að loka www.malefnin.com ekki ætla ég mér að rekja ástæður lokunnar en það ku vera eitthvað útaf birtingu bréfa sem fóru fram á milli tveggja einstaklinga og ekki ætla ég mér að leggja dóm í það sem bréfin fjölluðu um enda hef ég ekkert séð af þeim. En að loka þessum umræðuvef, sem var síðasta vígi mitt að ná mér í fróðleik líðandi stundar. Þar les ég að venju yfir kaffibollanum hvað aðrir segja um hin og þessi málefni líðandi stundar (já ég kann ágætlega að greina bullið frá alvörunni) Ég les mér það til þarna af þeirri einföldu ástæðu að ég heyri ekki í útvarpinu og enginn er textinn á innlendu frétta, fróðleiks og umræðuefnum líðandi stundar. Ég les mér til aukareitis við netnotkunina blaðfjölmiðla líka. Ég er bara frétta-og fróðleiksþyrstur einstaklingur, einn af mörgum sem langar bara að vita hvað er verið að tala um í þessu landi á sem fljótlegastan hátt og hvað er að gerast og hver sé undirtónn málanna, svo einfalt er það. Og svo þegar maður hefur og getur svalað þeirri þörf sinni eins og þarna á www.malefnin.com þá er bara slegið á puttana á manni og maður heftur í einhver aumkunarverðan stokk fyrir aumkunarverð samskipti tveggja persóna sem enginn var valdur að nema þau tvö. Það mætti nú svo gott sem loka Baugsmálinu endanlega í dómi núna, þar sem ekkert má fjalla um neitt né eitt. Ég skoða líka umræðuna á www.press.is og svo auðvitað nýjar ræður á www.althingi.is Ef einhver veit um umræðuvef sem kemur í stað www.malefnin.com þá vinsamlegast megið þið alveg senda mér slóðina.
Ég er mjög leið yfir þessu. Ég er enn leiðari yfir hvað stjórnvöld eru sinnulaus um að koma lögum á um textun á innlendu efni, eins og það sé stærsta málið af öllu. Ég er mjög leið yfir því að þetta mál skuli ekki fá neina umfjöllun í menntamálanefnd. Ég er mjög leið yfir því að mörg góð og gild þingmál frá stjórnarandstöðunni fái almennt litla eða enga umfjöllun í nefndum, þannig að það kemur mér ekkert á óvart að virðing fyrir Alþingi núna skuli fara þverrandi sbr. könnun sem gerð var nú á dögum, stjórnliðar einir geta kennt sér um hafi þeir snefil af samvisku til að viðurkenna það. Krafan lög um textun á innlent sjónvarpsefni kom fram löngu áður en menn fóru að huga að réttindamálum samkynhneigðra eða þá það að þjóðinni var hellt út í stórvirkjunarframkvæmdir, krafan kom jafnvel á undan lögum um kvótasetningu.
Íslendingar eru orðnir tæknivæddasta þjóð heims svo ekki segja mér að það sé ómögulegt að setja texta á vegna einhverra tæknivandkvæða, þessi afsökun er alveg úr sér gengin svo mikið er víst, boltinn er einfaldlega núna hjá stjórnliðum og jafnvel menntamálaráðherra hefur sagt að hún vilji sjá aukna textun á innlendu sjónvarpsefni í RÚV. En hvað um aðrar stöðvar, verða þær alveg fríar í þessu réttlætismáli, á maður bara að horfa á RÚV, er frelsi til að velja, orðin tóm?

Það er bara búið vera skemmtilegur tími hjá mér undanfarið skal ég segja. Tók þátt í með öðrum þingkonum allra flokka að segja Píkusögur á sviði í Borgarleikhúsinu 1. mars sl. Það var mjög gaman að fá að taka þátt í þessu og er ég stolt af því – sér í lagi á þann hátt að styrkja V-dagssamtökin í baráttustarfi sínu –ofbeldið burt-. Og það er svolítið skrýtið að hugsa til þess að ég hef aldrei á ævinni horft á leikrit á Stóra sviðinu í Borgarleikhúsinu en kem þangað fyrst inn og fer þá með Píkusögur á sviðinu þarna. Ég hef einu sinni séð leikrit á Nýja sviðinu í Borgarleikhúsinu og það var reyndar Píkusögur. Í gærkvöldi fór ég í Hafnarfjarðarleikhúsið og sá þar leikritið Viðtalið. Það var meiriháttar upplifun að sjá það. Mjög skemmtilega uppsett og leikkonurnar þarna hver og ein eiga hróss skilið fyrir framstöðu sína sem og höfndar þess. Ég hvet alla að sjá þetta leikrit. Það eru núna 7 sýningar eftir. Núna á miðvikudaginn er ég að fara á annað leikrit sem heitir Hungur.

...laga ellikjörin, takk!

2006-02-26T03:41:00.000-08:00

Í gær fór ég á kjaramálaráðstefnu eldri borgara hér í suðvesturkjördæmi og það verður að segjast eins og er að mér finnst nú ansi hart lagt á eldra fólkið að vera að berjast fyrir sjálfsögðum mannréttindum sínum og lífsgæðum komið á þennan aldur. Ég get staðfest það að fulltrúum stjórnliða á pallborðinu langaði mikið að vera heima hjá sér með fjölskyldu sinni þennan dag, þau hefðu alveg getað verið þar ef það hefði verið eytt einhverjum af þessum xx stjórnliða árum sínum í að laga kjör aldraðra. Miðað við hina brystu rödd aldraða þarna er svo ekki búið að gera. Kjör þeirra hafa versnað – og hæstvirti fjármálaráðherra sem þarna sat drífðist að segja það að húsnæðiskostnaður truflar mikið fyrir að ellilífeyrinn nýtist í að eldri borgarar hafi það gott – sem sagt húsnæði eða matur – að taka þetta saman er dauðadómur, og svo langar gamla fólkinu líka að vinna til að drýgja ellilífeyrinn, en það má það ekki og helst ekki vera að selja hlutabréf eða eignir, þá skerðist ellilíeyrinn svo um nemur meira en tveim innkaupapokum eða meira. Það er alveg sama hvað öllum talnarunum fjármálaráðherra viðkemur þá finn ég til mikils kvíða fyrir mína kynslóð þegar kemur að elliárum hennar, því hún er vön góðu, reyndar allt öðru en þetta góða gamla fólk sem þarna var á fundinum og guð hjálpi þeim sem voru öryrkjar fyrir. Ein kona þarna, hátt komin á níræðs aldur þakkaði Baugsfeðgum frekar fyrir að vera á lífi heldur en ríkisvaldinu, því í Bónus getur hún keypt ódýran mat til að hafa í sig og á. Því er haldið fram í fréttum á visir.is (VefTV) að rannsókn og réttarhöld vegna Baugsmálsins kemur til með að kosta ríkissjóð 1500 miljónir, ef satt er þá held ég að ég sleppi næstu setningu, þið sem þetta lesið megið alveg segja hana sjálf í hljóði.

Já, ég er að fara á svið og flytja Píkusögur með öðrum þingkonum og er mér bara heiður að því. Þá er víst bara eftir að þið kaupið miða, komið, sjáið og njótið í Borgarleikhúsinu miðvikudagskvöldið 1. mars, stundvíslega kl. 20, hægt að kaupa miða í Borgarleikhúsinu.

...laga aðgengið takk!

2006-02-25T12:55:00.000-08:00

Í gær fór ég á málstofu hjá Samgönguráðuneytinu. Málefnið sem var fjallað um var ferðaþjónusta fyrir fatlaða. Ég hef það fyrir satt að ég fékk á tilfinningunni þegar ég keyrði heim og var að hugsa um það sem sagt hafi verið þarna að ég hafi verið á fundi um sama málefni fyrir svona 15 árum eða svo. Vissulega skal það segjast að margt hefur áunnist á þessum fimmtán árum, til dæmis það 28 gististaðir af 150 í ferðaþjónustu bænda geta státað af merki að til staðar sé þjónusta fyrir fatlaða og á ég þar við fólk með hreyfihömlun. Gerðir hafa verið staðlar sem gistihúsaeigendur keppast við að fylgja eftir svo ekki sé minnst á hótelin, þau eru flest vel aðgengileg fötluðum hérlendis, allavega þau nýju, mikið rými, herbergin stór en kannski passaði ekki inn í að hafa hurðina á klósettið nógu breiða fyrir hjólastól, ég ætla samt að vona að engin svoleiðis vandamál hafi komið upp. Þó svo hótelin geti svo sem útvegað viðráðanlegt hótelherbergi fyrir fólk í hjólastól er þar með ekki sagt að málið sé í höfn, því brunavörnum gæti verið ábótavant ef heyrnarlaus einstaklingur skildi nú droppa inn á hótelið! Veitingarstaðir, já hvað skal segja um þá, það var líka ekki mikið rætt um þá en það var sagt að það virðist vera lenska hérna að gera veitingarstað úr gömlu húsi sem er kannski alltof lítið og illviðráðanlegt að svöng manneskja hjólastóll komist með góðu móti inn í það, hvað þá að fara á salernið ef þess yrði þörf. En það var ekki bara talað um hótel og veitingarstaði, það er fleira sem er hluti af ferðamennskunni, nefnilega viðkoma ferðamanna á náttúruperlurnar okkar, sem við erum svo stolt af, en við bara getum ekki með góðu móti boðið fötluðum að sjá þær líka, því aðgengi að þeim flestum er ekki nógu gott og erfitt fyrir þá að komast að. Það eina sem ferðaþjónustan getur sagt sér til hróss þegar komið er að þessu er það að ekkert mál er að útvega rútu fyrir fatlað fólk í hjólastól. Já og ef maður er nú ekki bara að tala um ferðafólk í hjólastól heldur líka bara fólkið sem býr hérna en er einhverra hluta vegna í hjólastól og hefur áhuga á veiða sér í soðið, þá verður það að segjast eins og er að það er hægara sagt en gert fyrir hjólastólafólk að skreppa í veiðiferð í eigin landi, því aðgengi að bakkanum er ekkert. Og svo er bara ekkert mál að koma heilu álveri fyrir í hverjum dal landsins.
Samgönguráðherra hefur því á næstunni nóg að gera svo ekki sé minnst á að hann bæti allt upplýsingaraðgengi á flugvöllum til dæmis í leiðinni líka. Það var þjóðverji þarna sem sagði að einhver mesti hagur ferðaþjónustunnar er að bjóða aðgengi fyrir alla. Fatlaður einstaklingur sem þarna flutti erindi sagði frá ferðalagi í hjólastól um Evrópu og sýndi myndir þaðan sem mjög fróðlegt var að sjá. Þetta var stórmerkileg málstofa í alla staði.

...úr einu í það sama!

2006-02-02T08:37:00.000-08:00

Hvað er að gerast með blöðin núna? Ég pantaði mér áskrift af mogganum í góðri trú að ég myndi fylgjast með öllu, stundum kemur það bara fyrir að ég næ ekki að lesa allan moggann yfir daginn, bara svona rétt kíkja í hann áður en hlupið er út á morgnanna og svo aðeins aftur þegar heim er komið og svo kemur Blaðið alltaf og í dag rakst ég á smáfrétt í Blaðinu að framvegis verði fréttir af mogganum í Blaðinu. Ég held ég fái bara eitthvað sem kallast kannski “tveir fyrir einn” með Blaðinu og segi upp áskriftinni hjá mogganum. Í Fréttablaðið er svo sem alveg ágætt og stendur alveg bærilega fyrir sínu, mér er sossum sama hver er ritstjóri þess eða fréttastjóri, einhver verður að stjórna blaðinu, mér er alveg sama hvort hann sé blár, rauður eða grænn, ég vil fá fréttirnar eins og þær gerðust, ekki sagðar út frá einhverju bláu, rauðu eða grænu sjónarhorni. Ég er að íhuga alvarlega að nú láti ég verða að því og kaupi mér áskrift að Stöð 2, þó ekki nema væri bara fyrir barnapíuna og börnin. Barnapían mín er nefnilega svolítið kröfuhörð þau fáu skipti sem hann er beðin að passa, hann vill Stöð 2, og börnin farin að styðja málstað barnapíunnar um áhorf á Stöð 2, þar eru Strákarnir og Stelpurnar nefnilega og svo Idolið og allt heila klabbið af Amazing Race og öllu hinu.
Og þar sem ég er farin að ræða Stöð 2 finnst mér tilvalið að varpa frá mér nokkru sem hefur valdið mér svolitlum heilabrotum, það er nefnilega það, af hverju er svona erfitt að setja texta á Strákana og Stelpurnar á Stöð 2? Á ég ekki sem ábyrgt foreldri að vita út á hvaða boðskap sé verið að færa börnum mínum? Á ég ekki að geta hlegið að bröndurum þeirra með þeim? Mig langar alveg gasalega mikið að vita hvað er svona fyndið við þessa þætti, á ég ekki rétt á því? Ég er að fara að kaupa áskrift að Stöð 2 eftir 10 ára hlé. Mig langar mest að segja við stjórnendur þarna: “þið getið alveg sent út textað innlent sjónvarpsefni, þið getið það alveg eins og þið hafið netvæðst svo mikið og engin lög skylda ykkur sem fjölmiðil að netvæðast líka, engin lög skylda ykkur að texta en þið getið það samt, ef þið bara viljið gera það” Gaman væri að sjá kostnaðinn við alla netvæðingu 365 miðla, samanborið við hver kostnaðurinn er við textun á innlendu efni þeirra. Og þar sem ég er farin að nefna þessi mál hérna þá finnst mér þetta eigi bara yfir alla aðra sjónvarpsfjölmiðla að ganga til dæmis Skjá einn líka, mér er alveg sama þó sjónvarpstöðin sé með gjaldtöku eða ekki.

...rétt en ekki alltaf rétt!

2006-01-30T04:00:00.000-08:00

Nokkuð langt liðið frá síðasta bloggi og bara heilmikið búið að gerast án þess að ég fái rönd við reist að koma mínum skoðunum á framfæri. Tíminn líður bara allt of fljótt og nú er veðrið bara farið að minna á að marsmánuðurinn sé kominn en svo er ekki, allavega er næstsíðasti dagur janúar núna.

Ég skipti mér nú ekki mikið að því hvað gerist í hagsmunasamtökum fatlaðra almennt enda er ég nokkuð vissi um að þeim er vel stýrt af góðu fólki en þegar heildarsamtök fatlaðra eins og ÖBÍ er annars vegar og þar hafa verið gerst hlutir sem engan veginn er hægt að sætta sig við, sér í lagi þegar samtökin vinna einmitt að því að koma í veg fyrir að svona hlutir gerist hjá öðrum. Ég á þarna við uppsögn framkvæmdarstjórans. Þó skal það segjast að skipulagsbreytingar eru alltaf af því góða, en að hrinda þeim í framkvæmd með svona látum finnst mér einum of djúpt tekið í árinna og það að óþörfu. Vissulega fylgja nýjum yfirmönnum nýjir siðir og þar skal segjast að skipulagsbreytingarnar séu hluti af því. Það verður spennandi að sjá hvert samtökin stefna í framtíðinni og hef ég mikla trú á þeim samtökum. ÖBÍ hefur engu að síður unnið gott starf á undanförunum árum og mikið látið til sín taka í áttina að því að bæta kjör öryrkja, þar hefur viss árangur náðst. Þetta eru traust samtök sem njóta viðurkenningar í samfélaginu. Nýr framkvæmdastjóri tekur því við góðu búi af hendi brottreknum fötluðum framkvæmdarstjóra og óska ég honum alls hins besta að halda því merki á lofti sem sennilega verður gert með tryggu baklandi.

Mér hefur þótt heilmikill fróðleikur í því að lesa yfir skattamál prófessors Stefáns Ólafssonar þar sem hann upplýsir okkur um hvar verið sé að koma fyrir brellum í skattamálum okkar af hinu opinbera. Þar segir hann líka að þyngstu byrðirnar í skattinum lenda á þeim tekjuminnstu af því skattleysismörkin ein og sér hafa ekkert hækkað. Það munar því um 14 þúsund krónum á mánuði hjá þeim tekjulægstu í þjóðfélaginu. Fyrir fjórtán þúsund á mánuði má fá svo gott um betur þrjár matarkörfur á mánuði eða tvær í versta falli þar sem matvöruverðið er svo hrikalega hátt. Til að tekjulágir hópar finni fyrir auknum kaupmætti verður að laga þessa gjá sem hefur myndast þarna. Ég rakst óvart á fimm kjúklingabringur á 2400 krónur pakkann. Það fannst mér mjög dýrt. En allavega er er forsætisráðherra búin að skipa nefnd til að komast að því af hverju matuvöruverðið er svona hátt.

Ég hef stundum haft það fyrir vana að þið fáið uppskrift hérna í sárabætur fyrir hvað langt sé liðið frá síðasta bloggi en núna fáið þið það sko ekki, það yrði þá of auðvelt fyrir mig að láta langan tíma líða í næsta blogg. Þetta blogg þarf sko aga, stundum hægt að setjast niður og skrifa um þörf málefni. En annars af mér er bara allt gott að frétta, nóg að gera hjá mér að sinna börnum, skóla, heimilishaldi, ræktinni (8 kg farin!!!!!!) og flensunni (hún er í miklum rénum núna), prjónamyndarskap og einu góðgerðarverkefni (þið fáið að heyra og sjá það á næstu vikum!).

...árið kvatt og nýju heilsað!

2005-12-31T08:23:00.000-08:00

Nú er árið 2005 senn að enda, fellur í gleymskunnar dá eins og flest önnur þó svo öll eigum við okkar ártöl til að minnast, sum ár hafa verið betri en önnur, og sum kannski verri en önnur, en það er sennilega jafnmismunandi og fólk er mismunandi, sem betur fer, annars væri ekkert gaman að lifa.

Árið 2005 fyrir mitt leyti er hægt að segja það að það var ekki mitt besta ár og ekki það alversta kannski en samt einhvern veginn hlakka ég mjög til þess þegar nýtt ár rennur upp. Árið 2005 var mér á minn hátt margt um lærdómsríkt og reyndi mikið á þolinmæði mína og hæfni mína að takast á við erfitt verkefni. Ég held ég geti alveg sagt að ég stóð mig vel. Nú er komið að ákveðnum kaflaskiptum í mínu lífi, einfarinn í mér má segja fær að njóta sín, ég er nefnilega orðin einstæð móðir. Það bara geriðst eins og allt annað sem á sér upphaf einhverstaðar langt í gleymskunnar kistilli og mér segir svo hugur að það mál sé best komið fyrir þar, helst geirneglt og tryggt. Það verður líka sennilega ævíntýri líkast hvernig samfélgið býr að einstæðum mæðrum eða öllu heldur einstæðum foreldrum. Það verða sennilega tekin ófá reynslusporin á þeirri braut. En að öllu ólöstuðu held ég að íslenskt samfélag styrki og hlúi vel að einstæðum foreldrum, en eins og í öllu leynast alltaf einhverjar gildrur, við bara vitum ekki af þeim fyrr en við rekumst á þær. Ég held ég muni sennilega eiga eftir að finna nokkrar, og verði þær það slæmar að lagfæringar sé þörf mun ég leggja í það að benda á það sem og finna lausnir að þeim.

Sé hinsvegar hoft yfir víðan völl ársins 2005 frá mínu sjónarhorni þá stendur það helsta uppúr að Gunnar Örlygs fór í Sjálfstæðisflokkinn og gerðist þar með messagutti hjá þeim á ríkislaunum og já, eins og þið vitið ég fékk ekkert að komast inn á þing á þessu ári. Samkvæmt flennfyrirsögn DV á árinu svínaði pilturinn sá á mig. Það eru bara orð. Mín skoðun er að hann hefði átt að segja af sér, mér segir svo hugur að það hefði verið honum heilladrjúgast, en það er bara mín skoðun í skoðanapottinum um svokölluð "flokkaflökk".

Ég segi það satt ég hefði viljað vera á þingi í einhvern tíma, ég hefði viljað taka þátt í umræðum um fjárlögin, söluna á Símanum, kynbundið ofbeldi, fá að flytja aftur táknmálsfrumvarpið, jafnvel textunarfrumvarpið og svo ekki sé minnst á málefni öryrkja og aldraða um þeirra litlu tekjur sem þeim er skaffað í einhverju mesta velferðarþjóðfélagi sem þekkist í dag og hefur hæstu þjóðartekjur miðað við íbúafjölda, hátt matvöruverð hefði líka togað í mig að leggja orð í belg. Það er heilmargt sem mann hefði langað að fá að koma að þegar fátt eitt er nefnt í því víðamikla ábyrgðarmikla starfi sem starf alþingismanns felst í, að hlúa að því gríðarmikla umboði sem honum er falið af kjósendum sínum. En hvað sem þessu öllu líður þá er ég enn réttkjörin varaþingmaður Frjálslynda flokksins.

Nýtt ár gengur senn í garð, það er viss tilhlökkun hjá mörgum ef ekki öllum að mæta því, allavega hjá mér. Ég strengi aldrei áramótaheit, bara til þess að koma í veg fyrir svik. Ég ætla bara að taka árinu fagnandi og öllu því skrautlega sem því fylgir, hvort sem það verður eitthvað gott eða slæmt, þá eru þetta bara hlutir sem manni er ætlað að fást við.

Ég og mín börn sem stundum hafa komið við sögu hérna í blogginu sendum ykkur kæru lesendum bestu óskir um farsælt nýtt ár.

Heimilisútgerðin

2005-12-21T09:45:00.000-08:00

Um daginn var ég stödd í biðröð í einum stórmarkaðinum með fulla innkaupakerru, hvað annað? Það eru jú að koma jól, einhver mesta ástæða fyrir því að innkaupakerrur eru ákaft fylltar og við sem að þeim stöndum sjáum til með að brosið á kaupmanninum stirðni ekki þennan síðasta mánuð ársins. Það voru fleiri í sömu sporum og ég og ósjálfrátt fór ég að skoða kerrurnar og meta hvað þær myndu nú kosta, bara svona í ágiskunarleik við sjálfa mig til að létta á biðinni. Ég fór mest upp í 25 þúsund í ágiskunni, en hvort ég hafði rétt fyrir mér skal ósagt látið. En það verður að segjast eins og er að allt þetta fólk sem stóð þarna í röðunum og þar á meðal ég rekum eina stór útgerð, nefnilega heimilisútgerð. Kannski nokkurskonar miniútgáfa af sjávarútvegsútgerðinni.
Það er nú stór munur á þessum tveim útgerðum en eitt eiga þær sameiginlegt það er að berjast á bökkum í takt við dollarann. Fari dollarinn hinsvegar niður þá er sjávarútvegurinn mjög illa staddur, sem nú er. Heimilin hinsvegar eiga að hagnast á lágu gengi dollarans, allavega finnst mér það, því stóran hluta af þeim vörum sem við kaupum er reyndar innflutt vara. Því er þvi miður ekki að heilsa, allavega finn ég ekki fyrir því. En sjávarútvegurinn hefur það sér til happs að vera afar vinveittur bönkum og getur alltaf bjargað sér fyrir horn með þeirri einföldu afsökun að dollarinn sé svo lágur og sjávarútveginum verður að halda gangandi hvað sem tautar og raular í gengi dollarans. Enda sjá fáar stórar sjávarútgerðir einstaka sveitarfélögum fyrir allri atvinnu. Þannig að útlán bankana við sjávarútvegin hlaupa á miljónum ef ekki miljörðum.
En hinsvegar höfum við sem rekum heimilisútgerðina engar svona afsaknir á takteinum þó við vildum við getum ekki hlupið í bankann og sagt að því miður sé matvöruverðið svo hátt að það verður að kaupa kaupa það hvað sem tautar og raular, til að eiga nóg að bíta í og brenna. Nei, við eigum bara að herða sultarólina og hætta að kaupa vörur. Matvöruverð á Íslandi er mjög hátt miðað við önnur lönd og var gerð könnun þar að lútandi um daginn og kom þessi blákalda staðreynd þá upp. Nú er svo komið að eitt fyrirtæki nefnilega Baugur er orðin svo stór að markaðshlutdeild hans nær um 60 % af öllum matvörumarkaðinum hérna á skerinu. Viðskiptaráðherra var spurð um daginn á þingi hvort hún ætli eitthvað að gera í málinu og var svarið einfalt og lekkert, no comment, skipti mér ekki af þessu. Í Englandi fóru nefnilega viðvörunarbjöllur að hrinjga þegar eitt fyrirtæki var komið með 30% markaðshlutdeild í matvörumarkaðnum. Hátt matvöruverð snertir enga strengi viðskiptaráðherra, er hún hætt að fara í kjörbúðina? Orðið samkeppni í matvöruverði er orðið nánast úrelt hér á landi. Allt er orðið leyfilegt hjá stórfyrirtækjum svo framarlega sem þau skili sínu í vasa bankanna með kærrum þökkum fyrir lánið að kaupa matvörumarkaðinn upp. Allskonar hringamyndun er greinilega í gangi get ég alveg trúað því þó ég geti fyrir mitt litla leyti ekkert kafað oní einstaka viðskipti, ég er bara lítið peð eins og þorri allra landsmanna sem þarf að búa við þetta háa matvöruverð.
Matarkarfan mín þarna í biðröðinni kostaði svo í lokin 10.612,- þrátt fyrir það að virðisaukaskatturinn var afnuminn þennan daginn í búðinni. Hún var samt ekki alveg full.

Táknmálsréttindauppskriftin

2005-12-13T14:53:00.000-08:00

Heil og sæl

Það eru að koma jól, það sem segir mér það er að ég er búin í jólaprófunum. Að venju á meðan ég ekki blogga gerist heilmikið. Það sem ber kannski hæst í mínum huga og hefur ekki látið mikið fyrir sér fara í fjölmiðlum undanfarið er túlkasjóðurinn er búin og er ég þá að tala um þann túlkasjóð sem menntamálaráðherra náði svo vel að slengja fram öllum á óvörum í svari sínu við fyrirspurn Rannveigar Guðmundsdóttur þingmanns Samfylkingarinnar 12. október 2004 um þátttöku ríkissjóðs í félagslegri túlkun fyrir heyrnarlausa, en á þessum tíma var þetta mál einmitt búið að vera í mikilli óvissu þá. Frosnar munnviprur breyttust í fagnaðarbros hjá mörgum sem komu til með að njóta sjóðsins sér og sínum til frekari aðgengis að samfélaginu við þetta einstaka afrek menntamálaráðherra sem óspart var hrósað fyrir vikið í fjölmiðlum þá daga sem gleðin var hæst. Þessi sjóður var svo upp frá því í daglegu tali kallaður Þorgerðarsjóðurinn, henni til heiðurs. Nú er svo komið að þessi sjóður er tómur og ekki bara tómur heldur líka í mínus. 10 miljónir sem í hann voru veittar eru búnar. Engin reglugerð um notkun þessa sjóðs hefur verið gerð, enda vilja menn sjá reynsluna af honum áður en einhver afkáraleg reglugerð verður búin til. Sjóðurinn var í vörslu rikisstofunnar Samskiptamiðstöðvar heyrnarlausra og heyrnarskertra. Sjálfstæð túlkaþjónusta, Hraðar hendur, fékk líka greitt úr honum í gegnum SHH fyrir unnin verkefni sem voru innan ramma þess sjóðs. Sá rammi er félagsleg túlkun, námskeið og fundir. Núna er desember, einmitt sá tími sem fjölskyldan hittist hvað mest. Já, þið verðið bara sjálf að gera ykkur í hugarlund hvaða áhrif þessi tómi sjóður hefur á daglegt líf heyrnarlausrar fjölskyldu eða einstaklinga þennan desembermánuð núna. Tilkoma sjóðsins og nauðsyn hans hefur sannað sig heldur betur rækilega.

Það sem þarf til að koma í veg fyrir að svona lagað geti gerst er nefnilega mjög einföld uppskrift, hún hefur verið notuð tvisvar en ekki náð fram að ganga nema bara sem 1 stk táknmálsfrumvarp og svo bara dalaði það í menntamálanefnd Alþingis og fór í fötuna eins og mörg góð málefni virðast gera. Áhugi og metnaður hjá stjórnarliðum í að ræða það í það minnsta var enginn og sætir það hinnar mestu furðu.

Uppskrift að lögbundnum réttindum heyrnarlausra á forsendum táknmálsins:

1 stk frumvarp helst um táknmál
1 stk kostnaðarmat pantað af formanni menntamálanefndar
1 -2 fundir í menntamálanefnd
2-3 breytingartillögur úr menntamálanefnd
1 stk af 3.umræðu á Alþingi
63 jákvæð atkvæði á Alþingi (mega vera færri en allavega meira en helmingur sitjandi þingmanna)
1 stk undirskrift frá forseta Íslands

Aðferð: Sá sem leggur þetta frumvarp fram skal hafa yfirgripsmikla þekkingu á málefninu, heyrnarlausir og táknmál. Helst að sá fái að flytja frumvarpið á táknmáli á Alþingi. Best er að þetta frumvarp henti öllum sem að táknmáli koma þ.e. heyrnarlausum, heyrnarskertum og daufblindum.
Frumvarpið verður að vera vel skreytt réttindum í fullu samræmi við stjórnarskrá Íslands. Að frumvarpinu samþykktu mun þetta verða réttindaskrá heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblindra. Réttindi þeirra verða þá í fyrsta sinn lögbundin og réttindi þeirra á forsendum táknmálsins frá vöggu til grafar. Kostnaður við réttindi þessi er greiddur af ríkissjóði og skal hafa fast númer í fjárlagafrumvarpi hvers árs. Mjög algengt er að lög séu endurskoðuð á nokkra ára fresti og legg ég til að þetta frumvarp verði endurskoðað að fimm árum liðnum frá samþykkt þess.
Þeir sem koma til með að njóta þessara réttinda munu verða mjög glaðir og sjálfsmynd þeirra styrkist til muna.
Það er óþolandi ástand með öllu að sjálfsögð mannréttindi sem umræddur Þorgerðarsjóður stuðlar heyrnarlausum, heyrnarskertu og daufblindum að geta verið virkir þátttakendur í íslensku samfélagi skuli vera eins og viðhengi við rekstur einnar ríkisstofnunnar, sem slíkt gefur það ekki af sér félagslegt öryggi.

...haustkveðja

2005-10-16T14:02:00.000-07:00

Nú er víst haustið upp á sitt besta, og þá fara farfuglarnir til heitu landanna. Sá fugl sem skeit á öxlina mína um daginn er sennilega farin. Fleiri en farfuglarnir hafa verið að kveðja okkur á þessum dögum, einn ónefndur kvaddi sér hljóðs á Landsfundi Sjálfstæðisflokksins um helgina og kvaddi að ég held í annað sinn á þessu hausti. Mér finnst skrýtið hvernig hann getur komið fyrir sig orði að segja að fjölmiðlar snúi útúr og mér finnst skrýtið að ráðherrar í flokki hans skuli samsinna því. Fjölmiðlaumræða er mjög litrík að venju. Ég næ því bara ekki alveg hvað maðurinn er að meina, kannski er hann að snúa útúr eða hefur aðra sögu að segja. Ég les blöðin, kannski meira en flestir þar sem ég sleppi alveg að hlusta á útvarpið og innlent hljóð í sjónvarpinu og get sagt það fyrir víst að ég saknaði verulega umfjöllun og fréttaútskýringa Morgunblaðsins þegar umfjöllun um upphaf Baugsmálsins bar hæst í öðrum fjölmiðlum. Venjulega hefur Morgunblaðið verið afar ötullt við að vinna fréttaútskýringar hvers konar um atburði sem bera hæst í þjóðfélaginu á líðandi stundu og koma þjóðfélaginu verulega við. En það var lítið um það að finna þar annað en afsökunar –eða útskýringargrein ritstjórans á aðkomu hans í umræddu máli. Ég get því ekki verið sammála því að fjölmiðlar (vísast á hann við Fréttablaðið) séu að snúa útúr, einhver verður að segja söguna og sú saga hefur verið sögð, fleiri verða sagðar, hvort sem einhverjum líkar betur eða verr, það er bara verið að fjalla um atburði sem gerðust, hvernig sem á málið er litið.

En eins og er heldur allt áfram að gerast. Það heitir víst líf. Farfuglar kveðja núna og koma aftur að vori, sumir menn og konur líka – ætli við skulum ekki bara segja að nú sé einhver kveðjustundarandi svífi yfir vötnum núna og á svona stundum er vel við hæfi að bera fram góða mat. Og þar sem langt er um liðið að almennileg uppskrift hafi birst hérna þá finnst mér þessi vel við hæfi á góðir stundu í hauströkkrinu.

Satay-kjúklingasalat

6 kjúklingabringur (skornar í strimla og steiktar)
Salatblanda í poka að eigin vali (mikið af því jafnvel tveir pokar en þetta er uppskrift fyrir sex manns).

Sósa
1 stór dós (400 ml) kókosmjólk
½ ferskt rautt chili aldin (steinar ekki með)
5 hvítlauksgeirar, smáttskornir
2 msk. sítrónugras,fínt saxað
salt, eftir smekk (lítið! alveg eins hægt að sleppa því)
2 msk sojasósa
1 bolli púðursykur
½ bunt ferskt coriander
3 lauf kaffír lime (fæst í austurlenskum búðum)
kanilduft á hnífsoddi
cayenne-pipar, á hnífsoddi
2 dl.vatn

1 bolli salthnetur
1/2 rauðlaukur, mjög smátt skorinn

Setjið allt hráefni sósunnar saman í pott nema hneturnar og rauðlaukinn og sjóðið í 30-40 mínútur eða þar til hún þykknar eilítið, hrærið af og til í á meðan, sósan má alls ekki brenna við. Maukið svolítið með töfrasprota sem er með hníf á endanum í lok suðutímans. Saxið niður salthneturnar og rauðlaukinn og setjið útí, látið vera smástund í hitanum svo það mýkist.
Skiptið salatblöndunni á sex diska og raðið kjúklingastrimlum ofan á. Hellið svo sósunni yfir og berið fram með hvítlaukskóríander-nanbrauði.

Treysti ykkur svo alfarið til að velja vín/drykk við hæfi og verði ykkur að góðu.

...ein smá

2005-10-13T22:17:00.000-07:00

Í dag var frétt á mbl.is þess efnis að níu blindum farþegum hefði verið vísað frá borði í flugvél Ryanair á Stanstead flugvelli fyrir nokkru. Svona fréttir birtast af og til, mig minnir að flugstjóri sama flugfélags hafi neitað að fljúga flugvélinni þar sem 11 heyrnarlausir voru komnir um borð á leið frá Stanstead til Amsterdam hér um árið. Málalyktir urðu að allir 11 heyrnarlausir farþegarnir urðu að yfirgefa vélina og ferð þeirra til Amsterdam þar með í súginn. Dómsmál varð af þessu og fengu allir farþegarnir bætur og frítt flug til Amsterdam eitthvað fram í tímann.

Reglur sumra flugfélaga eru nokkuð óljósar hvað þetta varðar.

Rök flugstjórans hjá Ryanair voru hinsvegar þau að 11 heyrnarlausir farþegar myndu engan veginn geta heyrt neyðarupplýsingar frá honum og því treysti hann sér ekki til að fljúga með farþegana. En ef þesir 11 hefðu nú verið kínverjar og ekki skilið ensku? Hefði þeim verið vísað út á sömu forsendum og þessum 11 heyrnarlausu? Ég ætla ekki að svara því hérna en þetta leiðir hugann hinsvegar að því hvaða reglur séu í gildi hjá flugfélögum almennt um þessi mál. Mega aðeins vera 4 “fatlaðir” í hverri ferð, eins og stóð í fréttinni um blindu farþeganna? Af hverju ekki 6 þá væri það heil sætaröð í þotu. Ég hef flogið mikið í gegnum tíðina, ein eða í hópi með eitthvað hitt og þetta mörgum heyrnarlausum. Stundum í þessum ferðum hafa verið aðrir fötlunarhópar líka.

Fyrir nokkrum árum fékk ég stundum það hlutverk að sækja erlenda heyrnarlausa gesti á flugvöll og keyra þeim þangað aftur þegar þeir fóru héðan. Alltaf þegar við komum að innritunarborðinu þá spurði innritunarkonan hvort sá sem var að fara þyrfti aðstoð - svona fatlaðra aðstoð á flugvellinum. Það var bara sjálfsagt að bjóða þetta og stundum var aðstoðin þegin og stundum ekki.

Svo kom að því að eitt árið þurfti ég að ferðast til Bandaríkjanna í fyrsta sinn og það alein. Ég hafði heyrt einhverjar hryllingssögur af tollurum í vegabréfseftirlitinu þarna ytra og ákvað því að þiggja aðstoð á flugvellinum (ef hún væri í boði).

Og leið sá dagur að brottför minni héðan til New York. Ég mætti að innritunarborðinu með öll ferðagögnin og gaf konunni vel að kynna að ég væri heyrnarlaus. Hún var ekkert að spyrja hvort ég þyrfti eða vildi fá aðstoð. Svo ég ákvað bara að biðja um hana sjálf. Sú varð hvumsa þegar ég nefndi við hana að ég þyrfti aðstoð á flugvellinum ytra. Hún sagði mér að bíða og fór að spyrja aðra – kom aftur á vörmu spori og sagðist ekki geta séð að ég fengi aðstoð – en bað mig að spyrja flugfreyjuna í vélinni. Mér fannst þetta svolítið aumt en fór engu að síður bara full tilhlökkunar í vélina og þegar við vorum komin í loftið bar sagði ég flugfreyjunni frá þvi að mig vanti aðstoð við útfyllingu pappírana sem hún lét mig fá og svo aðstoð á flugvellinum í vegabréfseftirlitinu. Hún sagðist ekki vita hvort hún mætti veita hana en ætlaði að spyrja flugstjórann hvort hún mætti það. Ég var hálfpartinn farin að skammast mín fyrir að málaleitan mín skyldi hafa orðið til þess að það þyrfti að trufla flugstjórann. Flugfreyjan kom svo fljótt aftur og sagði með sykursætu brosi að hún mætti ekki aðstoða mig, flugstjórinn leyfði það ekki og svo færu þau út um annað tollhlið en við farþegarnir.
En hvort hún gæti aðstoðað mig að fylla út þetta blað sem farþegar í flugi til Bandaríkjanna fá í fluginu. Nei, það gat hún heldur ekki. Og þar með lauk viðleitni minni að fá aðstoð “fatlaðra” á flugvellinum – sem var alltaf í boði en víst bara handa örðum en mér. Ég íhugað í smástund hvort búið væri að leggja þessa þjónustu af. Og svo til að gera langa sögu stutta þá komst ég í gegnum tollhliðið vandamálalaust – en bak við mig allan tímann var svartur hermaður með byssu. Ég get svarið að brosið var ansi frosið og hugur minn einhverstaðar annarstaðar þegar augu þess sem stimplaði vegabréfið mitt þarna í gegnum glerið leit á mig og bar saman pappírana mína sem ég hafði klambrað mig í gegnum þarna í flugvélinni.

Og jæja, hvernig er þessum málum háttað í dag? Held þau séu í fínu standi allavega á flugvellinum í Baltimore þar sem ég var síðast, þar er líka hægt að fara í skemmtilega gönguferð og skoða skjái sem eru svokallaðir “kallskjáir” en þar er allt skráð sem sagt er í hátalarkerfi flugstöðvarinnar, dagsetning og tími hvers kalls líka skráð. Öllum til mikils þægindaauka, þ.e. þeim sem missa af hvað hafi verið kallað upp yfir daginn. Því stundum fer hið talaða eða kallaða orð reyndar framhjá fleirum en heyrnarlausum og heyrnarskertum. Ég sá marga skoða skjáinn og skjárinn er settur upp í hjólastólahæð þannig að börn geta líka lesið hann. Slíka kallskjái er ekki að finna í Flugstöð Leifs Eirikssonar en ég tel að þar þurfi að ráða mikla bragarbót á.

...véfrétt öryrkjanna!

2005-10-08T12:51:00.000-07:00

“Vissi það! Vissi það!” hrópaði kerlingin, hlaupandi með blaðið á lofti. Þeir sem voru úti við og horfðu á ósköpin urðu forvitnir og spurðu “vissir hvað?” Kerlingin stóð á öndinni og tautaði í sífellu “vissi það! vissi það!” og eftir að hafa hægt á sér og náð andanum gat konan loksins komið því útúr sér sem hún var að fá staðfest í blaðinu: “Ríkisstjórnin þolir ekki öryrkja/fatlaða og aldraða íbúa landsins!” Menn ráku upp stór augu, þeir höfðu ekki alveg áttað sig á staðreyndunum, konan sá það og sagði róleg: “ Jú, sko í fyrra stal ríkisstjórnin af öryrkjunum/fötluðum, fyrst voru það vanefndir við umsamdar kjarabætur, bifreiðastyrkir til hreyfihamlaða skornir niður, svo var framlag Tryggingarstofnunnar vegna greiðslu fyrir fatlaða hjá sjúkraþjálfara lækkað um helming, núna er búið að taka af öryrkjum/fötluðum bensínstyrkinn – sem er til þess að þeir geti stundað fulla atvinnuþátttöku og aldraðir hafa ekki fengið sín kjaramál leiðrétt fyllilega”

Þessi skrif mín hljóma eitthvað eins og illa gert leikrit en í þessu er engu að síður að finna sannindi á því hvernig framkoma ríkisstjórnarinnar hefur verið við aldraða/öryrkja/fatlaða undanfarin ár sem hún hefur verið við stjórnartauminn.

Getur einhver gleymt 500 miljóna svikum ríkisstjórnarinnar við öryrkja, ekki náðist almenn sátt um þetta atriði enda stóð ríkisstjórnin fast á sínu að hún hefði engu lofað hvað sem orð í munni eða skrifuðu máli um það segðu.

Aldraðir hafa margoft minnt ríkisstjórnina á að standa við loforð sitt að bæta kjör þeirra, ríkisstjórnin segist hafa gert það en aldraðir sjá það bara ekki í mánaðarlegu greiðslu sinni. Kaupmátturinn hefur rýrnað svo mikið, verðbólgan er alger og matvöruverð hátt.

Nú í sumar var Síminn seldur og úr honum fékkst víst væn summa í ríkissjóð, sem var útdeilt mestmegins á gæluverkefni einstakra ráðherra. Það er umdeilanlegt hvað mikið af þessum verkefnum var nauðsyn en engu að síður skín það í gegn að ríkisstjórninni fannst ekki mikið til koma með að nýta einhvern hluta af fénu í það að bæta kjör þeirra lægst settu í þjóðfélaginu, þ.e. öryrkja/fatlaðra og aldraðra og ekki heldur er neitt um það að finna í fjárlagafrumvarpinu sem flutt var í vikunni á Alþingi. Og til að kóróna þetta allt deilist Símagróðin fram í þrjú kjörtímabil, er það raunhæft?

Það sem kom mér að skrifa um þetta var setning sem ég las í einu afar litlu viðtali við konu komna á eftirlaun, hún sagði eitthvað á þá vegu að það væri allt í lagi fyrir skólanema að segja að hann ætti ekki pening, en fyrir aldraðan einstakling að segja svona væri það skömm. Þarna finnst mér mjög illa vegið að sjálfsvirðingu aldraðrar konu. Það er skömm að því að ríkisstjórnin skuli ekki bæta kjör aldraða. Það er skömm að sjá að aldraðir geti ekki lifað sómasamlegu sjálfsögðu lífi njótandi þeirra lífsgæða sem þjóðfélagið býður upp á í dag.

Það er sýndarveruleiki að sýna fram á að við eigum gott hagkerfi sem gefur einstaklingi aukið svigrúm og gildi þar sem allir mannlegir þættir fá að njóta sín. Aldraðir og öryrkjar/fatlaðir njóta sín ekki í þessu samfélagi. Aldraðir og öryrkjar/fatlaðir er stór hópur í samfélaginu og hluti af samfélaginu, af hverju fá þeir ekki að njóta þess? Þessi ríkisstjórn þolir ekki öryrkja /fatlaðaog aldraða svo mikið er víst, það sýnir hún best með því að hunsa kröfur þeirra ár eftir ár, þetta fattaði allavega einhver kerling út í bæ.

Forsætisráðherra sagði í stefnuræðu sinni í vikunni að Ísland væri næstbesta landið í heiminum að búa í og vitnaði hann í lífskjarakönnun Sameinuðu Þjóðanna. Hagvöxtur hérna væri hvergi meiri og atvinnuleysi í algjöru lágmarki. Við þessum orðum er auðvitað ekki annað hægt en að gefa karlinum klapp á bakið, en jafnframt er hægt að spyrja hann að því hvort fórnarkostnaðurinn að komast í þetta sæti sé ekki orðin of mikill, sér í lagi ef litið er aðeins til síðustu tveggja ára, þá hafa þeir lægstsettu orðið verst úti í lífsgæðakapphlaupinu, til að komast í þetta sæti og ná hagvextinum upp er einmitt skorið mest af öryrkjum/fötluðum og öldruðum. Mér væri svo sem nokk sama að vera fimmta sætinu til dæmis, einhver myndi kannski saka mig um metnaðarleysi, en hver er mælikvarði metnaðarleysis ef stór hluti af íbúum landins er ekki ánægður með kjör sín?

Það verður líka að segjast að fleiri en öryrkjar/fatlaðir og aldraðir eru ekki ánægðir með kjör sín, því ASÍ heldur uppi þeirri staðreynd sem nú við blasir að forsendur kjarasamninga séu brostnar og spáir fjöldauppsögnum á þeim á næstunni. Verðbólgan er orðin 4,8% og er langt umfram þau markmið sem ríkisstjórnin setti fram við gerð kjarasamninganna.

Ég er ekki frá því að stórfelld sýndarmennska sé að þurfa að vera í einhverju næstbesta sæti, þar eimir af yfirlætinu, eins og einhverjir herrar séu við kjötkatlana innmúraðir og innvígðir. Það er greinilegt í þessu þjóðfélagi að allir eru ekki innmúraðir og innvígðir svo mikið er víst. Ég held jafnvel að það sé ekkert sniðugt lengur að vera innmúraður og innvígður, gæti orðið mjög einmannalegt.

...aðgengi og alþingi

2005-10-02T13:50:00.000-07:00

Ég skrapp í merkilegt boð um daginn sem haldið var af tilefni útgáfu bæklings sem ber heitið “Háskóli fyrir alla” og fjallar um aðgengi og úrræði fyrir fatlaða nemendur við Háskóla Íslands. Í inngangi bæklingsins segir að markmiðið með útgáfunni sé að gera jafnréttisstarf og þjónustu Háskóla Íslands sýnilegri og er bæklinginum bent til þeirra sem búa við einhverskonar fötlun eða hömlun. Námsráðgjöf Háskóla Íslands og Ráð um málefni fatlaðra láta sig þetta miklu varða núna ásamt Fortúna –félagi um málefni fatlaðra stúdenta í HÍ. Í bæklinginum er að finna skilgreiningu á þjónustu- úrræðum við nemendur sem hafa heynarskerðingu, sálræn vandkvæði, hreyfihömlun, langvarandi veikindi, dyslexíu og blindu/sjónskerðingu. Sem sagt nú er Háskóli Íslands á réttri leið í að verða háskóli fyrir alla eins og nafn bæklingsins bendir til. Háskóli Íslands og það fólk sem vinnur að því að stuðla að jafnrétti til náms fyrir alla eiga mikinn heiður skilinn að leggja sitt lið í að gera fötluðu fólki hverskonar námið aðgengilegri. Nám er starf.

Ég hef áður drepið niður nokkur orð um aðgengismál fatlaðra hér á síðunni og þá í sambandi við lög um málefni fatlaðra sem ég sagði vera úreld, sú skoðun stendur enn og eru þau lög sögð vera í endurskoðun í félagsmálaráðuneytinu. Það sem ég vil sjá þegar þau koma úr endurskoðuninni er að þeim verði breytt og gerð að nokkurskonar Aðgengislögum, lögum sem taka yfir hverskonar fatlanir eða hamlanir hjá fólki, lögum sem ætlað er að ryðja öllum hindrunum úr vegi – og á ég þar við að engu skiptir í hverju hindrunin felst eins og til dæmis aðgengi að upplýsingum, námi, búsetu, atvinnu þ.e.a.s öllu fólki sem býr við hvers konar fötlun eða hömlun verði gert aðgengi sitt sjálfsagt með öllum tiltækum ráðum og lausnum til langframa. Aðgengislögin myndu banna alla mismunun í þjóðfélaginu og veita öllum jafnan rétt í aðgengi að upplýsingum, námi og atvinnu.

Nú er 132. löggjafarþingið hafið. Alltaf á svona tímamótum rennur yfir mann sú tilfinning að nú fái lýðræðið að njóta sín. Eitthvað í þá áttina - þið sem þetta lesið og hafið áhuga á virku lýðræði í landinu kannist við þá tilfinningu. Tilfinning mín hinsvegar tók aðra stefnu þegar ég las frétt á visir.is í morgun að NEI takkinn hefði verið gerður óvirkur í atkvæðagreiðslu um kjör á forseta Alþingis. Ef satt reynist þá finnst mér mjög illa vegið að lýðræðinu og bara spyr af mesta sakleysi hvort atkvæðatakkarnir séu ekki löggiltir á lýðræðið og lýðræðislegan mælikvarða. Hvað segir Löggildingarstofa annars um svona lagað? Eru stjórnarflokkar virkilega að gera lýðræðinu svonalagað? Sé svo af vilja gert verður það að segjast að mér finnst þetta mjög illa gert á jafn virtum stað og Alþingi á að vera í huga allra landsmanna. Gefi stjórnliðar þá afsökun að takkinn hafi bara bilað á þessu umrædda mikilvæga augnabliki, þá myndi ég vilja vita hver taki það trúanlegt?

En já, 132. lögggjafarþingið er hafið, og mín tilfinning segir mér að það muni verða mjög heitt á kolunum í allri umræðunni. Stjórnarandstaðan mun nýta sér sinn styrk af miklum þunga og stór orð verða að öllum líkindum látin falla á þessu þingi því satt best að segja finnst mér yfirgangur stjórnarliða orðin svo mikill að það er ekki hægt að taka yfirganginum með einhverjum þegjandahætti.

Hér í Garðabæ var haldið merkilegt námskeið – nefnilega leiðtoganámskeið fyrir konur. Öllum konum í Garðabæ var boðið á þetta á námskeið og komust færri að en vildu. Þetta er í annað sinn sem slíkt námskeið er haldið. Ásdís Halla Bragadóttir fyrrverandi bæjarstjóri í Garðabæ á veg og vanda að námskeiðinu ásamt nokkrum duglegum konum úr Sjálfstæðisfélaginu í Garðabæ. Það skal tekið skýrt fram að þetta námskeið hefur ekkert með pólitík eða stjórnmálaskoðanir kvennana sem sóttu námskeiðið að gera. 299 konur voru skráðar á námskeiðið og var það haldið í Vídalínskirkju hér í Garðabæ, en síðasta kvöld námskeiðsins var haldið í Urðarbrunni, sal Fjölbrautarskólans í Garðabæ. Það skal hér segjast að ég er mjög ánægð með þann lærdóm sem þetta námskeið gaf mér, uppbyggjandi í alla staði fyrir mig sem einstakling, konu, móður, leiðtoga, stjórnanda og reddara. Ég hélt ræðu á síðasta kvöldi námskeiðsins, ræðuhöldin mín gengu bara vel.

Hafið þið einhverntímann gengið hringinn í kringum Vífilstaðavatn? Þar er góður göngustígur og röskleg ganga hringinn í kring tekur um 45 mínútur. Einstök náttúruperla á höfuðborgarsvæðinu sem allir ættu að nýta sér, mæli hiklaust með góðum göngutúr þar.

Einu langar mig að fá að koma að hérna, hef reyndar aðeins komið að því áður, allavega í upphafi bloggskrifa minna. Það varðar víst íslenskuvillur eða öllu heldur innsláttarvillur sem kannski hafa óvart eða ómeðvitað flækst inn og birst ykkur. Ég bý ekki það vel að hafa yfirlesara eða prófarkarlesara (hvað þá þýðanda!) í þjónustu minni í skrifunum en reyni samt að gera mitt besta í að ekki fari óvart illa gerðar villur í pistlana. En stundum bara getur eitthvað farið alveg framhjá mér og ef þið sjáið það þá bið ég ykkur bara að vera svo væn að leiðrétta það í huga ykkar – en sé málið hinsvegar það alvarlegt að innsláttarvillan sé ekki birtingarhæf og tölvert eitur í ykkar lesskilningi þá endilega hafið bara samband. Allar vinsamlegar ábendingar ykkar til mín eiga fullan rétt á sér, og þeim verður ekkert tekið illa, það gæti vel verið að þið fáið uppskrift að launum fyrir ábendinguna.

...gsm, nmt og textun

2005-09-24T20:07:00.000-07:00

Nú langar mig enn og aftur að vekja athygli á textun í svolitlu öðru samhengi en gert hefur verið. Um daginn í Blaðinu rakst ég á litla frétt, fréttin var svo sem ekkert merkileg, hún fjallaði um farsímanotkun bæði svona NMT og GSM, en sér í lagi var hún um það hvar hægt sé að ná í fólk í gsm síma. Tekið var stutt viðtal við einn elsta farsímanotanda landsins sjálfan Ómar Ragnarsson fréttamann með meiru. Honum fannst að gera ætti að gsm væða allt hálendið og fannst það alveg sjálfsagt mál, sennilega hefur hann haft öryggissjónarmið að leiðarljósi og sennilega líka séð sér í hag að geta sent og sagt fréttir beint staddur alveg innst inni á hálendinu. Ég hinsvegar spyr hvað eru margir staddir á hálendinu á sama tíma, eða hvað eru svona á heildina litið margir í fullri gsm þörf að gera á hálendið á hverjum tíma? Ég spyr vegna þess að hér á landi hefur verið viðloðandi það viðhorf ef um eitthvað er beðið sem manni finnst vera mikilvægt eins og suðið í mér um textun á innlent efni ber með sér – þá er eins og ég fái alltaf svarið “þið eruð svo fá að það tekur ekki kostnaði að gera þetta”. Annað svar fengi ég ef ég byggi í Svíþjóð en þar eru lög að fjöldinn skiptir engu máli – ef kannski 5 svíum vantar texta eða þá fullkomið farsímasamband sem þeir njóta ekki sökum fjarlægðar eða annarra orsaka þá verður bara að koma því á með einhverjum leiðum.

En snúum okkur að aðalatriðinu, textun á innlent sjónvarpsefni hvernig standa þau mál núna? Skoðum Skjá einn, mikið af innlendu sjónvarspefni þar sýnt en texti? Nei, alls enginn. Stöð 2? Nei, alls ekkert, talsverð auking á innlendu sjónvarpsefni hefur verið á Stöð 2 undanfarið. Sýn? Nei ekkert. Omega? Nei. Svæðisbundin sjónvarp eins og Aksjón? Nei.
RÚV Sjónvarp? Já, mikið, en vantar upp á að málefni líðandi stundar s.s. fréttir séu textaðar og vona ég að nýji þátturinn (kemur 10. okt) verði sendur út með texta þ.e. það sem búið er að taka upp fyrirfram og ég verð að segja það enn og aftur að það er alveg tæknilega framkvæmdarlegt að texta í beinni útsendingu, hefur verið gert í mörg ár úti í heimi. Það þarf bara að kaupa réttu tækin, þjálfa rétta fólkið og jú, hafa rétta viðhorfið að allir sem horfi á fái að njóta afrakstur vinnu sinnar.

Já og hvað er áætlað að notendur innlends sjónvarpsefnis séu margir? Um 10 % af þjóðinni. Þessu get ég allavega svarað en tölur um hálendið eru á stragli. Hver vill annars láta gsmhringingu trufla sig njótandi íslenskrar náttúru á miðju hálendinu?

Og eitt enn. Íslenskar bíómyndir? Ég hef ekki enn fundið neina dvd útgáfu af íslenskri bíómynd með íslenskum texta. En hef fundið flestar með enskum texta, nokkrar með þýskum og frönskum, eina fann ég með ungversku. Þið íslensku kvikmyndaframleiðendur verðið að taka á þessum málum. Mig og öðrum langar nefnilega að horfa á Dís, Blindsker, Með allt á hreinu, Gargandi Snilld og bara allan rjómann sem hefur verið unninn í íslenskri kvikmyndagerð í gegnum árin.

Og jafnvel enn eitt sem oft hefur gleymst í þessari umræðu. Íslenskar auglýsingar, fræðslumyndir, fræðsluefni útgefið af Landlæknisembættinu sem varða líf og heilsu? Fræðsluefni fyrir grunnskóla gefið út af Námsgagnastofnun? Fræðsluefni hverskonar gefið út af frjálsum félagssamtökum? Nei.

Erum við 10% að biðja um mikið? Við viljum bara njóta íslensk máls til jafns við aðra landsmenn og sjónvarpið er kjörin miðill til þess þar sem útvarpsins nýtur ekki. Ef ég er að biðja um mikið þá verður það bara að segjast að MIKIÐ vill meira.
En fær Ómar gsm, nmt símalínu á hverja skoru um hálendið? Það verður merkilegt að fylgjast með þeirri framvindu.

En annars í þessum skrifuðum orðum er vinsælasti þáttur landsins að byrja, nefnilega Spaugstofan og auðvitað er ég með vandlega stillt á textavarpið 888 á RÚV.

Og að lokum á meðan textalausar auglýsingar eru á vil ég segja það að textafrumvarpið verður flutt aftur á Alþingi nú í haust.

...verndaðir fatlaðir

2005-09-22T11:13:00.000-07:00

Það verður að segjast eins og er að ég brosti heldur betur út í kampinn þegar ég sá fyrirsögn í frétt á visir.is í gær: “Vill verndaða vinnustaði burt” Þetta hefur mig lengi langað að segja en einhverra hluta vegna þorði ég því ekki, því viðhorfið sem ég myndi mæta er einhvern veginn oftast á þessa leið að starfsfólk og stjórnendur þeirra telja sig yfir skjólstæðinga hafna og vita betur. En í visir.is var vitnað til orða og hugmynda “Christy Lynch sem er menntaður iðjuþjálfi og hefur haldið fyrirlestra víða um heim um mikilvægi þess að fatlaðir komist út á hinn almenna vinnumarkað með stuðningi hins opinbera og fyrirtækjanna sjálfra. Hann vill hreinlega að verndaðir vinnustaðir verði lagðir niður. Hann segist vilja að fatlað fólk sé úti í samfélaginu og lifi lífinu til hins ýtrasta eins og aðrir. Allir sem hafi gert þetta segist lifa betra lífi, séu jákvæðari og fái meiri lífsfyllingu. Þetta eigi að gera fyrir fatlaða. Þeir séu oft hræddir því þetta sé þeim framandi en með þessu fái þeir meiri stuðning.” (visir.is 21.09.05) Þarna er ég honum alveg sammála. Verndaðir vinnustaðir eru barn síns tíma. Það getur vel verið að einhverjir þurfi á þeim að halda og þá ætti kannski að finna aðra lausn á málinu, það er vel hægt ef vilji og fjármagn til að breyta er fyrir hendi. Það er ekkert verið að biðja vinnustaði að láta af kröfum sínum ef þau ráða fatlaða í vinnu, heldur bara finna þeim starf sem þeir gætu alveg sinnt og að sömu kröfur eru gerðar til þeirra og annarra starfsmanna, og þeim greidd laun í fullu samræmi við það sem tíðkast í fyrritækinu og er samið um. Lög um málefni fatlaðra eru líka barn síns tíma og minnir mig að félagsmálaráðherra hafi sagt haustið 2004 að lög um málefni fatlaðra væru í endurskoðun hjá ráðuneytinu, hann lagið mikla áherslu á að þau þurftu endurskoðun. Ég er honum þar alveg sammála og þessi lög eru alveg úreld og voru það sennilega fyrir mörgum árum. Í haust var nefnt við mig að lög um málefni fatlaðara kæmu aðeins á framhaldsmenntun en ekki háskólamenntun, þannig að HÍ er ekkert sérlega skyldaður lagalega til að sinna fötluðum, heldur aðeins stuðst við grunnþáttinn að allir eigi jafnan rétt til náms. Þegar lögin voru gerð var sennilega ekki gert ráð fyrir að fatlaðir stunduðu nám á háskólastigi. Þessu þarf að líka að breyta og ætla ég að vona að tekið sé á þessu atriði í endurskoðunni.

Umdeilanlega nauðsynlegt

2005-09-09T23:07:00.000-07:00

Davíð Oddsson er hættur, farin, farin í Seðlabankann. Seðlabankinn stóð einmitt vel að vígi, rétti tíminn Birgir Ísleifur að hætta og nýbúið að hækka laun bankastjóranna. Alveg er það nú merkilegt hvað Davíð er heppinn, hann hefur fæðst undir einstakri heillastjörnu, reyndar átt þess að kost að stýra hvert heillastjarnan dregur hann.
Hann segist fara sáttur, það er alltaf gleðiefni að heyra að fólk hætti í fullri sátt við alla. Hann lét úr sér árið 1996 að viðurkenning íslenska táknmálsins væri langtímaverkefni. Það eru níu ár síðan. Hann hefur ekkert komið nálægt þessu, þó margoft hafi fólk ýtt þessu málefni á forsætisráðherraborð hans. Ekkert er ég hissa á “áhugaleysi” hans á táknmálstalandi þegnum landsins enda hefur engin íhaldsstjórn í heiminum viðurkennt táknmál, að ég muni. Því íhaldsstjórnir gera ekkert og samþykkja ekkert nema þeir sem ákveða og vinir þeirra hafi hag af. Einmitt það hefur einkennt stjórnartíð þessara herra sem stjórna núna. Það er eins og allur sorinn af því sé að koma fram núna. En aftur að táknmálinu – það verður að segja að það er umdeilt hvort viðurkenna eigi íslenska táknmálið sem fyrsta mál heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblindra, en það er engu að síður nauðsynlegt. Í sama samhengi má líta til Héðinsfjarðarganga en í dag sagði forsætisráðherra einmitt þetta að Héðinsfjarðargöngin væru umdeild en nauðsynleg. Göngin veita íbúum Siglufjarðar aðgengi að samfélaginu þarna á Ólafsfirði og styttir leiðina til Akureyrar mikið, svo fátt eitt sé nefnt sem ágóði íbúanna með tilkomu ganganna sem og íbúa annara staða og eiga erindi á Siglufjörð. Viðurkenning táknmáls veitir hinsvegar táknmálstalandi íbúum landsins aðgengi að samfélaginu og samfélaginu aðgengi að þeim. Ég ætla ekki að útlista þetta frekar – en þetta er nokkuð sem mætti alveg taka til skoðunar enn og aftur á borði menntamálanefndar Alþingis, því verður slengt þangað aftur á haustþingi – eins og mörgum góðum málum sem enda alltaf þar aftur og aftur, ár eftir ár, þing eftir þing. Það sést svo vel núna því þessi ríkisstjórn er bara búin að vera svo lengi.
Svíar viðurkenndu táknmálið árið 1983 minnir mig, það fékk reyndar að fljóta með þegar samískan í Norður-Svíþjóð var viðurkennd. Svíar hafa samt fundið marga annmarka á þessari viðurkenningu- hafa nokkurn veginn aldrei verið fullsáttir við þetta þó það hafi þótt voða fínt á pappírnum – en núna hyggjst svíar að beturumbæta þessa viðurkenningu enn frekar og ef ég fer ekki með vitlaust mál þá er frumvarp þar að lútandi í vinnslu eða liggur sem frumvarp á sænska þinginu og gengur út á það að gera sænska táknmálið jafnréttahátt sænskunni – nákvæmlega það sama og íslenska frumvarpið um viðurkenningu táknmálsins gengur út á. Eru svíar virkilega að læra af okkur – við sem höfum ekki samþykkt þetta enn, svíar sjá eitthvað í þessu – sem íhaldsstjórnin á Íslandi sér ekki.
Umdeilt en nauðsynlegt, nokk merkilegt það.

...jafnrétti, hvað?

2005-08-05T01:02:00.000-07:00

Ég get alveg sagt að ég sé femínisti, ég þarf ekkert að vera í einhverjum bomsum eða í mussu með tagl til að vera það. Ég get alveg verið femínisti á háum hælum ef ég vil vera það, legg samt ekki meira á mig en ég get með hæðina, það hefur nefnilega verið sagt að háir hælar séu ekki góðir fyrir bakið, en það er önnur saga og um hana ætla ég ekki að fjalla hérna. Mér finnst hinsvegar hvimleitt að maður þurfi að vera stimplaður feministi út á einhvern fatasmekk, gamla rauðsokkuhugtakið enn við lýði, samt hef ég ekki hitt neina kvenréttindakonu í rauðum sokkum enn sem komið er. Feministar – kvenréttindakonur berjast fyrir jafnrétti og það ekki að ástæðulausu. Þó mörg góð skrefin hafa verið tekin í jafnréttismálum landans er samt enn langt í land. Alltaf þarf að gera betur, við getum ekki skikkað einhverja flotta forstjóra á ofurlaunum að gjöra svo vel að setjast upp úr stólnum fyrir konu, sú kona yrði bara upp á punt ef það yrði gert. Þeirri konu myndi ekkert líða vel líka, bak við hana myndi vera her af körlum að stjórna henni. En samt er ég viss um að þessi flotti forstjóri situr sem fastast í stólnum og vinnur verkin sín, þau verk eru oftar en ekki unnin út frá áætlunum gerðum af konum í fyrirtæki hans. Hann hefur sennilega her af konum bak við sig til að leggja á ráðin hvernig hann eigi að halda lífi í fyrirtækinu fyrir ofurlaunin sín. Og hver veit nema þessar konur séu líka mæður í hjáverkum. Þær hafa fyrir börnum að sjá og vinnu sinni líka. Til að allt gangi upp þurfa þær að vera gæddar ótrúlegri skipulagsgáfu og hafa her af bakuppliði bak við sig til að sinna heimilinu á meðan þær eru að sinna vinnunni, en stundum er það bara ekki hægt og enginn önnur en móðirin kemur til tals um að taka sum viðvikin sem gerast á vinnutíma að sér og uppsker þá fyrir vikið hornauga frá öðrum. Þetta tiltekna “hornauga” fælir kannski konur frá því að sækja um stöður sem krefjast þess af þeim að vera alltaf til taks þegar fyrirtækið þarf á að halda. Þetta svokallaða “hornauga” fá karlar í forstjórastól ekki.
Samt er viðvikið sem þær þurftu að sinna dýrmætara en fyrirtækið, nefnilega einstaklingur sem þjóðin þarf á að halda í framtíðinni, börnin okkar. Að honum þarf vel að hlúa og það vita sennilega allir, bæði karlar og konur - við verðum því að flýta okkur svolítið að ná einhverjum heildstæðum árangri í jafnréttismálum svo þessi litli einstaklingur verði ekki hissa þegar hann eldist því hann var einmitt alin upp við það að mamma hans gerði allt og var alltaf að vinna og auk þess að sinna honum. Það þarf sennilega ekkert að einblína á það að það séu “bara þrjár konur” meðal hæstlaunuðu karlaforstjóranna í nýjustu útgáfu Frjálsar verslunar. Það er hellingur af konum að vinna á bak við þessa hæstlaunuðu flottu karlforstjóra. Launin þeirra sjást bara ekki þau eru kannski ekki nógu fín til að komast á prent á þessum tekjuhæstalista. Það mál þarf kannski líka að laga, en við bara vitum ekkert hverjar þessa bakuppkonur forstjóranna eru og yfirhöfuð er stóra spurningin kannski: eru þær virkilega til?

Eyðublaðatækni er eitt sem mig langar aðeins að fjalla um. Núna nýverið gengu í gegn breytingar á högum mínum, sem eru ekkert sérstaklega frásögu færandi. Vegna þessara breytinga þurfti ég sækja um ákveðin réttindi. Ég fór því á staðinn, gerði grein fyrir erindi mínu, það skal tekið fram að þetta er virðuleg stofnun og nýtur fulls trausts í samfélaginu okkar. Mér var afhent umsóknareyðublað til að skrifa allar upplýsingar um mig og mína (sem þeir vissu nú þegar og voru með í kerfinu hjá sér) Ég byrjaði að skrifa allt niður samviskulega, og þegar kom að því að skrifa nöfn barna minna og kennitölur þeirra varð mér allri lokið. Ég á tvö börn sem bera bæði 3 nöfn þ.e. fornafn, miðnafn og eftirnafn. Ég átti sem sagt að koma nöfnum þeirra og kennitölum samviskulega inn í ramma sem var 0,5 cm x 7 cm. (vinsamlegast notið málband til að sjá rammastærðina). Ég rétt náði að fylla út rammann en þá var ég komin með fornafn og miðnafn elsta barnsins, svo ég varð bara að klára þetta með því að nota spássíur eyðublaðsins og það leit nú ekkert vel út. En þessu var ekki lokið og svo þurfti ég að skrifa líka nöfn forelda barnanna og kennitölur þeirra (sem sagt míns og föður þeirra) og ekki nóg með það að við höfum líka þrennt af þessu eins og börnin auk kennitalanna (og þessar upplýsingar eru til í kerfinu hjá þessari virðulegri stofnun) Þessi rammi sem ég átti góðfúslega að skrá nöfn okkar foreldrana inn var miklu minni en ramminn fyrir nöfn barnanna svona 0,5 cm x 5 cm (notið málbandið aftur). Ég rétt kom bara mínu fornafni að, varla miðnafninu. Mér var líka allri lokið, sleppti þessu bara og skrifaði undir umsókina í flýti.
Mér fannst alveg upplagt að vekja athygli á þessu, það þarf að taka þetta aðeins til endurskoðunar. Fólk er fylla út mikilvægt eyðublað vegna breytinga á högum sínum og sækja lögbundin réttindi sín og barna sinna. Þetta er fólki mikilvægt og mér finnst því full ástæða til að vekja athygli á þessu að þetta er mjög lágkúrulegt af stofuninni að ekki skuli vera búið að sjá þetta áður, og ef svo er þá er lágmarkskrafa að það hefði verið lagað og ekki nóg með það að umrædda eyðublað var margljósritað og nokk úr sér gengið.

...ein mátulega fersk!

2005-07-22T01:21:00.000-07:00

Það er bara blessuð blíðan í dag.
Langt síðan uppskrift hefur komið hingað, svo hérna kemur ein smá af meiriháttar fersku mauki á brauðið.
Geggjað í hádeginu með snittubrauði (sleppið bara smjörinu og notið þetta í staðinn) setjið svo uppáhaldsáleggið ofan á til dæmis skinku eða bara sallati. En getur sko ekki klikkað ef bara parmesan ostur er settur ofan á, prófið ykkur bara áfram, ég notaði bara rifinn parmesanost.
Þetta er svona (á tvö stk snittubrauð, í frosnum pakkingum)

¼ rauð papirka
½ rautt chili
3 tómatar
1 stk hvítlauksrif
skvetta af olíu (ca. 2-3 msk)
íslenskt blóðberg
steinselja
mynta eða basilkum
gróft salt og grófur pipar eftir smekk (nóg svona á milli fingra)

Allt skorið niður, takið kjarnann úr tómötunum. Setja í rafmagnsblandara, olían að síðustu og blandarinn af stað (ekki lengi!)

Þá ætti snittubrauðið að vera tilbúið úr ofninum, og bara skera það langsum meðan það er heitt, þrýsta því aðeins niður og breiða þessu ofan á og njóta með einhverjum góðum drykk í hádeginu á góðum sólardegi.
Verði ykkur að góðu

p.s. ef enginn rafmagnsblandri er til þá bara skera þetta allt niður í smátt

Klapparholt og Steinstaðir

2005-06-24T12:15:00.000-07:00

Nú um helgina fer ég á ættarmót. Í dagskránni sem undirbúningsnefndin hefur sent mér segir að þetta sé ættarmót Steinstaðaslektsins, þar verða meira segja hinir víðfrægu Steinstaðaleikarnir. Steinstaðaslektið samanstendur af 9 systkinum og er faðir minn þar á meðal. Í dagskránni eru þau kölluð ættarlaukarnir og þau fá frítt inn. Við afkomendur þeirra eigum að borga 1800 krónur svo framarlega sem við erum 12 ára og eldri. Við fáum gos fyrir þetta en sagt er að við afkomendur Steinstaðanna höfum verið afspyrnu dugleg að drekka gos í den –og erum sennilega enn. Nú ætla ég að monta mig aðeins af þessari stórkostlegu ætt.

Amma mín og afi eignuðust 9 börn og öll komust þau upp til manns, hvert og eitt sagt hafa verið dugnaðarfólk á sínu sviði. Dugnaðarfólkið eignaðist sem sagt slatta af börnum og þessi börn hafa einnig eignast sín börn sem svo hafa líka eignast önnur börn í þriðju kynslóð, eitthvað mun vera af fjórðu kynslóðinni, kannski gæti sú fimmta allt eins verið á leiðinni. Við erum komin yfir hundrað og eitthvað í tölu. Svo það verður margt um manninn og það verður gaman að hitta fólkið. Sumt fólk hittir maður bara í jarðaförum, afmælum og á öðrum merkisatburðum í lífi sínu en aðra hittir maður oftar eins og til dæmis systkini sín, svona innan einhvers innsta hrings eins og sagt er.

Tilgangurinn með ættarmótistandi Steinstaðaslektsins er sá að börn okkar fái að kynnast fjölskyldunni, sögunni, hefðunum og bara öllu því sem þessu slekti fylgir. Þetta er haldið á tveggja ára fresti. Fyrir þá sem ekki þekkja til þá eru Steinstaðir á Akranesi, nefnilega síðasti sveitabærinn þar í bæ. Ég ólst upp þarna á bæ á þessu landi sem hét og heitir enn Klapparholt. Amma og afi byggðu og bjuggu á Steinstöðum, reyndar á hæsta hólnum sem var á landinu og núna trónir húsið, stórt og hvítt þarna og komið inni í deiliskipulag Akranes. Miklar byggingarframkvæmdir eru í kring og er aðalsvæðið þarna sem margir krakkar léku sér óðum að hverfa undir malbik og steypu. Blokkir og einbýlishús verða byggð. Ein gata þarna rétt hjá heitir Steinstaðaflöt, þar hefur bróðir minn reyndar byggt sér myndarlegt hús.

Þarna á Steinstöðum og í Klapparholti voru kindur, kýr, hestar, hænur, hundar og auðvitað kettir til að sjá um mýsnar. Foreldar mínir stunduðu garðyrkju, sumarblómarækt og grænmetisrækt. Við Klapparholt var gróðurhús og reitir fyrir sumarblómin. Fólkið á Akranesi keypti þar sumarblómin sín og bærinn blómstraði heldur betur, mest var að gera fyrir 17. júní. En þá áttu öll sumarblóm bæjarins að vera komin niður. Margar konur unnu hjá pabba við garðræktina. Þau voru að frá morgni til kvölds í þessu og höfðu mjög gaman af, áttu það mörg börn sem hjálpuðu til. Pabbi var líka stórtækur í þessari sumarblómarækt og seldi útum allt land á tímabili. Hann færði sig jafnvel yfir og fór líka í moldarrækt, seldi hina víðfrægu Skagamold út um allar trissur. Þá byggði hann stóra moldarskemmu og stórt gróðurhús á Smiðjuvöllum. Í gróðurhúsinu þarna hófst trjáræktin og ræktun fjölærra blóma. Þau lifðu sig alveg inn í þetta.

Hlutverk okkar krakkana var kannski meira í að sinna dýrunum, allavega voru allir bræður mínir og eina systir mín á kafi í hestamennskunni lengst fram af. Þarna komu líka að kaupstaðakrakkarnir, þar fengu þau kannski mörg hver að kynnast sveitastörfum og kannski hafa einhverjir fengið fyrstu launin sín þarna á Klapparholti. Ég var ekki mikið í þessu dýrastandi, hálfhrædd við hestana og var ekki mikið inn í þessu öllu saman. Skulum segja að ég hafi meira verið áhorfandi, ég sinnti þó eggjatýnslunni hjá hænunum. Þegar mest lét voru um 1000 hænur í þar til gerðum búrum og eggjasalan blómstraði. Einnig var eitthvað um að kjúklingum var slátrað, meira segja var þarna kjúklingasláturhús. Jæja, við skulum segja í sem stystu máli að þarna á Klapparholti hafi verið allur skalinn af hvers kyns búskap landsins, nokkurskonar þverskurður af sitt og hverju. Það eina sem vantar er einhver nútímabúskapur eins og minka eða fiskeldi.

Síðla sumars og á haustin þegar fyrstu rófurnar komu í hús var mikil gleði og sú gleði var ekkert minni þegar síðustu kálhausarnir fóru til kaupmannsins. Grænmetisræktin var líka yfirgripsmikil. Fólk frá Akranesi kom á haustin og fékk að týna rófur og kálhausa upp sér til eignar einn eða tvo laugardaga í september. Og ekki má gleyma karftöfluræktinni, hún var jafn yfigripsmikil og grænmetið. Svo þegar hæst lét þá seldu þau allt og keyptu jörðina Ás í Melasveit, þar var búskapurinn engu síðri en sá fyrri en þó voru þar engin sumarblóm eða fjölærar plöntur. Þar voru líka kindur og hestar. Mest var um kartöflurækt á Ási og keypti pabbi stórtæka upptýnsluvél, svona eins og maður sér bara í Þykkvabænum núna. Svo 1998 ákváðu þau bara að bregða búi og flytjast á mölina sem þau og gerðu. Nú er mamma dáin og pabbi býr í Kópavogi og er enn að rækta sumarblóm svona bara meira sér til dundurs og fyrir augað, selur ekkert en gefur þeim sem honum finnst eiga að fá sumarblóm til að auðga garðinn sinn. Nokkur eru hérna hjá mér, flauelsblóm allavega, þau finnst mér flottust, alveg sérstaklega þegar þau eru í fullum blóma svona um miðjan júlí, og svo má ekki gleyma tóbakshornum, er með rauð og hvít í potti við dyrnar. Á svölunum eru svo stjúpur í kerum.

Ekki ætla ég að rita neina ævisögu hérna núna, þetta átti bara að vera nokkur orð um ættarmót Steinstaða, en minningar þarna um uppvaxtarár mín í Klapparholtinu fóru að gera tilfinningalega vart við sig. Njótið þess bara með mér og hafið það gott um helgina.

...skamm!

2005-06-23T10:01:00.000-07:00

Nú er það komið, skammarbréfið frá ríkisendurskoðun til ríkisstjórnarinnar. Fjármagni ríkisstofnana er keyrt fram úr meira en góðu hófi gegnir. Samkvæmt lista yfir 10 verst settu ríkisstofnanir 2004 trónir Sendiráð Íslands þar efst. Hvernig ætlar ríkisstjórnin núna að réttlæta þessa umframkeyrslu? Frjálslyndi flokkurinn hefur á síðustu misserum oft minnst á offjárfestingar í þessari deild. Sendiráð Íslands víðsvegar um heim hafa sprottið upp eins og gorkúlur, öllu heldur hallir með tilheyrandi bruðli og peningasóun að manni blöskrar. Þetta gerist á sama tíma og aðrar þjóðir eru að taka sig saman í sendiráðarekstri og halda uppi svokölluðum “fartölvusendiherrum”. Slíkt þykir ódýrara rekstarform sendiráðana og jafnvel öruggara. En hvað um það, Ísland er eyland og við verðum að sýna hvað við séum stór, sterk og máttug. Mottó ríkisstjórnarinnar í þessari deild er að sýna að svo er, en við erum bara ekki með jafn stóra, sterka og máttuga buddu til að geta kostað þetta skammlaust. Nú hefur ríkisendurskoðun skammað ráðherra vegna aðgerðarleysis – og átelur ráðuneytin um að fylgjast illa með útgjöldum stofnanna sinna. Nú verður fjármálaráðherra að taka á honum stóra sínum og byrja að “slá á puttana” á þeim sem eru að umframkeyra ríkisfjármálin í ógöngur. Það þarf að sýna aðhald. Nú get ég alveg verið sammála tillögum Alþjóðagjaldeyrisjóðsins um hvað gera eigi við nokkra tugi miljarða sem ríkissjóður fær fyrir Símann. Það á að greiða niður erlendar skuldir ríkissjóðs. Ekki að vera að byggja neitt hátæknisjúkrahús eins og Davíð Oddsson þáverandi forsætisráðherra vill að gert verði fyrir miljarðana sem við fáum fyrir Símann. Við höfum nóg með að halda uppi hinum sjúkrahúsunum en á lista yfir 10 verst settu stofnanir ríkisins eru einmitt þrjár sjúkrastofnanir. Framkvæmdarsjóður aldraðra er í þriðja sæti á listanum, sá sjóður kostar einmitt hjúkrunarrými fyrir aldraða og því má vel segja að þar sé fjórða sjúkrastofnunin komin. Svo staldrar maður aðeins ansi hugsi þegar maður sér að Yfirdýralæknir er í 10 og síðasta sætinu. Hvernig komst sú stofnun eiginlega þangað?

Göngufálkar

2005-06-22T15:58:00.000-07:00

Í ljósi nýskeðra fálkaorðuveitinga Forseta Íslands verð ég að leyfa mér að leggja nokkur orð í belg, því ég í sakleysi mínu hélt að þeir sem skilið ættu fálkaorðuna væru þeir sem hefðu á einhvern hátt unnið fyrir því, af dugnaði og vinnusemi í krafti sannfæringu sinnar góðum málefnum til heilla. Þeir eru tilnefndir af almenningi sem finnst svo vera, orðunefndin tekur fyrir tilnefningar og ákveður svo hverjir eru að heiðrinum verðugir og festir á þá orðuna tvisvar á ári, 1. janúar og 17. júní ár hvert. Nú í ár voru 12 einstaklingar heiðraðir hver á sínu sviði. Af þessum tólf voru aðeins tvær konur og af þessum tólf er meirihlutinn á launum hjá hinu opinbera og það karlar. Þetta hlutfall gefur mér þá mynd í eina átt að einhverstaðar fyrir mörgum árum þegar karlarnir sem orðu fengu voru ráðnir þá stóð kannski klausa í smáu letri og stendur enn, þar segir kannski eitthvað á þessa vegu: “Ef þú verður duglegur og hlýðinn færðu fálkaorðuna, ef ekki þá starfslokasaming”. Ljótt ef satt er, en vissulega er þetta ekki svona, sem betur fer, en miðað við orðulandslagið núna mættu alveg halda þetta sé svona. Mér finnst að orðunefndin ætti að taka sig á í valinu ef ekki þá bara leggja niður allar orðuveitingar.

Nú eru barasta nokkrir farnir að ganga, hlaupa eða hjóla í kringum landið. Kannski ég leggi í að keyra landið í kring, hef ekki gert það en verð að gera það, skammarlegt að segja það. Ég hef ekki stigið fæti á Vestfirðina og hvað þá Austfirðina nema aðeins droppað út í flugvél og aftur inn í hana. Ég þarf að fara að leggja í hann að skoða mig aðeins um.
Gönguhrólfar lagðir af stað. Ég fyglist með þeim – þið getið líka gert það sjá heimasíðu þeirra www.gangan.is og svo er annar gönguhrólfur lagður af stað, hann gengur fyrir Hjartheill og hægt að fylgjast með honum á www.lhs.is
Þessir og aðrir sem eru að ganga einhverjum málstað til góðs eiga skilið alla athygli landans núna. Þeir eru sannkallaðir göngufálkar, sama hvaða farartæki þeir nota til að ganga til góðs. Göngufálkar eiga að mínu mati fálkaorðuna skilda.

Samfélagsleg ábyrgð?

2005-06-20T20:10:00.000-07:00

Mér hefur aðeins verið hugsað til orða forsætisráðherra þar sem hann hvatti fyrirtæki landsins til að sýna samfélagslega ábyrgð í hátíðarræðu sinni á 17. júní. Eftir þessi orð fór ég aðeins að líta í kringum mig eftir dæmum. Hvernig á annars samfélagsleg ábyrgð að sjást og hvar sést hún og í hvaða formi á hún að vera í. Eitt lítið dæmi rakst ég á í dag, bara si svona, svo þar sem maður er svo fljótur að finna dæmi þá hlýtur að vera urmull af þeim í samfélaginu.

Dæmið er svona, börnin mín tvö byrjuðu í dag á skátanámskeiði hér í sveitarfélaginu okkar. Allt gott um það námskeið að segja, fór með þeim fyrsta daginn, hitti yfirleiðbeinandann, fékk dagskrá vikunnar, kvaddi svo og óskaði krökkunum góðs gengis og skemmtunar á skátanámskeiðinu, en þar verða þau næstu tvær vikurnar, síðustu tveir dagarnir eru mest spennandi en þá fara þau í tveggja nátta skátaútilegu. Svo síðar um daginn áður en ég sótti þau skrapp ég í Fjarðarkaup og keypti inn í nestið fyrir þau þessa vikuna, svona ávaxta og berjasafa, bíomjólk og hvaða eina, þið vitið hvað ég meina. Fyrir þetta greiddi ég svona um 4 þúsund krónur. Alveg sátt enda kom vel fram á blaðinu að börnin ættu að vera vel nestuð, sér í lagi í drykkjum líka þar sem mikil útvera er á námskeiðinu. Svo sótti ég þau, þau komu að bílnum til mín, þung á fæti og dauðþreytt yfir daginn, enda mikið búið að gera á námskeiðinu. Þau voru í hvítum bolum, síðum og í yfirstærð. Bolurinn var kyrflega merktur banka einum. Mega eiga bolina og ég sá að ég þyrfti að þrífa einn bolinn enda hafði kakómjólk slest illa á hann, og það á að mæta í bolnum aftur á morgun, svona sennilega eitthvað auðkenni á börnin fyrir leiðbeinendur, held það sé þannig.
Á meðan ég var að ganga frá drykkjunum og hinu nestinu sem ég keypti í FK fór ég að hugsa svona aðeins um kostnaðinn og það að bankinn sem gaf bolina og er kyrflega merktur á dagskrárblaðinu sem krakkarnir komu með að hann styrkji skátanámskeiðin. Já, þarna var það komið.

Mér fannst að bankinn hefði alveg getað sleppt að kaupa alla þessa boli og kostað drykki fyrir börnin á námskeiðinu. Það hefði létt stórlega á mörgum heimilum, jafnvel kjarabót liggur mér við að segja og sýnt þar með smá samfélagslega ábyrgð í verki – eitthvað sem allir sem kæmu að námskeiðinu myndu finna. Bolirnir sem þau fengu er í yfirstærð verður varla notaður fyrr en þau komast í fullorðinsstærð (samt er námskeiðið skráð fyrir 10-13 ára). Já og þegar þau byrja að nota hann hefur kannski eitthvað gerst í millitíðinni og bankinn komin með annað nafn, hver veit? Vel hægt að hugsa það miðað við það sem hefur gerst á síðustu árum. Bolirnir koma því að engum notum. Bankinn gæti styrkt skátafélagið í að kaupa auðþekkjanleg vesti til eignar og þau yrðu aðeins notuð á námskeiðum. Þannig myndu börnin þekkjast á námskeiðinu í hjólaferðum tildæmis og enginn óþarfi gerður að foreldrum að stressa sig að þvo bolina fyrir hvern einasta dag sem barnið sækir námskeiðið. Já, mér fannst bara að þið ættuð að fá að sjá þessa hugleiðingu mína um þýðingu á samfélagslegri ábyrgð sem forsætisráðherran var að minnast á í hátíðarræðu sinni – bara eitt lítið dæmi.

Hátíðir í bæ

2005-06-19T19:43:00.000-07:00

Tveim merkisdögum á stuttum tíma er lokið. Fyrst var það 17. júní, alltaf jafnmerkilegur sá dagur, enda þjóðhátíðardagurinn okkar og þá fyllumst við solti í garð ættjarðarinnar, ættjarðarsöngvar sungnir og margt merkilegt sagt um ættjörðina og þjóðina í orði og ritmáli, jafnvel stundum samin ljóð. Þjóðsöngurinn er sunginn og fánum flaggað. Við förum í skrúðgöngur og þessi dagur skipar svo seinna meir verðugan sess í hugum barna okkar. Öll eigum við okkar minningar af þessum degi. Ég man að ég og systir mín fengum alltaf nýja kjóla eða pils, blússu og heklaða peysu, hvíta hnésokka og stundum hatt þegar við vorum litlar, oftar en ekki voru blúndur eða dúskar á sokkunum. Einhver sjarmi var yfir þessu öllu saman. Held mömmu minni hafi bara þótt gaman að þessu enda á ég 5 bræður (og jú þeir voru fínir líka). Þennan sama sjarma er enn að finna, tilefni til að fara í fínu fötin er enn til staðar, einstaka litlar dömur hef ég séð með 17. júní hatta og í dúsksokkum ef vel er gáð. Stundum hef ég séð litla snáða í matrósafötum, gaman að klæða þá upp áður en þeir hafa aldur til að uppgötva merkjavörunar.

Margir bíða spenntir eftir hátíðarræðum á 17. júní, allir segja eitthvað merkilegt þá, þó einhverjir hafa laumað að mér að stundum séu ræðurnar leiðinlegar. En hvað með það, ég held að ég ætti alveg að vera nógu fær til þess að meta sjálf hvort ræðurnar séu athyglisverðar, skemmtilegar eða leiðinlegar jafnt og hvaða boðskap þær hafa að bera fólkinu hverju sinni. Því miður fæ ég þetta bara ekki beint í æð eins og aðrir landsmenn og nokk er ég viss um að ég er ekki sú eina, þið vitið alveg hverja ég er að tala um, nefnilega heyrnarlausa og heyrnarskerta einstaklinga sem búa í þessu landi og eiga samkvæmt stjórnarskrá að vera jafnir lögum, því í stjónarskrá segir að ekki megi mismuna neinum og er þar átt við búsetu, stöðu, trú eða kyn. Mér varð hugsað núna þegar fjallað var um 17. júní hátíðarræðu forsætisráðherrans í fjölmiðlum um helgina. Ræðunni er útvarpað og sjónvarpað beint, öllum er velkomið að koma á Austurvöll. Ræðan er semsagt aðgengileg fyrir alla, eins og með það sem fjallkonan hefur fram að færa. Það hefur aldrei verið pantaður táknmálstúlkur á 17. júní hátíðarhöldin á Austurvelli, svo ég viti. Því miður sá ég ekki beinu útsendinguna á RUV og get því ekkert sagt um hvort ræðan var send út textuð á 888 textavarpi RUV. En ef svo var ekki, þá finnst mér það ætti nú ekki að vera mikið mál að setja ræðuna inn við flutning forsætisráðherra á henni. Á næstu 17. júní hátíðarhöldum ætla ég að panta mér túlk og mæta á Austurvöll að ári. Já, og svo auðvitað er hægt að setja túlkinn í mynd og senda hann út í ramma með forsætisráðherra að flytja ræðuna, jafnvel yrði líka sent út í texta 888. Rosalega yrði þetta flott, ég gæti jafnvel verið heima í stofu. Upplýsingaraðgengi öllum til handa, heyrandi í hljóði, heyrnarskertum í texta 888, heyrnarlausum á táknmáli, hið besta mál sýnist mér.

Í dag er svo 19. júní og það var haldin Baráttuhátíð kvenna á Þingvöllum. Ég fór þangað og hafði bara mjög gaman að. Það var líka táknmálstúlkur þar, ég pantaði mér hann og fleiri heyrnarlausar konur voru þarna líka, það voru líka um 2000 aðrar konur.
Það rigndi, en það gerði ekkert til, maður klæðir sig bara eftir veðri og skundar á Þingvöll. Það eru 90 ár síðan við konur fengum kosningarréttinn, rétt sem okkur öllum er voða kær. Í sumum löndum enn hafa konur ekki kosningarrétt, en þeim fer fækkandi sem betur fer. Þegar konur hérna á Íslandi fengu fyrst kosningarrétt var skilyrði að aðeins konur 40 ára og eldri mættu neyta hans. Heimurinn hló að íslendingum þá og svo var þetta lagað, enda var lagabókstafurinn á þessum tíma hannaður af körlum, smámistök. Margt hefur breyst síðan, en samt er alltaf einhver kynbundin munur til staðar, eins og skeggrótin skipti einhverju máli. Þeim mun verðum við að útrýma, ekki getum við lagst á það einar, bara við konur, nei karlar verða líka að leggja sitt af mörkum að hjálpa til að útrýma hverjum þeim kynbundna muni sem til staðar er. Konur og karlar verða að vinna saman að jafnrétti, svo miklu jafnrétti að það þyrfti ekki einu sinni að berjast fyrir því meira. Það ætti að vera sjálfsagt mál.

...þjóðhátíð og bílpróf

2005-06-17T16:08:00.000-07:00

Gleðilegan þjóðhátíðardag!
Þetta er meiriháttar dagur, sér í lagi þegar maður leit upp til veðurs, ekkert nema sól og heiðskýran himinn að sjá. Þannig var það allavega hjá mér í morgun, og eftir að hafa gert hin hefðbundnu morgunstörf var kíkt á netið. Margt gott um það kík að segja en ein frétt fékk mig til að staldra við lengi og hugsa aðeins. Það var frétt um að tveir ungir piltar 15 og 18 ára hafi látist í bílslysi í Öxnadal núna í nótt. Mikið var þetta sorgleg frétt og alveg full óásættanlegt að þeim skuli vera kippt af þessu lífi svona ungir. Ekki veit ég um tildrög slysins eða hugarástand piltana á þeirri stundu sem þetta gerðist og ekki ætla ég mér að fjalla um það hér. Það eina sem maður getur gert þegar maður sér svona frétt er að hugsa hlýlegra til þeirra sem eiga sárt um að binda vegna missins.

Þessi frétt gefur líka tilefni til að spá aðeins í hvað við séum að leyfa börnum okkar. Það er sem sagt allt í lagi hérna að unglingar nýkomnir með bílpróf kaupi sér 300 hestafla bíl, eða í öllu falli að hann verður helst að vera hraðskreiður og komast á sem fæstum sekúndum upp í 100 km/klst. Er ekki komin tími til að setja þak á bílakaup ungmenna og reglur þar að lútandi? Það er hefur verið tíðrætt um hvað mörg börn eru á rítalíni, þjást af athyglisbrest með ofvirkni, þessi börn verða bílstjórar einn góðan veður dag. Þá leggja þau Playstation stýristækjunum og við tekur alvöru bíll, kannski með næstum 300 hestafla vél, og þau kannski ekki alveg meðvituð hvað þau séu með í höndunum eða hvernig bensíntitt fóturinn kítlar og já það hverjir séu á götunum líka. Það er sumar hjá þeim, gatan auð og löggan hvergi sjáanleg, frábært tækifæri til að spyrna aðeins í – sú spyrna á kannski eftir að hafa vítaverðar afleiðingar.
Mér finnst það eigi að setja þak á bílakaup nýútskrifaðara ungra bílstjóra, þakið verði gert af mestu skynsemi t.d. það að sá sem hefur fengið bílpróf getur ekki á næstu tveim árum keypt sér bíl nema innan marka á 120 hestafla vél, vel ásættanlegt, flestir fólksbílar eru það. Að tveim árum liðnum frá bílprófi getur próftaki tekið sérstakt próf á rallycrossbraut til dæmis á bíl sem er með meira en 120 hestafla vél. Standist hann það, fær hann grænt ljós á fullnaðarbílprófið og skirteini þar að lútandi, standist próftaki hinsvegar ekki prófið þá skulu líða önnur tvö ár þangað til næsta möguleika er náð. Þetta er svolítið merkileg hugleiðing sem er góðra gjalda verð.

Þjóðhátíðardagurinn stendur enn. Í kvöld ætla ég að skoða mannlífið í miðbænum.

...þjófar og krydd

2005-06-15T12:52:00.000-07:00

Enn er þráttað um ekki vanhæfni eða vanhæfni forsætisráðherrans vegna bankasölunnar. Niðurstaða ríkisendurskoðunar er á enga hátt ásættanleg. Mönnum sýnist sitt af hverju um það mál. Stjórnliðar gera mikið uppúr að segja málaflutning stjónarandstöðunnar um meinta vanhæfni forsætisráðherrans byggða á sandi. Stjórnarandstaðan hinsvegar vill fá óvilhalla rannsókn. Á morgun verður svo fundur í fjárlaganefnd um minnisblað ríkisendurskoðunar þar sem niðurstaðan hans á að forsætisráðherra hafi ekki verið vanhæfur í málinu verður rædd. Mér finnst að öll almenn skynsemi eigi að vera í þá átt að gera eigi rannsókn á öllu einkavæðingarferlinu og það óháða. Þannig getur komið í ljós hvað raunverulega gerðist og hver muni þá sökkva í sandinn.

En sé farið á aðrar slóðir langar mig að kynna bók eða öllu heldur skýrslu sem Evrópuráðið var að gefa út. Skýrslan heitir The Status of Sign Language in Europe eða á íslensku Staða táknmála í Evrópu og er eftir Ninu Timmermann. Skýrslan veitir öllum sem áhuga hafa á þessum málefnum innsýn yfir stöðu táknmálsins í 26 Evrópulöndum, en um það ein miljón heyrnarlausra býr í löndum Evrópuráðsins. Þar finnast svör um hvernig táknmál sé viðurkennt í þessum löndum og hvernig réttindi táknmálsnotenda séu vernduð og aukin. Skýrslan er byggð á upplýsingum frá stjórnvöldum þjóðanna sem eru í Evrópuráðinu og frjálsum félagssamtökum. Sennilega mjög áhugaverð lesning og afar handhæg uppflétti bók fyrir stjórnmálamenn, ráðuneytisfólk og aðra sem hafa áhuga á táknmáli almennt sem og þá sem berjast fyrir bættum réttindum táknmálsins. Bókina er hægt að panta í Netverslun Evrópuráðsins http://book.coe.int/EN/ og kostar 17 evrur. Einnig hægt að sjá umfjöllun um bókina á www.deaf.is

Og sé farið út í enn aðra sálma langar mig til segja stutta sögu sem hefur flogið á milli manna í samfélagi heyrnarlausra á síðustu dögum. Hún er svolítið fyndin, svona þegar maður setur upp mynd af atburðarrásinni.
Sagan er þannig að ungt heyrnarlaust par átti eitt notalegt laugardagskvöld fyrir framan sjónvarpið. Um miðnætti fóru augun að síga mikið á konunni og fór hún í rúmið sitt, maðurinn varð hinsvegar áfram að horfa á spennumynd í sjónvarpinu. Að henni lokinni stóð hann upp, klukkan var langt gengin í tvö um nótt. Hann fór fram í eldhús (þegar hér er komið er maðurinn háttaður og á nærum einum fata) og þegar fram í eldhús var komið fór hann að vaskinum og fékk sér vatn, meðan hann var að bíða eftir að vatnið yrði kalt horfði hann út í glugganum og gat ekki annað en horft niður til bílsins sins, en einmitt þá sér hann að tveir menn eru að reyna að brjótast inn í hann. Hann trúir þessu vart, og hugsar ekkert mikið annað en að bílnum skuli bjargað. Hann tekur því á rás, snarar sér í skó og hleypur niður í hendingskasti af fjórðu hæð niður á bílaplanið og þá voru bílaþjófarnir enn að bakstra við að opna bílinn hans. Þeir sáu hann koma, hlaupandi karl á nærbrókinni baðandi út höndum, og undirbjuggu sig að taka á rás, en hann varð fljótari náði öðrum en hinn hljóp út í buskann. Þarna stóð hann með þjóf í arminum á nærum og í strigaskóm. Þessi skyldi sko ekki fá að sleppa, hann dreif hann því upp á fjórðu hæð, eftir einhverjum leiðum varð að láta lögregluna vita af afrekinu. Hann fór rakleiðis með þjófinn enn undir arminum í svefniherbergi konunnar, vakti hana þar sem hún svaf værum svefni og þið getið ímyndað ykkur hvaða hugsanir hafi nú flogið í gegnum huga konunnar þegar hún opnaði augun syfjulega. Þarna stóð kærastinn á nærunum og með höfuð einhvers á milli armanna. Hann sagði henni á táknmáli að hringja á lögguna, hún gat það auðvitað ekki en gat hringt í foreldra sinna sem hringdu á lögregluna sem kom á staðinn og tók þjófinn og kafteinn DöffOfurbrók fór í rúmið. Meira veit ég svo ekki.

Jæja, sumarið bara komið, af grænmetinu mínu er það helsta að frétta að kartöflurnar og allt það er komið niður. Kryddpottur út á svölum, í fyrra var ég með rósmarín, það varð stórt og myndarlegt og ég stóð mig oft að því að vera að maula laufin þegar ég átti leið hjá, og viti menn ég vissi ekki að rósmarín hefði mikinn lækningarmátt gegn kvefi, svo það er mjög fyrirbyggandi að maula rósmarínlauf á sumrin svona eitt til tvö lítil lauf á dag og ég fékk enga kvefpest í vetur, aðeins hausverkja og beinverkjapestir sem stóðu stutt. Já, og svo reynir maður að koma grasflötinni í rétt horf en þar hafa hreiðrað um sig fíflar sem alls ekki eiga að vera þar, það hefur verið spúlað eitri á þá, en ekki gengur það rosalega vel svo önnur umferð verður reynd í dag. Sjálf hélt ég að mér hefði tekist að útrýma þeim í fyrra en það er ekki að sjá núna. Ég ætla mér að fá íslenskabrúnku í sumar. Verð bara heima. Íslenskt sumar er gott og sumarið kemur alltaf aftur. Milli þessa sem ég dundast eitthvað við sauma ég krosssaum á svölunum. En annars er ég líka enn að skólast og mun taka 9 einingar í sumar. Lífið er gott.

...spagihetti vestri

2005-06-13T22:53:00.000-07:00

Það var bara eins og við var að að búast, fyrirframpöntuð niðurstaða, í þetta sinn frá sjálfri Ríkisendurskoðun. Ríkisendurskoðun rannsakaði eigin verk og komst að þeirri niðurstöðu að Halldór Ásgrímsson forsætisráðherra og formaður Framsóknarflokksins hafi EKKI verið vanhæfur í bankasölumálinu. Það varð honum til happs að svona gat gerst, hann var veikur á spítala. Eru virkilega allir sem leggjast inn á spítala EKKI vanhæfir af gjörðum sínum? Get ég firrt mig allri ábyrgð ef eitthvað voðalegt gerist sem ég og venslafólk mitt hagnast á, á meðan ég er fárveik, uppdópuð af verkjalyfjum á spítala, jafnvel þó gjörðinar hafa verið undirbúnar ÁÐUR en ég lagðist inn á spítalann og voru líka í fullri framkvæmd þegar ég var komin á ról. Nei, þetta bara virkar ekki á mig. Menn eru til alls vísir, spítaladvöl eða veikindi koma ekki í veg fyrir það. Hann vissi hvað var að gerast, hann vissi hvað hann átti, hann vissi hvað hann myndi hagnast mikið eftirá og ekki bara hann heldur líka venslafólk hans og vinir. Þetta er ekki neitt bananalýðveldi sem við búum í, þetta er miðdepill spagihettis vestra af verstu sort, enginn spurður og enginn ber ábyrgð á gjörðum sínum. Allir stjórnarherrarnir eru ekki vanhæfir, mjög kurteislega orðað sem gæti útleggst á spagihettivestrísku “skiptið ykkur ekkert af þessu, ég má má þetta alveg og irðast einkis”. Þar höfum við það.
En ég vil taka það skýrt fram að mér þykir mjög leiðinlegt að Halldór varð veikur og þurfti að leggjast á spítala en það var alveg óþarfi að nota það sem tylliástæðu fyrir að vera EKKI vanhæfur í bankasölumálinu sem enn eimir skítafýla af. Væri hann vanhæfur ef hann hefði EKKI orðið veikur og farið á spítalann?

Það ætti með öllu að rannsaka allt einkavæðingarferlið af óháðum aðila og hefur Frjálslyndi flokkurinn krafist þess, hægt að lesa um ályktun þar að lútandi á heimasíðu flokksins www.xf.is.

Af þessum verkum endurspeglast aðkoma og niðurstaða annara mikilvægra verkefna sem kallast velferðarverkefni skulum við segja. Þau verkefni eiga að endurspegla það velferðarþjóðfélag sem við búum í, réttindi sem öllu heilli kallast í daglegu tali mannréttindi. Sum hafa komist vel áleiðis (eftir mikin þrýsting) eins og tildæmis endurskoðun laga sem yrðu til þess að festa refsingu á kynbundið ofbeldi – á sama tíma og þetta gerist er smám saman verið að murka lífið úr Mannréttindaskrifstofu Íslands, stofan fær ekki það fjárframlag sem henni er ætlast til að geta unnið starf sitt af sömu eljusemi og fyrr. Það verður því að leita annara leiða og hafa t.d. fyrirtæki eins og Iceland Express ákveðið að styðja stofuna. Mannréttindi landsmanna eru sem sagt ekki á ábyrgð ríkisvaldsins meir að sinni, þau eru alfarið á ábyrgð félagsamtaka og fyrirtækja. Nú er verið að vinna að endurskoðun stjórnarskrár Íslands. Mjög gott og þarft verk, enda stjórnskráin 50 ára gömul og einu ári meira. Tímarnir hafa breyst og mennirnir með. Kröfur þjóðfélagsins eru orðnar aðrar en voru fyrir fimmtíu og einu ári síðan. Stjónarskrárnefndin hélt málstofu nú sl. laugardag og þar fengu félagssamtök og aðrir að koma skoðunum sínum og ábendingum til breytinga á stjórnarskrá á framfæri. Lokaorð málstofunnar hafði varaformaður Sjálfstæðisflokksins Geir Haarde og sagði hann að ekkert stæði til að endurskoða mannréttindakafla stjórnarskrárinnar núna. Þessi orð hans komu eins og köld vatnsgusa yfir gesti málstofunnar sem efalaust hafa verið búnir að leggja mikla vinnu í ábendingar sínar, eins get ég líka trúað því að sjálfir nefndarmenn stjórnskrárnefndarinnar hafi fengið gæsahúð þegar þeir heyrðu þetta. Þeir fengu þar staðfestu á því að þeir eru ómeðvitaðir fjarstýrðir og niðurstaða nefndarinnar er tilbúin. Fyrirframpöntuð niðurstaða nefnda er orðin venjan.
Mannréttindi landans annarra en stjórnarherrana eru fótum troðin. Það sanna dæmi um “svæfingu” margra góðra mála í nefndum Alþingis. Mörg góð mál, sem myndu margt gott af sér leiða, lyfta mannréttindum minnihlutahópa sem og annara upp á hæstu hæðir, en því miður, maður heldur bara áfram. Þessi ríkistjórn verður ekki metin af verkum sínum heldur af því að hún var EKKI vanhæf.

...heita vatnið!

2005-06-08T23:54:00.000-07:00

Voðalega er þetta röng ákvarðanataka hjá meirihlutanum í fjárlaganefnd, að falla frá frekari rannsókn á störfum einkavæðingarnefndar í bankasölumálinu fræga. Ef þeim fannst ekkert vera neitt að finna finnst mér þeir hefðu átt að kalla á rannsókn til að taka af allan vafa í eitt skipti fyrir öll, þjóðin þarf á því að halda. Það er bara ekki hægt að loka máli sem enn eimir skítafýla af og það langar leiðir, enn er varla hægt að lesa neitt um þetta bankasölu mál án þess að vera ógrenjandi.

Þetta varðaði mikla fjármuni og talandi um fjármuni, skil ég ekki nokkurn veginn upp né niður hvernig garður Orkuveitunnar getið kostað 250 millur og að mestum hluta gerður úr steypu. Þetta er aldeilis eyðsla – alveg umframkeyrð umtalsverð eyðsla. Samt setur mann hljóðan þegar maður fer að íhuga hvort OR eigi virkilega fyrir þessu, það hlýtur að vera, heita vatnið er ekki ókeypis, hvað þá rafmagnið. Er ekki hægt að gera bragabót á þessu og lækka verulega heitavatnið og rafmagnið líka, það yrði sko kjarabót fyrir heimilin og við þurftum ekkert að koma þangað og “garðinn” má vera eins og hann var, sá ekkert að honum þegar ég heimsótti þessar höfuðstöðvar fyrir ári síðan.
Ég veit ekki um ykkur, en ég sé afar sjaldan að OR styrki einhver góð málefni til dæmis félags og/eða góðgerðarmálefni, og þá er ég ekki að tala um einhver gæluverkefni stjórnarformannsins eins Línu-Net og rækjueldi eða sumarbústaðlandskaupsala eða hvað þá garðyrkju úr steinsteypu. Það liggur við að maður bíði í spennitreyju hverju stjórnarformanninum dettur í hug næst. Heldur er ég að tala um verkefni fyrir börn og unglinga, fatlaða og/eða gjafir til Mæðrastyrksnefndar eða Fjölskylduhjálparinnar. Já, eins og tildæmis að sé OR styrktaraðili að einhverju stóru verkefni sem varðar einhverja úr þessum hópum sem gott láta af sér leiða, og ef einhver verkefni hafa verið styrkt þá langar mig að fá að vita þá tölu, og hvert hlutfallið sé á móti hverri græddri krónu OR, sérstaklega síðastliðin tvö ár. Ef OR þarf vissulega að losa um peninga sé ég ekkert annað en að þessir hópar eigi að njóta góðs af þeim. Allt kemur með heita vatninu er sagt einhverstaðar... margt má nú segja um það. Heita vatnið og rafmangið okkar er auðlind sem við landsmenn ættum að fá að njóta ágóðans af og ég sé ekki að við séum að gera það – þetta er orðið eins núna eins og einkaútgerðardæmi stjórnarformannsins.

...enginn er verri þó hann vökni

2005-06-06T11:28:00.000-07:00

Það var bara gaman á sjómannadagsskemmtuninni á Hafnfjarðarhöfninni. Einu laust niður í huga mér þegar við nokkur döff stóðum og horfðum á einhverja karla og eina konu í ræðupúltinu, auðvitað spurningunni: af hverju ekki væri túlkur? Auðvitað af því við pöntuðum ekki. En á hverju ári á sjómannadagsskemmtun þarna í Hafnarfriði hittast nokkrir döff þarna, svo það væri ekki svo vitlaust að panta túlk fyrir ræðumennina – þeir hafa kannski frá einhverju athyglisverðu, fróðlegu og vonandi skemmtilegu að segja, en túlkar túlka nú allt, jafnvel leiðinlegar ræður.
Svo ég ætla bara að panta túlk á næstu sjómannadagsskemmtun í Hafnarfriði á næsta sjómannadag. Fólk hlýtur að spyrja sig hvort margir döff búi í Hafnarfirði? Nei það er ekki svo, allavega sá ég ekki þá sem búa þar í gær, heldur voru bara aðkomnir þarna. Við aðkomna fólkið söknuðum þeirra smá.

Og þrátt fyrir túlkaleysið átti ég bara ánægjulega stund þarna með börnum mínum og enu barni aukalega til. Þau fóru í leiktækin, smökkuðu fiskisúpu (fannst reyndar lítið varið í hana og er ég þeim sammála, í hana vantaði alla þykkt) horfðum á róðrakeppni og koddaslaginn. Fengum okkur gott með kaffinu á Kænunni. Sonur minn endaði svo heimsóknina með því að fara í björgunarlínu og blotnaði allur. Honum brá reyndar mikið hvað sjórinn var kaldur. Tók flottar myndir af snilldartöktum hans í björgunarlínunni.bara verst að vera ekki nógu klár til að geta sett þær hérna inn á. En kemur bara seinna, vonandi.

Sjóbændadagurinn

2005-06-05T11:07:00.000-07:00

Til hamingju með daginn sjómenn!

Þennan dag halda sjómenn hátíðlega. Þessa dags er meir að segja getið í kjarasamningi sjómanna, sem er hið besta mál. Þeir mega ekki vera úti á sjó á þessum degi, gerist það þarf útgerðin að borga sekt. Sjómenn margrir hverjir eiga fjölskyldur sem þeir dvelja langdvölum frá á meðan þeir eru á sjó. Oft hefur maður heyrt sögur að börn muni lítið eftir föður sínum í uppvexti sínum því hann var "alltaf út á sjó". Fjölskyldur sjómanna eiga því þennan dag líka, það finnst mér allavega. Því finnst mér ætti frekar að segja: Til hamingju með daginn sjómannafjölskyldur eða eitthvað í þá áttina. Ég ætla allavega að fagna með sjómönnum í dag og fara á sjómannadagskemmtun með krakkana mína á höfnina í Hafnarfirði. Þar er fínt og margt um að vera.

Á forsíðu Fréttablaðisins í dag segir “RÚV keypti þætti án fjárheimilda” svona fyrirsögn um RÚV segir mér að fjárheimildir séu þessari stofnun ekkert heilagar. Þeir hafa jafnvel sagt að ekki sé hægt að texta vegna þess að enginn pengingur sé til. Ef hægt er að kaupa þætti án heimildar, er ekki líka hægt að texta innlenda þætti án heimildar og spurning líka hvort þessir þættir sem keyptir voru í leyfisleysi verða textaðir með fjárheimild sem ekki er fengin eða á annað borð ekki til. Lítil fugl kvakar núna “Markús er á leið í sendiherrann, og þá Kaupmannahöfn” Karlinn hefur þvertekið yfir að vita eitthvað um þetta í fjölmiðlum og segist bara koma “alveg af fjöllum”. Bíðum bara og sjáum til, hann kemur niður af fjallinu og fer þaðan beint til Kaupmannahafnar í sendiherrastólinn. Þetta heitir í stuttu máli, samtrygging, samspilling og samgreiðar fyrir vini stjórnarherrana í þessu landi sem þeir hafa gert að hálfgerðu bananalýðveldi – þeir stóru fá áfram stóra bita og þeir litlu áfram litla eða jafnvel enga.

Talandi um þetta samtryggingu eitthvað, þá verð ég að minnast aðeins á ellilífeyrisfrumvarp Davíðs Oddssonar, sem sagt var þetta frumvarp sem auðvitað var samþykkt eitthvað á þessa leið að vera “lífeyrisfitandi” sem dæmi get ég nefnt að ég hef unnið sem þingmaður í samtals 3 og hálfan mánuð og samkvæmt því sem ég hef greitt fyrir í þennan umrædda lífeyrissjóð DO, gefur það af sér um 2,700,- kr á mánuði sem ég myndi fá þegar ég verð 60 ára og ef ég greiði áfram sömu upphæð í sjóðinn. Þessu til samanburðar get ég sagt það að þær lífeyrirsgreiðslur sem ég greiddi þegar ég vann sumarvinnuna í frystihúsi á Akranesi fyrir mörgum árum síðan og þær tölur segja mér að ég fái um 1100,- á mánuði þegar ég verð 67 ára. Þessi lífeyriskerfi eru flókin og það þarf heilmikinn talnaleik til að skilja þetta allt. Mér er sagt að lífeyrissjóður bænda sé einhver sá skrýtnasti þegar að svona kemur, veit um lífeyrisþega þaðan, sá var bóndi alla sína búskapartíð- er núna 75 ára gamall og við bestu heilsu, fær rúmar 10 þúsund kr úr Lífeyrissjóði bænda, þetta er ekki mánaðarleg greiðsla, heldur kemur þessi greiðsla á þriggja mánaða fresti (hann samþykkti þetta greiðslufyrirkomulag á þeim forsendum að það væri hagræðing fyrir sjóðinn að senda honum greiðsluna á þriggja mánaða fresti í stað eins –prentun greiðsluseðils, umslag, frímerki og “tölvuskrepp” í bankann kostar jú sitt fyrir sjóðinn) Kona hans sem bjó með honum alla tíð í sveitinni, ól upp börnin, gengdi sömu störfum og maðurinn bóndi hennar, hvað fær hún? ekkert. Þau voru löglega gift alla sína búskapartíð. Þarna á samtrygging greinilega ekki við- á ekki rétt á neinni krónu úr þessum sjóði. En hvað gerir það nú svosem til hún er dáin núna. Og þar sem karlinn fær svona “miklar” 10 þúsund krónur á þriggja mánaða fresti þá eru það þær það voðalegar að þær skerða lífeyrisgreiðslu til hans frá Tryggingarstofnun Ríkisins um nokkur þúsund. Svona er þetta allt tekjutengt í bak og fyrir – þeir minnstu fá enn minna. Til að koma þessu í viðunnandi horf hefur Frjálslyndi flokkurinn hvað eftir annað komið með frumvarp sem afnemur tekjutengingu á lífeyrisréttindum í áföngum. Því miður hefur það ekki verið samþykkt eða hvað þá rætt og bara liggur eins og öll góðu málin á borði nefndanna. Stjórnarherrarnir eru uppteknir að ráða í stöður og útbýtta bitlingum handa sér og sínum, að þeir vita ekki lengur hvað og hvernig velferð er í orði og verki, þeirra velferð snýst um að hugsa vel um sig.

Þegar ég var að skrifa um bændur, þá laust niður þeirri hugsun hvort einhver sérstakur bændadagur sé til, svona almennur eins og sjómannadagurinn? Er hann til? Hann yrði þá að vera að hausti svona þegar töðugjöldum er lokið, eða eru allir dagar í sveitinni ekki bara bændadagar? Það mætti alveg hugleiða þetta smávegis- bændur og sjómenn eiga vissulega sitt og hvað sameiginlegt þó ekki séu það launin. Er einhver munur á auðlindum hafsins og landsins? Báðar jafnmikilvægar stéttir – við fáum annað hvort kjöt eða fisk á diskinn okkar. Þá er víst komi einhverskonar þakkargjörð, en jæja, nóg um það í bili. Hafið það gott í dag, sé ykkur kannski í Hafnarfirði!

Skrýtið?

2005-06-01T09:22:00.000-07:00

Sæl verið þið!
Er svona aðeins núna að opna fyrir frekari skrif á blogginu, virðist bara virða vel til þess, eða hvað? Ekki endalaust hægt að bíða eftir einhverjum rigningardrunga til að blogga. Heilmargt búið að gerast frá síðasta bloggi. Búin með þessa önn í skólanum, og er bara “ekkert að gera” núna, þetta “ekkert að gera” felst stundum í barnapössun, tiltekt hérna, skrifum og bara því að vera til. Engin stórferðalög fyrirhuguð í sumar nema auðvitað eitt ættarmót og vonandi næ ég að komast í kvennareiðina í sveitinni. Svo er það auðvitað döffmótið í Skorradal fyrstu helgina í júlí. Annars svona á heildina litið verður þetta sumar bara með rólegari sumrum, njóta þess að vera heima.

Landslagið í stjórnmálum í dag er markað af spillingu og eiginhagsmunaplotti handa sér og sínum, segi þetta bara ef eitthvað er nú að marka framhaldssöguna frægu í Fréttablaðinu um bankasöluna þarna í den. Ekki ætla ég að útlista neitt um það hérna en þegar svona framhaldssögur eru sagðar og jafnvel borðleggjandi til að komast á prent þá hlýtur að vera sannleikskorn í þeim og þar með vakna margar spurningar um siðferði í stjórnmálum. Við þingmenn Frjálslynda flokksins ásamt þingmönnum Vinstri grænna óskuðum eftir skýrslu um störf einkavæðingarnefndar en var neitað. Kannski áttu þeir eitthvað erfitt með að segja söguna í skýrsluformi enda get ég vel ímyndað mér að erfitt sé fyrir stjórnarherrana að koma gjörðum sínum í “fínt form” þegar sitt og hvað gekk á í nefndinni á þessum tíma, en þjóðin á samt rétt á að vita hvað nákvæmlega gerðist og á meðan þeir þegja og/eða sverja af sér alla framhaldssöguna með fínt skreyttum orðum þá höldum við okkur bara við söguna eins og hún kemur fram í Fréttablaðinu. Eitt er víst, eitthvað mikið gekk á þarna “bak við tjöldin”.

Gunnar er farin í Sjálfstæðisflokkinn og ég fæ sennilega barasta lítið eða ekkert að sinna varaþingmannshlutverki mínu á þingi eins og ég réttkjörin er. Þetta er bara eitt af því sem getur rekið á fjörur manns þegar skoðun eins manns kúvendist af einhverju sem kallast myndi: hér er ég, um mig, frá mér, til mín og handa mér. En kúvendar skoðanir eru engum til framdráttar eða ætti ég að segja eina setningu sem mér var send í gær: "Þann dag sem þú ert reiðubúinn að selja sálu þína máttu vera viss um að hún er einskis virði.” Svo mörg eru þau orð að ég ætla mér ekki að skrifa meira um þetta mál sem svo mikið hefur verið rætt í fjölmiðlum og netinu undanfarið. Þetta er bara staðreynd sem gerðist, hinsvegar er önnur staðreynd líka til og hún er á þann máta að ég ætla ekki að láta þessa kúvendingu piltsins á mig fá og óska piltinum bara velfarnaðar í því sem hann er að taka sér fyrir hendur núna. Hann um sitt og ég held mínu áfram. Svona getur lífið stundum verið skrýtið.

Ætli þetta sé ekki bara nóg í bili til að byrja með og svo sjáum við hverju fram vindur í frekari bloggskrifum mínum á næstunni. Annars satt best að segja langar mig að setja upp svona alvöru heimasíðu með myndum og öllu, það væri miklu flottara. Þau mál ætla ég að skoða á næstunni svona þar sem ég hef “ekkert að gera”.
Verið sæl að sinni

Flokksþing

2005-02-26T18:20:00.000-08:00

Ég hef einu sinni nefnt það að við konum höldum hagkerfinu gangandi, sér í lagi sokkabuxnahagkerfinu þegar nælonsokkar eru annars vegar. Vitið þið hvernig? Það gerist á innan við hálftíma, maður er nýkomin í þessa nælon, skiptir engu hvernig þeir eru en þeir eru til í allskonar útgáfum. Konan fer svo út í búð, og beygir sig eftir mjólkinni og allt í einu finnur hún að stóra tásan er komin út úr sokkinum. Þá er bara ekkert annað að gera en að skunda á sokkabuxunastandinn eftir heimsókina í mjólkurdeildina. Þetta er enginn klaufaskapur, þessu er bara ætlað að gerast einmitt þess vegna gengur sokkabuxnahagkerfið út á þetta.

Framsóknarlandsþingið stendur sem hæst núna og eftir því sem best verður komið er Halldór karlinn Ásgrímsson farin að minna mig á einn góðan gamlan karl sem gerði sér stundum far að heimsækja foreldra mína þegar ég var lítil. Velviljaður og ansi hagmæltur, svolítið frægur, hefur jafnvel verið skrifuð um hann bók. Stundum þegar hann kom fótgangangdi heim að hlaðinu okkar, hlupum við krakkarnir á móti honum. Hann strokkaði smjör, mamma mín var voða hrifinn af því og notaði það mikið í bakstur og það vissi þessi maður vel, þess vegna gaf hann henni smjörið. Hann lét sig um muna að ganga með smjörið, vafið inn í vaxpappír og krossband utanum, karlinn lét svo einn putta bera smjörið. Stundum kom fyrir að sól skein skært og þá mátti sjá dropa dreitla niður af smjörinu og skilja eftir sig slóð í dropatali. Þegar þetta gerðist hlupum við frá honum, kallandi á mömmu hver væri að koma og hún kom út og tók á móti þessum góða manni og var nú fljót að taka smjörið af honum og skella því í fyrstinn þegar heim var komið.
Já, hann er farin að minna mig á þennan mann, gangandi veginn i sólskíni með smjör í hendinni sem er að bráðna. Nú boðar hann aðildarviðræður um að Ísland gerist aðili að Evrópusambandinu, það á semsagt að leiða okkur í vistarbönd ESB á kjörtímabilinu samkvæmt því sem kemur úr munni Halldórs. Þessu var ekki að heilsa í kosningarbáráttunni síðustu, þá voru þessi mál svolítið loðin. Já, og stærsti smjördropinn sem dettur úr honum er að segja hún hreint og beint að grunnnetið verði selt með Símanum, sem sagt allt sem honum fylgir á að seljast í einu lagi. Vitið þið hvað þetta þýðir? Þetta þýðir að við erum þá komin aftur á einokunartímabilið, og því þá mun eitt fyrirtæki sjá okkur fyrir netnotkun, enginn samkeppni í því verður ríkjandi, ekki lengur hægt að fá eitthvað “frítt” með þegar maður pantar net hverju nafni sem það nefnist hjá samkeppnisaðila Símans. Nei, þú getur bara keypt nettengingu á einum stað og verðið, um það þori ég ekki að segja en það verður sennilega bara EITT VERÐ. Ég er sammála Kristinni flokksbróður Halldórs að hér verði að endurskoða sölu á Símanum í heild sinni sér í lagi í ljósi nýrra upplýsinga. Mér finnst grunnnetið ekki þola það að verða selt einum aðila og samkeppnisstaðan enginn. Einhver verður að gera eins mamma mín gerði, koma þessu í frysti fyrir Halldór áður en allt endar með ósköpum.

Um næstu helgi verður Flokksþing Frjálslynda flokkins haldið. Meðal gesta er Jörgen Niclasen, Lögþingsmaður í Færeyjum, varaformaður Fólkaflokksins í Færeyjum.. Hann gengdi embætti sjávarútvegsráðherra Færeyja á árunum 1998 til 2003 og átti verulegan hlut í að koma á sóknarstýrðu kerfi í færeyskum sjávarútvegi, sem vakið hefur mikla athygli og umræður víða um heim. Það sem mér finnst verulega vanta í Frjálslynda flokkin er kvennahreyfing, umræðuvettvangur fyrir konur. Eitt frjálslynt kvenfélag myndi alveg nægja, annað en FramsóknarKópavogskonum finnst.

Masterinn

2005-02-26T11:20:00.000-08:00

Hugur manns er með páfa í veikindum hans. Ekki tilheyri ég kaþólska söfnuðinum þó. Mér finnst bara mikið lagt á manninn, hann er orðin sárþjáður af veikindum og verður samt að mæta í vinnunna ef svo nokkuð sem smá batamerki sjást. Maðurinn er 83 ára og getur ekki farið á eftirlaun, ef það gerist þá fer hann til helvítis segir sagan. Síðast gerðist það með einhvern sem heitir Dante fyrir mörgum öldum. Á vef moggans segir að hann muni taka þátt í bænastund í Vatikaninu í dag, maðurinn fór í barkaþræðingu í gær og slapp þar með úr öndunarvél! Við eðlilegar kringumaðstæður vinnandi veiks fólk hefði það að lágmarki fengið að hvíla sig samkvæmt kjarasamingum og hvergi minnst á helvíti þar, en samt má stundum segja að allt sé að fara til helvítis, við höfum það samt betra en páfi. Páfi er sennilega eini maðurinn í heiminum sem ekki fær veikindarétti sínum sem vinnandi þegn fullnægt, annars fer hann til helvítis. Já, ég dauðvorkenni manninum á þessari stundu en það er bara svo margt skrýtið og snúið sem gerist út í heimi.

Í vikunni hitti ég merkilega konu, hún heitir Valgerður Stefánsdóttir góð vinkona mín, kennari úr döffskólanum í den og því nokkurskonar lærimeistari minn í gegnum tíðina, og ég sennilega hennar líka. Nú forstöðumaður Samskiptamiðstöðvar heyrnarlausra og heyrnarskertra. Við höfum oft spjallað um heyrnarlausa, samfélagið almennt og allt sem að því kemur stórt og smátt. Í dag er hún að útskrifast frá félagsvísindadeild HÍ og skrifaði M.A ritgerð í uppeldis-og menntunarfræðum. Mastersritgerð hennar ber heitið Málsamfélag heyrnarlausra og fjallar um samskipti á milli táknmálstalandi og íslenskutalandi fólks. Mér er ekki kunnugt um neina aðra mastersritgerð sem hefur fjallað um þetta svo ég segi því með fyrirvara að þetta sé fyrsta mastersritgerðin útgefin á Íslandi sem fjallar um málsamfélag heyrnarlausra. Masterinn er hérna á borðinu hjá mér og verður þar sennilega eitthvað áfram, því það er margtum gott að geta gluggað í svona ritverk á stundum.

Kæra Vala! Til hamingju með masterinn og þakka þér fyrir að gera þetta, merkileg ritgerð sem án efa verður vitnað oft í á næstu árum.

Höfnun túlkaþjónustu?

2005-02-24T10:10:00.000-08:00

Á forsíðu Fréttablaðsins í gær var frétt sem hafði fyrirsögnina: “Borgin hafnar túlkaþjónustu” og var verið að vísa í ákvörðun borgarráðs þess efnis að borgin hafnaði hér með öllu að það væri innan hennar ramma að greiða fyrir og tryggja endurgjaldlausa túlkaþjónustu fyrir heyrnarlausa foreldra grunnskólabarna. Ekkert varð ég mjög slegin við þessari frétt eða hvað þá ákvörðun þeirra. Það mátti alveg eiga von á þessu sér í lagi vegna þess að engin lög eru til sem kveða á um rétt heyrnarlausra á forsendum táknmálsins. Þannig að tími geðþóttaákvarðanna og góðviljabráðabirgðaákvarðanna sveitarfélaga er liðin, nú verður allt að vera bundið í lög, borgin og önnur sveitafélög á landinu vilja hafa það á hreinu hvað þau eiga að borga fyrir og hvað ekki. Einstaklingurinn hver sem hann nú er og í hver staða hans er í þessu máli aukaatriði, jafnvel réttur grunnskólabarnsins að eiga þann rétt að foreldar fylgist með sér í námi sínu.
Mergur málsins í þessu er hinsvegar sá að sveitarfélög hafa í gegnum tíðina tekið við stórum verkefnum af ríkinu s.s. grunnskólanum og eru kannski minnug þess að þegar öllu er á botninn hvolft ekki svo góð hugmynd eftir allt saman, því tekjustofnar sveitarfélaganna hafa ekki alveg verið bættir til fulls og grunnskólinn þar með orðin mörgum sveitarfélögum þungur baggi. Hvað þá að sveitarfélög vilji fá málefni fatlaðara yfir á sig, en það á að gerast á næstu árum. Þá eiga málefni fatlaðra að færast yfir á sveitarfélögin og mig grunar að þetta sé nokkuð sem þau vilja ekki fá á sig, hvað þá að eiga að borga fyrir endurgjaldslausa túlkaþjónustu heyrnrlausum íbúum sveitarfélagsins til handa.
Munið þið eftir því þegar menntmálaráðherra töfraði fram 10 miljónir til handa félagslegri túlkaþjónustu í ræðustól Alþingis 12. október á síðasta ári? Jú, þið munið það, maður gleymir ekki svo glatt töfrabrögðum ráðherranna, sér í lagi þegar þau koma aldeilis öllum að óvörum. Bak við þessi töfrabrögð er oft á tíðum einhverjar lokaðar dyr sem stundum er erfitt fyrir fólk að greina vegna þess að fyrir þeim er enn rósrautt ský gleði yfir velheppnuðu töfrabragði ráðherrans. Snúum okkur að alvöru málsins hvað hefur gerst eftir þessa ákvörðun? Nokkrir gleðilegir hlutir hafa gerst, sókn heyrnarlausra í hverskyns viðtöl sem tengjast daglegu lífi hefur aukist til muna, og þeir hafa farið á námskeið og fundi sem áður var illmögulegt að fara á nema greiðsla fyrir túlkaþjónustu fengist greidd, nú sér þessi 10 miljóna sjóður um það. Og ég heyri af mörgum gleðistundum í daglegu lífi sínu við það eitt að túlkur hafi fengist greiddur og ekkert mál hafi verið að fá hann. Við skulum vona að þessi gleði haldist, það er ekki hægt að taka leikfang af barni þegar leikurinn stendur sem hæst. Það gæti allt eins gerst.
Þegar ráðherra hélt þessa frægu töfrabragðsræðu þá nefndi hún líka að það yrði gerð reglugerð hvernig túlkaverkefni þessi sjóður greiddi og að því ætla ég að koma núna. Það hefur verið fundað í menntamálaráðuneytinu um að semja þessa reglugerð en eftir nokkra fundi að mér er tjáð hafi verið ákveðið að sjá hver reynslan yrði af notkun þessara 10 miljóna framlagi yrði þetta árið og líka að sjá hver raunveruleg fjárþörfin yrði. Það er svo sem í lagi því að mínu mati því ómögulegt er að sjóða saman einhverja reglugerð í snarhasti án þess að reynsla sé komin í verkefnið. En á meðan svona er byggist réttur þeirra sem þurfa daglegslífsnauðsynlega að nota túlkaþjónustu á reglugerð útgefinni af menntmálaráðherra 22. október 2004 og þar er kveðið á um gjaldskrá Samskiptamiðstöðvarinnar heyrnarlausra og heyrnarskertra. Sem sagt í stuttu máli er réttur heyrnarlauss einstaklings á forsendum táknmálsins byggður á hagsmunum einnar ríkisstofnunnar. Þetta er gert í ljósi þess að hér á landi eru engin lög sem kveða á um rétt heyrnarlauss einstaklingsins á forsendum táknmálsins. Því kem ég enn og aftur og óþreytt sem fyrr að því að segja það að á borði Menntamálanefndar Alþingis liggur fyrir frumvarp til laga um íslenska táknmálið sem fyrsta mál heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblindra sem bíður umfjöllunar af hálfu nefndarinnar og mögulegrar afgreiðslu.
Í frétt Fréttablaðsins í tengslum við þessa umræddu frétt sem ég nefndi í upphafi þessa pistils, á bls 4 segir að málið fari rakleitt til Mannréttindadómstólsins í Brussel ef öll von fyrir þetta umrædda túlkaþjónustumál yrði úti hérna heima. Ef það myndi þurfa að gerast að ganga með þetta mál svona langt þá er ég ekki frá því að niðurstaða hans yrði eitthvað á þá vegu að íslenska ríkið yrði skyldað að semja og samþykkja lög um rétt heyrnarlauss einstaklings á forsendum táknmálins, koma skikki á þessi mál hérna heima. Ég segi hér að það sé núna full þörf á að koma skikki á þessi mál sem fyrst og eyða allri óvissu sem viðloðandi hefur verið um þessi mál í gegnum árin.

Þula eða texti?

2005-02-23T15:15:00.000-08:00

Á vefsíðunni visir.is er pistill sem ber heitið "Óþarfa þulir", merkilegur pistill það og að sjálfsögðu fannst mér ég verða að fá að koma skoðun minni að.
Ég skrifaði nokkur orð um þetta en hvað sem ég reyndi þá vildi bara visir.is aldrei taka við skoðun minni svo ég bara birti mína skoðun á þessu hérna, en annars sendi ég svarið líka til pistlahöfundarins og vona ég að hann verði við þeirri ósk minni að koma skoðun minni að.
Skoðun mín á málefninu í pistlinum er svona:

Þessi umræða á fullan rétta á sér og er ekki annað en góðra gjalda vert að fá að koma nokkrum orðum að í þessari umræðu um jafn sjálfsagt málefni og textun á innlent efni er í raun, en því miður afar illa sinnt hérlendis. Við Íslendingar stöndum okkur verr en Albanir tildæmis ef skoðað er hvernig þessum málum sé hagað út í heimi.

Þar sem umræðan snýst aðallega um RÚV ætla ég aðeins að tala um þann hluta en þó mættu aðrar sjónvarstöðvar alveg taka þessi mál til sín líka. Þetta mál er ekki eitthvað sem þeim kemur ekkert við.

Séu meginmarkmið RÚV skoðuð stendur þar m.a.: Að upplýsa og fræða landsmenn um íslensk og erlend málefni. Þessu markmiði er ekki nægjanlega vel sinnt, því um 10 % þjóðarinnar nemur ekki hljóðið af einhverjum heyrnarfræðilegum orsökum sem í daglegu tali er kallað heyrnarleysi eða heyrnarskerðing. Þða hefur líka verið sagt að jafnvel þó fólk sé með heyrnartæki þá heyrir það ekki hljóðið í sjónvarpi því heyrnartæki dempa hljóðið á einhvern hátt, þannig að það verður illskiljanlegt.
Það á því að vera sjálfsagt verk að koma þessu í rétt horf svo ALLIR landsmenn geti notið þess sem RÚV hefur upp á að bjóða, fólk hefur jafnvel greitt fyrir það í formi afnotagjalda. Það er aðeins byrjað að texta en samt er enn langt í land að það sé fullkomið.

Um að þulir hverfi af skjánum á kostnað textunar fyrir heyrnarlausa/skerta, get ég ekki dæmt um það. En sé horft á kostnaðinn þá má alveg skoða það mál, bara spurning um pólitískan framkvæmdarvilja hvað sé sett á forgangslistann þarna til RUV standi undir meginmarkmiðum sínum.
Það eru engin lög sem skylda RÚV að hafa texta og mér er sagt að þar af leiðandi sé ekkert fjármagn tryggt til þess. Það eru hinsvegar engin lög sem segja að þula eigi að kynna hvern dagskrárlið fyrir sig, en það er til nægt fjármagn fyrir þuluna. Þetta finnst mér nú nokkuð sem Útvarpsráð eða sjálfur yfirmaður þess hæstvirtur menntamálaráðherra þurfi að skoða betur.
Nú er á borði Menntamálanefndar Alþingis frumvarp um textun á innlent sjónvarpsefni. Það er þar í annað sinn. Hugsi nú hver sitt.

Þula eða texti? Því ekki bara hafa bæði, en þulan hefur liðið undir lok eins og segir í pistli Gunnlaugs. Textun er "in" núna út í heimi. RÚV og ég verð að segja aðrar sjónvarpstöðvar líka verða að taka á honum stóra sínum og koma textunarmálum sínum í eitthvað endanlegt form, annað er bara ekki hægt.
Í byrjun janúar á þessu ári tóki í gildi lög um textun á innlendu sjónvarpsefni í Kanada og það ekki bara á einu máli heldur báðum þjóðtungum Kanada, ensku og frönsku. Valhafandi texti. Vissulega tóku lögin gildi að aðlögunartíma loknum. Textun er orðið svo sjálfsagt mál, að sú sjónvarpstöð sem ekki er með texta er "out" núna út í heimi, og svo er digital eða stafræn tækni að ryðja sér til rúms, spurning hvort sú tækni verður nýtt til fullnustu og textun sjálfsagt mál þegar maður kveikir á tækni til að horfa á innlent sjónvarpsefni? Mér finnst þeir sem eru að huga að þessum stafrænni tækni ættu að setja þetta á forgangslista sinn, annað er bara ekki hægt.

Blogg annarra

2005-02-19T19:40:00.000-08:00

Ég les stundum blogg hjá öðrum, misjafnt hvernig aðkoma mín að þeim er. Mörg bloggin eru afar misjöfn, sum er mikið lagt í en önnur eru fyrir neðan allar hellur. Eitt blogg hefur náð að heilla mig upp úr skónum hvað hláturinn varðar. Ég kíki alltaf á þetta blogg áður en ég fer að sofa, í þeirri von að nýtt sé komið, stundum er það komið og þá er hláturveisla hjá mér. Konan sem skrifar þetta er algjör snillingur í að láta þetta fyndna koma fram eða þá að láta aðra finna það út sjálfir. Ég mæli svo sannarlega með þessari bloggsíðu ef ykkur langar til að hlæja mikið. Slóðin er: http://www.toothsmith.blogspot.com// Njótið!

...úr einu í annað

2005-02-19T16:15:00.000-08:00

Jæja, gott er blessað veðrið, óvenjulega hlýtt. Sá glitskýin á himninum í gærmorgun, stórfengileg sjón það. Þið getið séð myndir af glitskýjunum á Garðabæjarvefinum www.gardabaer.is

Hvað er að gerast núna hérna á skerinu? Hvað segja blöðin gott? Merkilegt nokk sem löggan gerði upptækt af eiturlyfjum, 105 kíló, ekkert smá það og vel að verki staðið. Samt er alltaf spurning um hvað mikið kemst framhjá löggunni og tollinum. Það er samt alltaf nóg af eiturlyfjum á markaðinum. Það verður að segjast eins og er að það er ömurlegt hlutskipti þess sem fellur í gryfju eiturlyfjanna. Mér segir svo hugur að verðmæti eiturlyfjana sem fara framhjá löggunni og tollayfirvöldum sé nokkurn veginn sá kostnaður sem lagður er í meðferðarúrræði hverskonar sem og forvarnarstarf. Þetta er kannski fundið þannig að ef enginn væru eiturlyfin þá þyrfti þjóðarbúið ekki að borga nein meðferðarúrræði. En við höfum þetta ilsig sem orðið er svo svæsið að það verður bara að gera betur í að útrýma þessu, því verður sennilega seint eða aldrei útrýmt en maður má nú hugleiða þetta aðeins. Oft snúast meðferðarúrræðin ekki bara um einn ógæfusaman einstakling, því sá ógæfusami á fjölskyldu í kringum sig og tekur eiturlyfjanotkun hans sinn toll á öllum í kringum hann. Þannig að það verður kannski líka að segjast eins og er að þetta kosti þjóðarbúið meira en nemur verðmæti þess sem framhjá löggunni fer þegar upp er staðið.

Hvað er að gerast í döffheimi? Hafdís Gísladóttir framkvæmdartjóri Félags heyrnarlausra lét af störfum sem framkvæmdarstjóri á 45 ára afmæli Félags heyrnarlausra 11. febrúar sl. Hún hafði unnið gott starf þann tíma sem hún var framkvæmdarstjóri og vil ég nota tækifærið hér og þakka henni kærlega fyrir það starf og óska henni velfarnaðar í nýju starfi hjá Reykjavíkurborg. Kristinn Jón Bjarnason tekur við af henni og hefur störf 1. mars. Honum óska ég alls hins besta í nýja starfinu og vonast til að eiga góða samvinnu við hann í framtíðinni, þegar kemur að hagsmunamálum heyrnarlausra og táknmálsins.

Í gærkvöldi fór ég í hina árlegu þingveislu, eða öllu heldur árshátíð Alþingis, mjög skemmtileg veisla, jafnvel þó skemmtiatriðin séu þau sömu frá ári til árs, en þó er ekkert skjalfest í þeim hluta. Gaman að hitta fólkið og borða góðan mat svo ekki sé minnst á góðar veigar í vökvaformi með. Það sem vakti hinsvegar athygli mína er að annað mál á matseðlinum auk íslenskunnar var franska. Skil þetta bara ekki, sá enga Frakka í þingveislunni, nema bara þá sem héngu á fatahenginu. Mér finnst þetta óþarfa álag á skipuleggjendur að vera að skrifa matseðilinn á frönsku líka, íslenskan ein og sér nægir alveg. Held að flestir séu sammála mér í þeim efnum og maturinn var mjög íslenskur, þorskur, saltfiskur og lambakjöt, hvað annað?

Ég átti orð við Jakob Frímann Magnússon Stuðmann og varaþingmann Samfylkingarinnar í þingveislunni, um að setja íslenskan texta á dvd útgáfuna á Stuðmannamyndunum Í takt við tímann. Honum fannst það mjög góð athugasemd, sér í lagi þar sem búið er að setja enskan og þýskan texta á fyrri myndina. Já, mér finnst íslenskan eigi líka skilið að fá að komast að og leyfa ÖLLUM íslendingum að njóta þess sem þeir eru að gera. Hann ætlar að íhuga þetta, spennandi að sjá hvað kemur úr þeirri íhugun. Og þar sem ég er farin að tala um þetta hérna og ef vera skyldi að einhverjir íslenskir kvikmyndaframleiður eins og til dæmis Friðrik Þór lesi þessa bloggsíðu mína þá læt ég hér með fylgja mikilvæg skilaboð til kvikmyndaframleiðenda íslenskrar kvikmynda að setja íslenskan texta ávallt með í dvdútgáfum, annað er bara ekki hægt. Er svolítið leið yfir að dvd útgáfan af kvikmyndinni Dís sé ekki með íslenskum texta, má maður ekki fá að njóta myndarinnar eins og aðrir íslendingar, hvusslags er þetta?

Konudagurinn á morgun. Sá dagur er orðin nokkurskonar hasardagur fyrir bakara landsins. Mig langar ekkert svo voðalega mikið í þessa frægu köku ef hún er farin að valda illu fjaðrarfoki meðal bakaranna. Geta karlarnir á heimilinum ekki bara tekið sig til og bakað sjálfir, eitt stykki köku handa okkur dömunum? Friður yrði þá meðal bakaranna. Syndsamleg hugleiðing það eða hvað?

Slóðin....

2005-02-14T15:25:00.000-08:00

Af einhverjum óútskýrðum tæknilegum orsökum límdist slóðin ekki við nafnið hans svo hér er slóðin fyrir áhugasama: http://www.quest4arts.org/company/lamitola/index.htm

Mike L

2005-02-14T15:15:00.000-08:00

Í dag er Valentines day, bandarísk eftiröpun íslenskra kaupmanna í gúrkutíð. Þessi dagur hefur enga þýðingu fyrir mig í þeim skilningi og ekki ætla ég að tala um hann neitt hér.

Hins vegar langar mig að tala svolítið um þennan dag ef hann hefur einhverja merkingu, en hann er reyndar afmælisdagur eins merks manns sem ég hef kynnst, sá maður heitir Michel Lamitola . Bandarískur maður, heyrnarlaus Hann átti afmæli á þessum degi 14. febrúar. Hann dó fyrir tæpum tveim árum. Nokkrir íslendingar þekkja Michael eða Mike eins og hann var jafnan kallaður. Við nokkur heyrnarlaus kynntumst honum fyrst á Norrænni Menningarhátið heyrnarlausra sem haldin var í Svíþjóð 1990 minnir mig. Þá hélt hann leiklistarnámskeið þar, sem við nokkrir íslendingar sóttum, fyrir forvitnis sakir. Við heilluðumst af honum og hann sennilega af okkur á sinn hátt. Hann drakk í sig allt sem við sögðum honum frá Íslandi, og á staðnum var ákveðið að hann kæmi að ári til okkar og væri með leiklistarnámskeið fyrir okkur. Hann kom, eins og um var samið. Hann var víðförull og hafði ferðast mikið um allan heim. Hann var hérna í 11 daga og voru þessir dagar honum lengi minnisstæðir. Honum var sérlega minnistæð ferð sem ég fór með honum svokallaðan Gullna hringinn. Þar fékk hann að sjá öll veðurbrigðin, þau voru reyndar bara svona 5 þann daginn en honum fannst þau vera öll. Þetta var um páska, úr stórhríð á Heillisheiði, keyrðum við niður í fínasta veður í Hveragerði það fannst honum mjög merkileg upplifun. Og við Gullfoss og Geysi fannst enginn snjór, en þegar ég beygði frá Laugarvatnsafleggjara og ætlaði áleiðis til Þingvalla, og niður brekkuna og allt skjannhvítt og vegurinn týndur svo ég bara fór áfram, bara eitthvað vegurinn hlyti að vera þarna undir skaflinum, reiknaði með að þetta væri ekkert mál. En auðvitað var það stór mál, bíllinn festist, enginn lagði víst leið sína þarna, ekki sálu að sjá eða hvað þá bíl og furðaði sig enn á ábygðarleysinu í mér, enginn skófla í bílnum, enginn sandur, ekkert sem myndi hjálpa okkur til að losa bílinn upp úr skaflinum var til staðar. Nei, ekkert svo við urðum að “moka” snjóinn undir bílnum með höndunum og stundum litum við upp til að sjá hvort einhver væri að koma, enginn kom í langan tíma, og það byrjaði aðeins að rökkva svolítið eftir tveggja tíma streð, hlátur, grátur og hvaðan eina, þá kom þyrla. Leðurhanskarnir hans til margra ára voru orðnir rennandi blautir og helst til ónýtir, enn verri voru hendurnar á mér, með þunna prjónavettlinga og við orðin rennandi blaut á buxunum. Ég var bara í strigaskóm og þeir gegnumblautir. Það var okkur til happs að það var gott veður allan tímann, sól og enginn vindur. Hann trúði þessu ekki, hélt sig staddan í bíómynd, þyrlan sveimaði yfir okkur um stund, ég vissi ekkert hvernig á þessu stóð, þetta var á “gsm ekki til” tímunum. Þyrlan fór og innan hálftíma sáum við bílljós koma keyrandi í áttina til okkar, hann veifaði til þeirra og bílarnir sem voru tveir blikkuðu á móti. Þeir komu nær og ég vissi ekki hvort ég ætti að hlæja eða grenja, björgunarsveitarbílar! Með skólfur, kaðla, króka og bara allt til að ná rauða flotta bílnum mínum úr skaflinum. Já, þeir meira segja snéru bílnum við og bentu í áttina að Þingvöllum og hristu hausinn. Ekki hægt að mótmæla þeim, drógu bílinn og okkur í honum alveg að veginum og við bara stödd á Laugarvatni aftur.
Ísköld, svöng og þreytt kvöddum bjargvættina með þökkum og héldum áleiðis til Reykjavíkur, á leiðinni spurði hann bara einnar spurningu, hvort þetta væri algengt að björgunarsveitin “Rescue” kæmi svona? Ég gat engu svarað, sagði bara að íslendingar væru duglegir að hjálpa til í svona aðstæðum og þorði ekkert að horfa á hann meira en komið var, og hláturinn kraumaði niðri alla leiðina. Hann sagði svo seinna að hann hefði verið lengi að jafna sig eftir þessa ferð og þessi ferð fengi hiklaust kafla í ævisögu sinni.

Já, hann var frægur, hann lék í bíómyndum og þáttum vestanhafs. Ég fór og heimsótti hann um áramótin eftir ferð hans hingað, það var mjög skemmtileg ferð, sennilega jafnævintýrarík fyrir mig og hann hér á landi, en það er önnur saga. Eitt sinn var ég stödd með honum í sjálfsalaþvottahúsi, þar sem við spjölluðum um allt á milli himins og jarðar og ein setning mín byrjaði á því að segja: When you be famous....??? Hann sagði það er ekkert “be” heldur I´m it now. Obs... sagði ég, já ok ég er stödd í sjálfsalaþvottahúsi með frægum manni og inn kom kona, sett í þvottavélina sína, leit upp og sá Mike og brosti, tók upp samanhripað blað og fann blýant og fór með til hans og bað um eiginhandaáritun. Ég sat þarna og horfði á mjög dramatískt atriði. Blessuð sé minning hans, þið getið kíkt á minningarsíðu hans á hlekkinum hérna og fræðst um hann. Mig langaði bara aðeins að tala um þennan mann, svo ekki sé meira sagt um þennan merkilega mann þá á hann þennan dag.

Í takt við tímann

2005-02-14T01:17:00.000-08:00

Í dag ákváðum ég og krakkarnir mínir að gera okkur dagamun og var ákveðið að fara í bíó. Eftir að hafa rýnt í bíósíðuna smástund var ákveðið að fara á Stuðmannamyndina Í takt við tímann heitir hún víst. Ég hugsaði mér svo sem gott til glóðarinnar, að geta lokað augunum smástund og hallað mér í góðu sætunum þarna í Smárabíói, enda um innlenda tónlistarmynd að ræða og textalausa, þannig að það var svona meira grámygla yfir mér að fara í þessa bíóferð heldur en hjá krökkunum sem voru full tilhlökkunar. Við drifum okkur af stað, keyptum miðana, poppið og kókið (bara fyrir þau, ekki mig) og myndin byrjaði. Og það verður að segjast eins og er, strax í upphafi myndarinnar var ég fallinn, horfði alveg dolfallinn og leit á krakkana, þau voru að syngja með. Ussss sagði ég, þau horfðu á mig forundran og ég fór að líta á fólkið, jú, þau voru líka að syngja, varirnar hreyfðust, ég hálfskammaðist mín fyrir að hafa sussað á þau og hélt áfram að horfa, átti enn til smábros. Já, og til að gera langa sögu stutta þá barasta féll mér ekki blundur á brá allan sýningartímann. Ég horfði alla myndina jafnspennt og þau og gekk jafnánægð og þau með myndina út úr bíóinu. Stuðmenn mega eiga það að þeir gerðu góða mynd, fyrst hún á annað borð gat hrifið heyrnarlausan áhorfanda með sér. Hlakka enn meira til þegar hún kemur út á dvd og þá hægt að horfa á hana með íslenskum texta, annað finnst mér bara ekki hægt, verð að vita söguþráðinn og svo mætti alveg texta fyrstu Stuðmannamyndina líka í leiðinni.

Örninn

2005-02-11T11:16:00.000-08:00

Á sunnudaginn var byrjað að sýna danskan þátt sem ber nafnið Örninn, danskur sakamálaþáttur eins og hann gerist bestur. Ég var full tilhlökkunar að horfa á þennan þátt, sem ég og gerði með naumindum. Enda alveg pottþétt að hann væri með texta, hann er jú danskur. Já, nú skal ég segja ykkur hvernig áhorfið gekk fyrir sig. Það gekk svosem vel, mestan hluta myndarinnar, en já það er “en” í þessum kafla. Og þetta “en” þarf alltaf að plaga mann, eins og enginn textafriður sé að horfa á góðan danskan sakamálaþátt.
Já, sko þetta “en” er þannig að ef töluð var íslenska en aðalpersónan Örn Hallgrímsson er einmitt íslenskur að hluta til og á því tengls við Ísland og talar stundum hrognamálið íslensku í þættinum, og þegar það gerist þá dettur textinn út, alveg bara fer, og mér sem áhorfanda er alveg kippt úr sambandi, spennan dettur alveg niður og tilfinningin eftir áhorf á þáttinum í heild er eins og maður standi upp með bók sem maður hafi lesið en það er búið að rífa úr nokkar blaðsíður í bókinni. Spennuþráðinum er stolið, varla trúi ég að þetta hafi verið markmið framleiðanda þáttarins að stela spennunni frá mér, neytendanum og áhorfandanum. Ég er ekki sú eina sem horfi á þáttinn með þessa tilfinningu, það eru fleiri en ég og því segi ég bara til þeirra sem sýna þáttinn þ.e. RUV, Sjónvarp: “viljið þið gjöra svo vel að texta þáttinn allan í heild, skiptir engu hvort sem töluð er íslenska eða danska, bara hafa textann samfelldan ALLAN þáttinn, svo ÖLL spennan haldist ALLAN sýningartímann”. Er maður að biðja um eitthvað voðalega mikið?

Getur útvarpsréttarnefnd ekki ályktað um þetta? Mér finnst þetta vera alvarlegt brot á áhorfsrétti mínum sem neytenda og afnotagjaldsgreiðanda RUV og liggur við að segja rétti til að viðhalda spennu við áhorfið. Og það gildir ekki um þennan eina þátt heldur alla innlenda þætti, sem og blessaðar fréttirnar.

En af hverju er útvarpsréttarnefnd ekki búin að álykta um textun á innlent sjónvarpsefni almennt, svona svo fyllsta jafnræðis sé gætt í að þeir sem eru með útvarpsleyfi fullnægji jafnræðinu og allir sem geti nemið útsendingar þeirra geti meðtekið efnið? Góð spurning en svarið er ekki jafngott. Það er nú þannig að útvarpréttarnefnd hefur ekkert hlutverk til að árétta um þetta efni vegna þess að textun á innlent sjónvarpsefni er ekki bundin í lög. Væri svo, miðað við núverandi aðstæður, væri búið að loka öllum stöðvunum, nema einhverjar hafi séð í sóma sínum að texta allt innlent efni, þær fengu að lifa svona rétt eins og þeir hæfustu komast af. En mér finnst nú samt þó ekki séu lög um þetta að þetta sé mannréttindamál sem varðar um 10% þjóðarinnar, og þá ætti útvarpsréttarnefnd að taka þetta sjálf upp til umræðu og álykta um málið, þá myndu kannski sjálfstæðismenn taka við sér, þeim er bersýnilega í nöp við útvarpsréttarnefnd núna og mjög hrifnir af jafnræði og því að engum sé mismunað þessa stundina, um að gera að grípa gæsina á meðan hún gefst, það er ekki svo oft sem jafnræði og mismunun almenns borgarar ná inn fyrir raðir sjálfstæðismanna. Stór hugleiðing það.

fótbolti 1 - textun 0

2005-02-07T20:23:00.000-08:00

Nú langar mig aðeins að víkja að málefnum textunar á innlent sjónvarpsefni, sér í lagi þar sem umræða er um það að sjónvarpsstöðinni Skjá einum var samkvæmt ákvörðun útvarpsréttarnefndar óheimilt að sýna fótboltaleiki með enskri lýsingu án þess að íslenskt tal eða texti fylgi.
Þetta mál er nú í hávegum haft, svo ekki sé meira sagt en að 15 þingmenn Sjálfstæðisflokksins með Sigurð Kára Sigurðsson þingmann sjálfstæðisflokksins í broddi fylkingar hafa komið með frumvarp til laga um breytingar á útvarpslögum um að sjónvarpsstöðvar megi sýna beint frá íþróttaviðurðum án þess að því þurfi að fylgja íslenskt tal eða texti á íslensku. Er með þessu frumvarpi verið að bregðast við þeim úrskurði útvarpsréttarnefndar, að Skjá Einum sé óheimilt að sýna beint frá enskum knattspyrnuleikjum með lýsingu enskra þula. Þetta er tekið beint af fréttavef mbl.is. Það sem ég skil ekki í þessum leik, af hverju eru enskar fótboltalýsingar allt í einu orðnar sjálfstæðismönnum mikilvægar. Kannski skil ég ekki fótbolta, en ég skil jafnræði. Jú; þeir þola enga mismunun, það kemur skýrt fram í svari þingmannsins á fréttavef mbl.is sem segir svo: „Núgildandi útvarpslög fela í sér mismunun og ójafnræði gagnvart þeim aðilum sem starfa á þessum markaði,” sagði Sigurður Kári í samtali við Fréttavef Morgunblaðsins. Það má vel fagna þessu framtaki sjálfstæðismanna, þeir ætla að ýta allri mismunun og ójafnræði frá. Hvar eru þeir núna þegar á borði menntamálanefndar liggur fyrir textunarfrumvarp sem felur í sér að tryggt verði að allir íslendingar gæti fylgst með innlendu efni. Það er óþolandi að 10% þjóðarinnar skuli ekki búa við sjálfsagt jafnræði og aðrir. Það er óþolandi að sjálfstæðimenn skulu ekki hafa forgöngu í að 10 % þjóðarinnar fái sjálfsögð mannréttindi á borð við að upplýsingar sjónvarpsmiðla nái til þeirra. Það er óþolandi að vita til þess að sjálfstæðismönnum finnst fótboltalýsingar vera jafnréttishærri en sjáfsagt upplýsingaraðgengi 10% þjóðarinnar til handa. Jæja, mér finnst textunarfrumvarpið vera meira forgangsmál en fótboltalýsingar á ensku, skamm og svei verð ég að segja. Af hverju ekki bara að bæta við umrætt fumvarp að allt innlent sjónvarpsefni skuli textað? Þá verður kannski staðan fótbolti 1 - textun 1. Finnst ykkur þetta ætti ekki að enda með jafntefli, þá fá allir sitt, enskir fótboltaaðdáendur og 10 % þjóðarinnar sem hefur beðið svo lengi eftir því að þeirra upplýsingaraðgengi sínu sé sinnt af stjórnvöldum. Nokk smáhugleiðing þetta og vel framkvæmdarleg sé pólitískur vilji þessara 16 þingmanna Sjálfstæðisflokkins fyrir hendi.

Öskuhvelin

2005-02-06T11:47:00.000-08:00

Bolludagur, sprengidagur og öskudagur verða í vikunni. Svakalega er búið að gera öskudaginn að miklum degi, liggur við að viku undirbúningur sé að honum. Í den var það bara þannig að saumaðir voru öskudagspokar með bognum týtuprjónum (það var sérstök list að beygja týtuprjónana rétt, munið þið þetta?) til að hengja á bakið á einhverjum sem átti það skilið eða ekki skilið. Var að segja krökkunum mínum frá þessu, þeim fannst þetta voða “abbó” og héldu áfram að skoða Leikbæjarbæklinginn með fullt af tilboðum fyrir okkur foreldra að ginnast að kaupa vel gerða og flotta öskudagsbúninga. Sjá hvað þessir kaupmenn eru búnir að gera okkur, eyðileggja gamla og góða siði eins og með öskudagspokunum, kannski á ég ekki alveg að kenna þeim um þetta við neytendur höfum líka kannski verið svo gráðug að heimta eitthvað meira og þeir gripið færið. Dóttir mín ætlar að vera norn, það verður að segjast að prinsessutímabilið er búið, sonur minn ætlar að vera hippi og eru Bítlarnir í sérstöku uppáhaldi hjá honum núna. Búningakaup eru þó í lágmarki, bara finna það sem til er í skápunum, allavega finnst allt í hippagallann þar, en málið vandast svolítið þegar kemur að norninni, enginn norn er fullkomin nema hún eigi hatt og sítt svart hár og helst með hvítri rönd.

Nú í skólanum er ég að læra sitt og hvað um heilahvelin í okkur. Merkilegt líffæri það, nokkuð sem við getum ekki verið án, en stundum getur maður alltaf fundið einn og einn sem sýnist vera eitthvað án þessa, en það er önnur saga.
Þó þessi líffæri eru eins, samhverf eins og segir í kennslubókinni, þá má alltaf finna smámun á hvelunum, sér í lagi þegar talað er um kynin. Á fræðimálinu er það kallað kynjaheili. Það lýsir sér að hjá körlum er undirstúkukjarninn stærri en í konum. Undirstúkukjarninn sér um dæmigerða kynhegðun karla. Svo er hægri heilabörkur þykkari hjá körlum sem leiðir af sér betri hæfni til rúmskynjunar. Hjá konum sést munurinn að hvelatengslin eru stærri hjá konum, einnig framtengslin. Þetta gerir konur meðvitaðari um tilfinningar sínar og þar með hæfari til að tjá þær. Og það sem meira er, er að konur nota bæði hvelin til að hugsa og hafa betri yfirsýn yfir það sem þær eru að gera á hverjum tíma en hinsvegar nota karlar bara eitt hvel og það hvel sem er betra. Merkilegt, ekki satt? Heilavefur karla rýrnar fyrr í elli. Þegar upp er staðið stendur eftir hin sorglega staðreynd að karlar eru hærra launaðir en konur, og þá er ég að tala um hinn dæmigerða launamun sem er enn við lýði og verður varla útrýmt í bráðina. Þar sem heilavefur karla rýrnar fyrr í elli finnst ykkur þá ekki að við konur eigum að hafa hærri eða sambærileg laun og karlar, við lifum allavega lengur en karlar og þurfum þá meira á peningunum að halda en þeir? Og svo er sagt að við konurnar höldum hagkerfinu gangandi, eða eitthvað í þá áttina. Mér finnst við konur sýna mikla yfirburði en karlar til að hafa hærri laun, miðað við þessar upplýsingar sem fræðin hafa rannsakað og gefið kenningar um. Smáhugleiðing það.

Túlkuð heilsuefling...

2005-01-29T15:53:00.000-08:00

Af mörgu er að taka í pólitíkinni núna, valdabrölt í framsókn, formannsslagur hjá samfylkingunni og aldrei sem fyrr er yfirhylmingin meiri hjá sjálfstæðismönnum.

Mér finnst mjög leiðinlegt að þurfa að horfa upp á að hinn ágæti blaðamaður Róbert Marshall skuli taka pokann sinn og segja “bless, farinn á sjóinn”. Og þeir sem málið varðar þurfa ekkert að skýra neitt fyrir neinum. Halldór ætti miklu frekar að taka pokann sinn og segja “bless, farinn í útgerðina” En svona er þetta, þeir réttlátu þurfa alltaf að lúta fyrir þeim hærra settu. Róbert kemur þó fram við okkur eins og við myndum vilja að komið sé fram við okkur. En samt er eitthvað eins og það á að ekki að vera.

Langt síðan bloggað var síðast, hvað ætli ég sé búin að vera að dundast? Já, bara það að skólinn er byrjaður og á honum verður að taka. Skemmtilegar stundir þarna í skólastofunni, verð bara að segja það og samnemendur mínir og kennarar hið skemmtilegasta fólk. En svona á rétt á milli lesturs og ritgerðarsmíða þá leyfi ég mér stundum að flakka í hina áttina eins og tildæmis um daginn þá skrifaði ég honum Gunnari Birgis formanni menntamálanefndar Alþingis bréf þar sem ég bið hann um að taka táknmálsfrumvarpið og textunarfrumvarpið til umræðu í nefndinni á þessu þingtímabili, eins fengu aðrir nefndarmenn póst frá mér með sömu ósk. Já, og frómt frá sagt hef ég ekkert “feedback” fengið frá þeim. Ég vona bara að það komi þegar ég síst á von á og eins gott að það verði á jákvæðum nótum, annað er bara ekki hægt finnst mér.

Þessi laugardagur hérna byrjaði á því að fara í sund með krökkunum mínum og eftir góða sundferð þurfti ég að fara á fund. Það var mjög fróðlegur fundur og var í Örykjabandalagi Íslands. Að honum stóðu fatlaðar og langveikar konur. Það stendur til að stofnuð verður kvennahreyfing innan Örykjarbandalags Íslands 8. mars nk. En sá dagur að stofndegi er valin vegna þess að þetta er Alþjóðlegur baráttudagur kvenna, ef ég man rétt.
Á þessum fundi var sagt frá fyrirhugaðri stefnuskrá samtakanna en ég er í vinnuhópi við samningu stefnuskrárinnar.
Einng var fluttur afar fróðlegur fyrirlestur af Hrönn Kristjánsdóttur þorskaþjálfara, en í honum kynnti hún meistaraprófsverkefni sitt í fötlunarfræði og nefnist það verkefni hennar “Lífstíll og heilsa kvenna með þroskahömlun”. Það var margt um merkilegt sem hún sagði frá í forathugunum sínum á þessu efni og gaf manni tækifæri til að huga aðeins að þessum málum eins til dæmis því að hér á landi síðasta áratug hefur verið mikil heilsuefling meðal almennings sem er í sjálfu sér góðra gjalda verð EN þessi heilsuefling hefur ekki skilað sér almennilega til fatlara og fólks með þroskahömlun. Satt best að segja eru fatlaðir og fólk með þroskahömlun í meiri áhættu hvað varðar offitu, geðræn vandamál, misnotkun á áfengi og lyfjum, leiða o.s.frv. Minna en 30% af stofnunum fyrir fatlaða og fólk með þroskahamlanir á öllu landinu hafa gert einhverja stefnu í þessum málum, jafnvel landlæknisembættið hefur ekkert hugað að þessum málaflokki hvað heilsueflingu varðar. Sem sagt í einni setningu: Öll heilsuefling hefur því miðaðst að fullfrísku fólki. Einn góður punktur kom frá konu út í sal, um að í einum velstæðum kaupstað ekki langt frá Reykjavík væri í gangi stórt átak milli heilsugæslunnar á staðnum, íþróttafélagsins og bæjarstjórnarinnar sem væri mjög fínt, en þetta átak miðast við hresst, heilbrigt og vant fólk á besta aldri. Aldraðir fá víst sitt átak en fatlaðir og fólk með þroskahömlun finnur sig ekki í hvorugum hópnum. Það vantar alveg ákveðin millistandrand ef einhver heilsuefling á að skila sér vel. Og það er af því að segja að það er einmitt þetta fólk sem þarf mikið á svona átaki að halda. Mér finnst mjög vert að huga að þessum málum aðeins meira en gert hefur verið, sér í lagi ef eitthvað er verið að stefna að sem á að ná til ALLRA, eins og “Íþróttir fyrir alla” - “Samfélag fyrir alla”. Þá að taka alla íbúa bæjarins, og sá hópur er ansi margræður.

Ég fór aðeins að láta hugann reika hvernig að þessum málum er staðið hjá heyrnarlausum og komst að þeirri niðurstöðu að sumu leyti er vel gert en að öðru ekki. Af því sem er vel gert er að til er Íþróttafélag heyrnarlausra, það er sjálfu sér hið besta mál EN meirihluti iðkenda er karlar og íþróttirnar sem spilað er út eru svolítið karlalegar, eins og tildæmis fótbolti. Já, og svo komst ég að svolitlu sem mér finnst í lagi að íhuga skuli aðeins, sér í lagi þar sem oft er sagt að heilsan sé okkur öllum mjög dýrmæt. Málið er það að undanfarin 10-15 ár eða lengur hefur verið veitt afar litlu eða stundum engu fé í félagslega túlkun og afleiðing þess er sú að heyrnarlausir hafa lítið sem ekkert getað komist á almennan fund sem snýr að heilsueflingu almennt, því oft eru svona markverðir fyrirlestrar gerðir út af einkaaðilum, og þá er ég að tala um sérnámskeið á vegum líkamsræktarstöðvanna sem bjóða upp á svokölluð átaksnámskeið og þeim fylgir oft mikið af fyrirlestraefni og sumir fyrirlesarar eru ekkert voðalega tilbúnir að prenta út fyrirlestraefni sitt og hvað þá að greiða fyrir táknmálstúlk til að koma efni sínu til skila til þess sem greiddi námskeiðið. Þannig að það hefur sennilega verið mörgum heyrnarlausum á við ofurefli að etja að fara á svona námskeið. Já, þetta er bara eitt dæmi. Þannig er hægt að leika sér aðeins að því að huga hvað farið hefur framhjá heyrnarlausum þegar enginn peningur var lagður í félagslega túlkun. En núna er það svolítið annað mál, 10 miljónir þetta árið ja og massi af óþarfa kílóum sem þarf að taka af hjá einhverjum. Bara smá hugleiðing.

Hver lýgur?

2005-01-17T16:42:00.000-08:00

Lygin er langseig. Í gær og í dag var mér hugsað til strætóferðar sem ég fór í fyrir nokkru, nánartiltekið í London í mars í fyrra. Skrýtið hvað ómerkileg og saklaus strætisvagnaferð getur setið í manni. Það var tilefni til að rifja hana upp. Þetta var tveggja hæða strætó, þessir rauðu og ég sat í mestu makindum á efri hæðinni við gluggan. Umferðin var hæg, og ég horfði á það sem fyrir augum bar, þök, hús, fólk á götunni o.s.frv. Eitt sem fangaði augun mín var svolítið skrýtið, nefnilega ljósastaur, hann var svo sem ekkert merkilegur, enda bara ljósastaur, en það merkilega við hann var að á hann svona nokkuð efst uppi var búið að setja skilti á. Þetta skilti var vandað, rautt á lit með hvítri áletrun, skilti var fest með skrúfum og næstum eins og götuskilti á ljósastaur. Ég þurfti að rýna augunum aðeins lengi í áletrunina á skiltinu svolítið aftur og aftur og fannst ótrúlegt að svona vandað skilti skyldi vera á þessum stað. Á skiltinu stóð skýrum stöfum: BLAIR LIAR. Ég þarf sennilega ekki að útlista hvað var verið að vísa í, en fyrir um eða meira en ári voru Bretar víst reiðir forsætisráðherra sínum fyrir að ljúga og leggjast í sæng með Bush og gera innrás á Írak á hæpnum forsendum og varla nokkuð traustum. Eftirleikinn þekkjum við Íslendingar vel og sá leikur var að láta okkur leggjast í þessa sömu sæng með þessum tveim fyrrnefndum mönnum, sem sagt við vorum sett án þess að vera spurð að því á lista hinna staðföstu þjóða sem studdu innárásina á Írak á sínum tíma.
Tveir menn eru árbyrgir fyrir veru okkar þar á listanum, nefnilega núverandi formenn stjórnarflokkanna, annar var forsætisráðherra þegar þetta gerðist og hinn var utanríkisráðherra, núna er sá síðastnefndi forsætisráðherra og hinn utanríkisráðherra.
Einfalt? Þessir tveir náungar gangast undir daglegum gælunöfnum Dabbi og Dóri. Nú lekur lygin af þeim, kannski alveg sérstaklega Dóra, það fáum við staðfest frá þrem samflokksmönnum þess síðarnefnda. Jónína Bjartmarz, Kristinn H. Gunnarsson og núna Guðni Ágústsson öll samflokksmenn Dóra hafa sagt að þetta mál að setja okkur á umræddan lista hafi ekkert verið borið undir neinn, bara ákvörðun tveggja manna, þ.e. Dabba og Dóra. Dóri segir hinsvegar að þetta hafi verið margrætt í nefnd, svo er hinsvegar alls ekki. Jæja, þá erum við Íslendingar núna áhorfendur að lygasögu. 84% íslendinga vilja ekkert með það að Ísland sé á lista hinna staðfastra þjóða. Það segir Gallup okkur. Það voru því hrapaleg mistök hjá þessum tveim herrum að setja Ísland á listann. Það yrði þeim mikill styrkur að draga til baka nafn Íslands af listanum og þar með stuðninginn við þessa tvo herra Bush og Blair, en reikna með að þeir geri það varla. Kannski lygi þeirra ætti að fá samskonar minnisvarða og Blair fékk. Kannski mætti setja vandað stálskilti með áletrunni DABBI OG DÓRI LYGARAR upp á ljósastaur, og eiga því traustan minnisvarða um lygina, yrði sennilega næstu ráðamönnum lexía, já og þessum tveim sennilega líka. En það er bara eitt vandamál, við eigum ekki tveggja hæða strætó til að fólk rekist á þetta daglega eins og gerist með farþega eins og mig þarna í den. Af hverju gátu þeir ekki ákveðið að gera eins og frakkar gerðu, að vera ekkert með á þessum lista og það er allt í besta lagi hjá frökkum í þessum efnum.

Horfði á stuttmynd Kristínu Ólafs í gærkvöldi á RUV, mjög fróðleg mynd og mörgu í myndinni er ég sammála og jafnvel kom margt mér á óvart, alveg sérstaklega það hvaða hug útlendingar bera til íslenskunnar, þ.e. þegar þeir hlusta á hana, einn sagðist fá hausverk, annar sagði að við töluðum á innsoginu. Mjög vel gerð mynd, með góðan húmor. Kristín ! Til hamingju með myndina, og bestu þakkir fyrir hana.

Súkklaðidraumur

2005-01-16T04:08:00.000-08:00

Í þessum pistilli á góðum sunnudegi langar mig að skrifa um súkklaðikökur, og þá er ég ekkert að tala um neinar skúffusúkklaðikökur. Ég er þó ekki bakandi súkklaðikökur sí ofan í æ en ég á eina góða uppskrift sem hefur verið mér nokkurskonar grunnur í nokkrar góðar í gegnum árin. Ætli sé ekki bara best að láta uppskriftina flakka með hérna og leyfa ykkur að njóta, hún er svona:

165 gr smjör eða smjörlíki (ég mæli með smjörinu, þessu í silfurgráu pakkingunum)
325 gr sykur
Hræra þetta vel saman.
3 stk egg sett út í og hraðinn aukinn
1 tsk af vanilludropum skvett út í

85 gr hveiti
75 gr kakó
100-150 gr möndluflögur
½ tsk lyftiduft

Láta bara hrærast vel saman en þó ekki hræra mikið.
Sett í smurt pieform og inn í 180°C ofn í 38 mínútur
Sett í miðrimina og ofninn má alls ekki opna á meðan hún er inn í, þá gæti hún fallið saman, en það á hún að gera þegar hún er tilbúin og komin á borðið. Best er hún svona 3-5 klst eftir að hafa komið úr ofinum.

En annars núna í þessum skrifuðum orðum reyndar þessi kaka í ofninum en hún er þó ekki alveg eins og uppskriftin segir til um, því það er nokkuð auðvelt að breyta þessari uppskrift. Þannig að það sem til er í skápunum hentar bara vel, nú kom það fyrir að ég átti ekki nóg kakó nema bara eina matskeið sem var alltof lítið en ég átti til Síríus súkklaðiplötu 70% sem ég bræddi og setti út á eftir eggjunum. Að öðru leyti er uppskriftin sú sama og ég setti smá kanel ofan á hana þegar hún var komin í formið. Þannig að það er alveg hægt að leika sér með þessa uppskrift. Bara láta hugmyndaflugið ráða ferðinni og það sem til er í skápunum, í staðinn fyrir möndlur má alveg nota hnetur, einu sinni sett ég þó hvítt saxað súkklaði sem kom bara vel út.

Þessi súkklaðiköku áhugi minn hefur verið viðloðandi ansi lengi við mig. Á veitingarhúsa ferðum mínum hér og þar hef ég oft kosið á fá súkklaðiköku í eftirrétt og eru þrjár mér mest minnisstæðar. Það er oft talað um ekta franska súkklaðiköku, hún á að sýnast slétt og felld á yfirborðinu, eins og ósnertanleg en inni á hún að vera blaut og mjúk undir tönn síðast en ekki síst á hún að vera ógleymanleg þeim sem hana borða. Einni súkklaðiköku get ég seint gleymt, það var kaka sem ég fékk á litlum sveitabæ á dönsku eyjunni Bornholm fyrir nokkrum árum. Á matseðlinum stóð “ekte fransk sjokladekage” þar sem þetta nafn stóð fyrir framan mig var ekkert til fyrirstöðu að prófa og það á þessum danska sveitabæ. Kakan kom og vel skorin á diskinn með smá ís sem reyndar var alveg óþarfur eftir á að hyggja. Kakan var mjög góð og var ég svolítið lengi með hvern bita, hún var alveg mjúk og vel blaut að innan, já og ógleymanleg, sjáið bara ég er að skrifa um hana hérna mörgum árum síðar.
Auðvitað lét ég fólkið vita að hún væri alveg perfect, og vildi fá uppskriftina, en nei, það var það sem þau vildu ekki láta mig fá og eftir smásuð sá ég að það var vonlaust mál. Mér fannst þetta bara ágætt hjá þeim, að vilja varðveita það sem þau áttu, og máttu það alveg.
Síðustu súkklaðikökuna sem ég borðaði og er enn í minni mínu núna er kaka sem ég fékk á veitingarstað í Barcelona í haust. Hana var ég lengi að borða, með kaffi og koníaki. Ekkert fór ég úti í það að suða um uppskriftina, því nokk er ég viss um að vandað hefur verið til kökunnar. Og það besta við hana er að hún var alveg laus við óþarfa prjál á diskinum, þá er ég að meina rjóma og svoleiðis sem mér finnst óþarft með svona góðri köku. Frekar mun ég fara aftur á staðinn og njóta hennar heldur en að eyða orku í að baka hana sjálf. Hún var mjög mjúk og mátti vel sjá blæbrigði rakans á hliðum hennar, bragðið var ekki bara súkklaðibragð, heldur kom bragð af kanel stundum við og við, en þó ekki það mikið að maður yrði leiður á því eins og gerist stundum með kanel. Kannski þess vegna setti ég smá kanel út á deigið í forminu núna áðan. Fyrir þá sem langar til að fá sér bita af þessari góðu köku í Barcelona þá heitir veitingarhúsið Brasserie Flo og er í miðbæ Barcelona, svona aðeins rétt hjá Römblunni. Þjónustan frábær, fjölbreyttur matseðill, fallegt umhverfi og sanngjarnt verð.
Einhverja fyrstu súkklaðiköku sem ég man eftir að hafa borðað fékk ég í Kraká í Póllandi á markaðstorginu fræga. Það torg er núna komið á heimsminjaskrá Sameinuðu Þjóðanna og í hvert sinn sem ég á þar leið um, hef ég farið á þetta veitingarhús en aldrei fengið aftur kökuna góðu. En ég hef fengið að fylgjast með öllum breytingum sem átt hafa sér í stað á torginu og er venja hjá okkur eftir langt rölt þarna á torginu er að fara í hestvagnaferð. Jafnvel hestvagnarnir hafa líka breyst frá því ég fór í mína fyrstu hestvegnaferðina þarna, fyrst voru það bændur sem komu með hestvagna sína til að drýgja tekjurnar af ferðamönnum en núna eru það ungir piltar með markaðshyggjuna að leiðarljósi sem sjá um ferðamönnum fyrir hestvagnaferðum um Kráká og hafa til þessa glæsilega hestvagna vel merkta styrktaraðilum eins og Gucci eða Rolex.

Jæja, nú er kakan komin úr ofninum, girnileg og ilmandi.

Samskipti fyrir Símann

2005-01-10T17:41:00.000-08:00

Smá líf færðist í stjórnmálaumræðuna um helgina. Davíð Oddson fundaði með liðsmönnum sínum í Valhöll. Margt sagði hann markvert og/eða ómarkvert, meðal annars sagði hann frá hugmynd sinni að byggja nýjan spítala fyrir söluverðmæti Símans. Þessari hugmynd hefði sennilega verið dælt í hann þegar hann var á spítalanum í sumar, þá veikur. Þessi umræddi spítali á ekkert að vera venjulegur, hann á að vera mjög hátæknilegur, nokkurs konar hátæknisjúkrahús. Maður getur nú svosem spurt sig líka hvort við þurfum virkilega á nýjum spítala að halda, sér í lagi þegar við eigum ekki fyrir rekstri spítalanna okkar sem fyrir eru og oft blasa við auðir sjúkrahúsgangar, þar sem deildum hefur verið lokað vegna sparnaðar. Það er svo sem fínt að varpa fram hugmyndum hvað við ætlum að gera við peninginn sem fengum fyrir Símann, sumir tala um 40 milljarða, sem er vissulega miklir peningar. Fyrst Davíð kom með hugmynd þá finnst mér ég alveg mega líka koma með hugmynd. Í fyrsta lagi vil ég ekki að neitt af þessum peningum fari í steypu. Það mætti alveg skoða sögu Símans og sjá tilganginn með stofnun hans. Sá tilgangur var víst eitthvað í þá áttina að bæta samskipti landans, bæði innanlands sem utan. Talsíminn var verkfærið til þess. Mikilvægt var að koma samskiptum á við sveitabæi svo þeir svo þeir yrðu ekki einangraðir. Síminn sem sagt kom á feikilegum samskiptum landans, og geri öll samskipti mun þægilegri. Síðan þetta gerðist hefur mikið vatn runnið til sjávar, og nú erum við sögð vera aðalgéessemm þjóðin og eigum fjöldann allan af tölvum og erum með mestu netvæðingu sem þekkist.
En, við erum ekki vel sett hvað varðar upplýsingaraðgengi almennt til hópa sem eiga við samskiptafatlanir einhverskonar að stríða. Hér á landi er sennilega minnst sent út textað innlent efni í sjónvarpi. Væri ekki nær að bæta það með símasölupeningunum. Já, og til að gefa öðru máli kost á að koma fram á sjónarsviðið svo einn samfélagshópur finni ekki meir fyrir einangrun, mætti alveg skoða táknmálsfrumvarpið sem nú liggur á borði menntamálanefndar Alþingis og byrja að gera eitthvað af viti fyrir þennan hóp sem hefur beðið svo lengi eftir því að réttindi hans á forsendum táknmálsins verði tryggð. Ég segi því Samskipti fyrir Símann, takk fyrir. Það er líka ekkert víst að það kosti 40 milljarða það verður allavega eitthvað afgangs og sá afgangur á ekki heldur að fara í steypu, nei það á að fara í börnin okkar, var ekki einhver að segja að börnin væru fjárfesting til framtíðarinnar? Síminn var og er mannlegur, notum peninginn allavega í mannleg verkefni.

Nýtt ár...

2005-01-04T00:45:00.000-08:00

Sæl verið þið og gleðilegt nýtt ár með kærum þökkum fyrir það gamla.

Er ekki alltaf sérstök tilfinning að kveðja gamla árið og heilsa því nýja, einhverskonar uppgjörstilfinning gerir oft vart við sig í fólki á þessum tíma og fólk kannski íhugar að nú skal gert betur en síðasta ár. Það má því segja að fólk sé nokkurn veginn í eilfíri beturumbætingu frá ári til árs, beturumbætingin verður þá nokkurskonar rútínuverk í upphafi hvers nýárs hjá fólki. Er það ekki bara ágætt? Öll megum við þetta alveg, látum þetta bara vera hluta af daglegu lífsmynstri okkar. Ég tók annars af mér eitt áramótaheit, það er það að setja ekkert áramótaheit. Ekki svo að skilja að ég sé með slóð á eftir mér af sviknum áramótaheitum, það er svo ekki, bara einfaldlega nenni ekki að vera með hugann yfir þau dagsdaglega, segjum að ég bara láti eitthvað ráðast bara í þá áttina sem það er, en þó ekki alveg markmiðslaust. Ég er þó alveg sátt við árið 2004 og kveð það bara með bestu þökkum. Það var ár ákvarðanna, fari það og veri.

Það er hrikalegt um að litast á síðum blaðana núna frá degi til dags. Fréttirnar sem við fáum af hörmungunum í S-Asíu er hræðilegar. Sennilega kemst ekkert annað í hálfkvisti við þessar hörmungar. Það mun sennilega taka heila kynslóð að koma þessu aftur í fyrra horf. Þó kannski sé búið að vinna mikið hjálparstarf núna næstum tveim vikum eftir hörmungarnar er aðeins hálf sagan sennilega sögð. Margir munu sennilega seint eða aldrei jafna sig. Einnig munu margskonar sjúkdómar koma upp síðar svo ekki sé minnst á áfallastreituna eða röskunina sem þetta fólk varð fyrir. Já, og líka sorgina yfir horfnum ástvinum, fjölskyldumeðlimum, foreldrum og börnum. Það eitt kemst fólk seint eða aldrei yfir.
Það verður að segjast eins og er að ég er mjög stolt af okkur íslendingum að vera svona rausnarleg að gefa í Rauða kross sjóðinn og leggja þar með okkar af mörkum til hjálparstarfsins eins og okkur er unnt.

Þegar ég hef horft á fréttirnar hef ég stundum látið hugann reika um hvort einhverjir heyrnarlausir eða fatlaðir skyldu vera þarna líka. Nokkuð viss um að þeir fá sömu þjónustu, en kann hjálparstarfsfólkið táknmál? Er túlkur á staðnum? Fær fólkið að tjá sig á sama hátt og aðrir? Koma Alheimssamtök heyrnarlausra (World Federation of the Deaf) eitthvað að málunum? Þetta eru þó allavega hagsmunasamtök og finnst mér að þau ættu að láta til sín taka. Ekkert er fjallað um þetta á heimasíðu þeirra núna. Kannski ekki talin þörf á, sem auðvitað væri óskastaða. En allur er varinn góður og er ég nokk viss um að hagsmunasamtök heyrnarlausra á staðnum eru nokkurnveginn lömuð og sennilega ræður forræðishyggjan mestu í aðstoð heyrandi við heyrnarlausa. Allavega veit ég að seinna mun ég fá að heyra sögur seinna.

Núna í dag voru Heimsleikar heyrnarlausra settir í Melbourne í Ástralíu. Verð að segja “vild ég væri þar”. Þar eru samankomnir 3.650 þátttakendur frá 75 löndum. Keppt verður í 15 greinum. Skemmst er frá því að segja að við Íslendingar eigum einn keppanda sem keppir í keilu. Ástralir sem gestgjafaþjóð hafa flesta þátttakendur eða 231 þátttakenda, í öðru sæti eru svo Bandaríkjamenn með 228, þá Þjóðverjar með 187 og svo Rússar með 180 þátttendur. Svo koma aðrir fast á eftir með minni fjölda. Hægt er að fylgjast með leikunum á heimasíðu leikana www.deaflympics.com
Einnig er hægt að fylgjast með leikunum á alþjóðlegri frétta síðu í samfélagi heyrnarlausra www.deafnation.com Þar eru margar upptökur frá leikunum sýndar og rétt er að geta þess að á síðunni er núna í gangi sérstök kynning á Íslandi og samfélagi heyrnarlausra á Íslandi.

Jæja, þetta eru lítil skrif núna en svona aðeins upphitun fyrir það sem koma skal framundan í frekari bloggskrifum, og best að lofa engu hvað skrifin varðar, bara láta þetta ráðast svona einhvern veginn.
Það verður þó að segjast að það er viss skemmtun að skrifa blogg.

Nefndar endur...

2004-12-07T13:49:00.000-08:00

Nefndir er nokkuð sem mig langar að ræða hérna í upphafinu. Margar nefndir hafa verið stofnaðar af stjórnvöldum sem og öðrum einkaaðilum hverskonar til að sinna mörgum misjöfnum málefnum sem ættu skilyrðislaust að vera rædd. Mjög misjafnt er hver niðurstaða hverrar nefnda er, fer það sennilega eftir málinu sjálfu og hvaða farveg það fær eftir umfjöllun og niðurstöðu úr nefnd.

Einhverjar mest umtöluð nefndir eru sennilega þær sem eru á vegum Alþingis, þær heita nöfnum sem oft hafa verið nefnd eins og menntamálanefnd, fjárlaganefnd, alsherjarnefnd, efnahags- og viðskiptanefnd, félagsmálanefnd, landbúnaðarnefnd, sjávarútvegsnefnd og sú síðasta er forsætisnefnd, vona samt að ég hafi ekki gleymt neinni. Þessum nefndum er ætlað það hlutverk að fjalla um frumvörp og önnur mál sem hafa verið flutt í sal Alþingis. Venjulega þegar málin eru komin inn hefst vinna við að senda út beiðni um umsagnir til ýmisa aðlila sem viðkomandi frumvarp kanna að varða á einhvern hátt, margir hverjir leggja kannski mikla vinnu í að svara umsögnum af bestu getu, aðrir leggja kannski minna úr því og enn aðrir hafa ekki fyrir því að svara. Umsögnum er svo raðað samviskulega og fundin staður í möppu, í það minnsta þangað til kemur að umræðu málsins í nefndinni og ef svo er, þá eru kannski kallaðir til gestir til nefndarinnar sem útskýra málið enn frekar og svara spurningum nefndarmanna. Að þessu loknu fjallar nefndin um málið og kemur sér kannski saman um meirihluta eða minnihlutaálit eða breytingartillögu, og málið kemst því í þriðju umræðu á þinginu, ef meirihlutaálit er fyrir vinnur að oftast í endanlegri atkvæðagreiðslu eða já bara alltaf. Meirihlutaálit kemur að venju frá stjórnarliðum, svo einfalt er þetta. Þannig geta stjórnliðar auðvitað komið málum sínum á framfæri jafnvel gert þau að lögum. Tilefni mitt til skrifa um nefndarstörf Alþingis er sú að mér finnst eitthvað að frumvörp stjórnliða fái alltaf umfjöllun í nefnd, sem sagt bara hugðarefni stjórnliðana. Núna nýverið voru samþykkt ný húsnæðislög um Íbúðalánasjóð og svo fjárlög 2005.
Ég get svo sem trúað að mesta nefndarvinnan er á bakvið fjárlög 2005, þetta er kannski veigamestsi hluti þingstarfanna, og það sem fór var auðvitað í þá áttina að tillögur meirihlutans náðu fram að ganga hvað annað. Minnihlutinn gerði fjölmargar breytingartillögur og var öllum hafnað í atkvæðigreiðslu á þinginu. Það sem vekur hinsvegar umhugsun hjá mér, er sú mikil vinna sem lögð er í gerð hverrar breytingartillögu, og svo er henni hafnað, örugglega er margt gott að finna í breytingartillögum, en sumar eru afdala asnalegar, eins og ein breytingartillaga frá sjálfstæðismanni, sem kannski er oft þekktur fyrir að vera sér á báti, tillagan var um að tónlistarkonan Björk fengi 12 krónur í listamannalaun frá íslenska ríkinu. Nokkuð er ég viss um að meiri kostnaður en 12 krónur liggur að baki í formi vinnu þingmannsins og annara að koma þessari 12 króna breytingartillögu áleiðis inn í þingsal og til umræðu sem síðan var felld. Ef hún hefði verið samþykkt hefði Björk jafnvel ekki getað keypt sér almennilegt “bland í poka” fyrir 12 krónur, því allt matarkyns hvort sem hollt eða óhollt er mjög dýrt hér á Íslandi, jafnvel millifærslan á þessum 12 krónum hefði kostað sitt eða þá að ég tali nú ekki um að ef frímerki hefði orðið fyrir valinu til að senda henni þessar umræddu 12 krónur, það kostar nefnilega meira en 12 krónur. Björk á þó vissulega heiður skilin fyrir framlag sitt til tónlistar og að auglýsa Íslands, en 12 krónur? hvusslags er þetta? Stjórnliðar ættu að fara að snúa sér að þarfari málum.

Í Fréttablaðinu í dag mátti finna frétt um að nú sé Halldór Blöndal í fýlu, réttast væri að nefna þessa fýlu hans reyndar andfýlu. Hann vill fá einhverja flýtimeðferð fyrir skotveiðibann á öndum, bara vegna þess að hann er svo mikil vinur andanna og heldur að þær séu í útrýmingarhættu. Hann vill nefnilega að málið fari beint í nefndina án þess að umræða verði um það á þinginu. Það á sem sagt bara að fara í nefnd koma þaðan óbreytt og svo beint í 3 umræðu, sem hann vonar að verði sú stysta í sögu þingsins og svo bara atkvæðagreiðslu. Endur í útrýmingarhættu? Ekki hef ég heyrt um það. Alla vega er veiði á þeim einhverjum takmörkum háð þ.e. þær má hið minnsta ekki skjóta alla daga ársins, það vita skotveiðimenn nokkurn veginn og ég treysti þeim að fara vel með það. Spurning hvernig Halldór hafi tekið eftir að öndunum sé að fækka, ekki veit ég það en kannski finnst þeim ekkert lengur spennandi að koma hingað til landsins þar sem mannréttindin eru fótum troðin. Starfsemi Mannréttindaskrifstofu Íslands verulega skert og óvissa um framhald á starfsemi hennar og er ekki fyrsta dæmið um mannréttindatraðrak stjórnliðana hér á landi. Þetta mannréttindatraðrak þeirra er farið að sjást víða, jafnvel í lagasetningum og kannski mest í “ekki lagasetningum” Útlendingalögin til dæmis, lítið gert í að koma lögum á kynbundið ofbeldi þrátt fyrir tilmæli frá Sameinuðu Þjóðunum, við erum enn í hópi hinna staðföstu þjóða í hinni margumtöluðu innrás á Írak, svik við öryrkja... fyrir minn samfélagshóp get ég nefnt að hérna vantar enn mikið í textun á innlendu sjónvarpsefni og að réttindi heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblinda séu tryggð í lögum á grundvelli táknmálsins. Er annars ekki komin tími til að stofna eina nefndina til viðbótar þeim sem fyrir eru nú, kannski hún eigi að heita hinu kostulega nafni Mannréttindanefnd Alþingis?

Sign Matters

2004-12-01T04:10:00.000-08:00

Í gær kom í póstinum tímarit sem er í miklu uppáhaldi hjá mér, það heitir Sign Matters og er breskt. Aðalefni þess er um samfélag heyrnarlausra í Bretlandi, þetta blað kemur út mánaðarlega, vandað stórt og flott. Ég ætla að leyfa ykkur að fá hérna smá innsýn yfir efni blaðsins. Ykkur til bakgrunnsupplýsinga eru um 80.000 heyrnarlausir í Bretlandi, þ.e. þeir sem taldir eru hafa táknmál að móðurmáli sínu. 18. mars 2003 voru samþykkt af breska þinginu (House of Common) lög sem eru nokkurs konar réttindaskrá heyrnarlausra og táknmálsins í Bretlandi. Þessi umrædd lög eru aað hluta til fyrirmyndin að táknmálsfrumvarpinu íslenska sem nú liggur á borði menntamálnefndarinnar. Það er aðlagað íslenskum aðstæðum. Frá því lögin í Bretlandi voru samþykkt hefur breska ríkisstjórnin sett 2,5 miljón punda til táknmálsins og samfélags heyrnarlausra með einhverjum hætti í formi eflingu táknmálstúlka náms og félagslegra verkefna. Svo verður árlega.
Já, snúum okkur að Sign Matters. Ritstjórapistilinn er óvenjulega stuttur núna, Cathy Heffernan ritstjóri skrifar hann og hrekkur bara upp við að árið 2004 sé að verða búið. Enginn leiðari er í blaðinu núna en í undanförnum blöðum eða allt til sept 2004 skrifaði Jeff McWinneys hann, hann var framkvæmdarstjóri BDA (Briths deaf Association) en hætti núna í sumar, dugnaðarforkur og mikil baráttumaður hverskonar. Skrifaði oft ansi skemmtilega leiðara, sakna þeirra. Jeff hefur komið til Íslands, hélt fyrirlestur um áhrif bresku réttindarskráarinnar á samfélag heyrnarlausra í Bretlandi í Norræna húsinu í febrúar á þessu ári.
Karl prins er búin að fá táknmálsnafn er meðal frétta í blaðinu, að sjálfsögðu vísar táknið hans á eyrun, hvað annað? Þetta er þá skjalfest.
Ein frétt er athyglinnar virði að vera skoðuð aðeins, en fyrirsögn hennar var á þá leið að heyrnarlaust fólk í USA hafi verið hvatt til að kjósa Kerry í nýafstöðnum forsetakosningum þar. Áætlað er að samfélag heyrnarlausra í Bandaríkjunum telji 22-28 miljónir atkvæða. Heyrnarlausum til upplýsinga um þessa hvatingu var sett upp sérstök heimasíða www.deafvote.com Jafnvel sérstakt ávarp frá Kerry og Edwards varaforsetaframbjóðandaum var sett upp á síðunni. Tvö þekkt nöfn í bandarísku samfélagi heyrnarlausra þau, Gregory Hlibok og Judy Stout lýstu við stuðningi við Kerry. Hilbok er meðal annars þekktur fyrir að vera einn af leiðtogum í “Deaf President Now” uppreisninni frægu í Gallaudet University árið 1980 og Stout er virkur eilífðarpólitíkus og kennir stjórnmálafræði í Gallaudet University. Sem sagt heyrnarlausir í USA hvattir til að kjósa demókrata.
Og enn er haldið áfram að lesa, þar er tilkynnt um nýútkomin dvd disk, á honum er að finna margskonar upplýsingar varðandi heilbrigðiskerfið, frá A-Ö. Þar eru einnig sagt frá ýmiskonar mikilvægum upplýsingum er varða geðheilbrigði allskonar og farið yfir rétt sjúklinga samkvæmt breskum lögum frá 1983. Að sjálfsögðu er dvd diskurinn á táknmáli. Hægt er að kynna sér diskinn á heimasíðunni www.bsmhd.org.uk
Ein lítila frétt er að finna þarna, sérstaklega bent á að hún sé góð frétt fyrir heyrnarlausa íbúa í Worcestershire því lögreglan á staðnum West Mercia hefur fengið sér gemsa og núna er hægt að senda neyðarskilaboð til lögreglunnar. Ekki fylgdi neyðarnúmerið með fréttinni, en tekið fram að verkefnið sé styrkt af sveitarfélaginu í West Mercia.
Fastur pistill í blaðinu er Web Watch, þar er fjallað um vefsíður og segir Penny Beschizza frá listum á táknmáli eða Art in BSL (BSL er breska táknmálið) Þar segir hún frá Tate safninu í London en þar hefur verið unnin í teymisvinnu að setja listútskýringar á táknmáli. Tate safnið vill þjóna öllum og þar á meðal heyrnarlausum táknmálsnotendum. Heyrnarlausir sjálfir segja frá listum safnsins og eru þeir sjálfir listamenn er sagt í fréttinni. Fyrir áhugasama um að kynna sér þetta betur er hægt að hafa samband við www.tate.org.uk (smella á Glossary link) og hægt að hafa samband við clarie.morgan@tate.org.uk til að fá frekari upplýsingar.
Einum fastapistli í blaðinu er ég hrifinn af hann heitir Between Two Cultures eða á milli tveggja heima og er þar verið að vísa í heim heyrnarlausra og heyrandi eitthvað þar á milli. Að þessu sinni er verið að tala um jólin, og jólaleiksýning í Notthinghamshire er ætluð fyrir báða, heyrnarlausa og heyrandi kynnt að þessu sinni.
Þarna í blaðinu er líka að sjálfsögðu mikið um auglýsingar, þær eru flestar um eitthvað sem lýtur að samfélagi heyrnarlausra, ein var svolítið sniðug og þar er auglýst D-dagur á ströndinni – Deaf Holidays. Í Normandy er skipulagt tvisvar sinnum næsta sumar 24-27. júní 2005 og 11-14 ágúst 2005. Túlkur á staðnum. Jæja, set þetta á listann yfir sumarfrísmöguleikana. Normandy er reyndar á strönd Frakklands og staðurinn sem valin er Caen. Skyldu margir fara í svona ferð? Og hverjir?
Nokkrir fastir pistlar eru alltaf. Einn heitir History eða Sagan. Að þessu sinni er fjallað um heyrnarlausa og viský. Já, þið lásuð rétt, hvernig ætti þetta tvennt sé nú tengt? Til þess að skoða það þarf að fara langt aftur í tímann, allt til ársins 1760 en þá var fyrsti heyrnleysingjaskólinn í heiminum stofnaður Braidwood skólinn. Hann var stofnaður af John Braidwood sem var afasonur stofnanda Braidwoods viskýs og þaðan komu peningar til stofnunar skólans, þá vitið þið það.
Annar heitir ArtTalk og fjallar um listir. Núna er fjallað um málarann Edward Hopper og af hverju list hans er mörgum heyrnarlausum áhugaverð. Ég vissi það ekki, en þið? Þarna er farið yfir sögu Hoppers í stuttu máli. Það sem heyrnarlausir heillast af í list hans eru litir, kyrrðin í verkum hans og augnablikin sem hann sýnir og fólkið stundum að gera eitthvað sem minnir á þá sjálfa, sitja einir eða standa einir og aðrir í kring að gera eitthvað. Einveran eða einsemdin skín kannski í verkum þeirra. Kannski einmitt þess vegna list hans höfðar til heyrnarlausra. Hopper var heyrandi.
Aðalviðtal blaðsins er hinsvegar við heyrnarlausan spænskan listamann Jose Eugenio Silio, betur þekktur undir listamannsnafninu Kativo. Hann er sagður mikið fyrir liti og nokkrar myndir eftir hann prýða viðtalið. Hann er sagður vera Piccaso heyrnarlausra. Í verkum hans eru oft að manneskjur með þrjú andlit. Hann bæði málar og notar leir. Hann er með sýningu á verkum sínum í London núna. Framtíðardraumur hans er að sjá Museum of Deaf art in Europe. Um alla Evrópu er reyndar mikið af heyrnarlausum listmönnum. Merkilegur listmaður trúi ég og á eflaust framtíðina fyrir sér.
Eins og öll blöð er að finna íþróttasíðuna. Núna í janúar verða haldnir Deaflympics í Melbourne í Ástralíu og kynnir blaðið leikana og breska leikmenn á leikunum. Þær greinar sem bretar keppa í á leikunum eru: Keila, frjálsar íþróttir, badminton, karla og kvennalið í fótbolta, sund, borðtennis og tennis.
Jaja þetta var svona aðalega það sem vakti athygli mína, auðvitað er hellingur ef efni þarna, enda telur blaðið að venju um 36-42 bls.
Já, það er heilmargt að gerast í heimi heyrnarlausra erlendis.
Útgefandi Sign Matters er Britsh Deaf Association, hægt að fræðast samtökin á www.bda.org.uk

Skattar og piparkökur

2004-11-29T02:10:00.000-08:00

Stjórnliðar ætla að vera harðir í skattlækkunum fyrir okkur og staðhæfa að það séu ekki annað en rangtúlkanir að umræddar skattlækkanir ógni stöðugleikanum í þjóðfélaginu. Á laugardaginn horfði ég á 19.00 fréttirnar á RÚV og var þá sagt frá fundi Geirs H. Haarde fjármálaráðherra á Grand hótel, þar sem hann kynnti skattlækknunartillögur sínar. Það sem vakti hinsvegar mestu athygli mína í fréttinni er hvað Geir (eða einn af undirmönnum hans) hafði búið til flottar glærur að útskýra þetta, þarna má víst gefa manninum alveg sérstakt hrós. Einfaldar og á velskiljanlegu máli um jafnflókið efni og skattlækknair eru, og sér í lagi flókin fræði hagvaxtarins. Staðhæft hefur verið að skattalækkanir kosti ríkissjóð 17 miljarða, en þarna á glærum Geirs kom fram að þær kosti 22 miljarða. Hvaða tala er rétt? Hvaðan koma svo 22 miljarðarnir? Af niðurskurðarhnífnum? Vildi fá að sjá þessar glærur hjá honum, kannski svarið að finna þar.
Auðvitað eigum við skilið að fá skattlækkanir, eignaskatt afnumin og hækkun á barnabótum, maður var nú næstum alveg búin að gleyma að þær væru til, svo langt síðan maður hefur fundið fyrir þeim. Það er líka staðhæft að skattlækkanir komi bara hátekjufólki til góða, það sé það launafólk sem finni verulega fyrir lækkunum heldur en lágtekjufólk. Á glæru Geirs var hinsvegar sagt að það væri af og frá að skattlækkanir hans kæmu bara hátekjufólki við. Ég vona innilega að maðurinn hafi rétt fyrir sér og ef ekki, þá vona ég að hann útskýri á jafneinfaldan hátt af hverju hann hafði ekki rétt fyrir sér.
Nú verður hann að bara að sýna að hann standi fyrir máli sínu.

Nú er sennilega eitthvað líf að vakna hjá stjórnliðum, allavega hjá B hliðinni. Þingflokksformaður B tilkynnti að mögulegt sé að þátttaka Íslands í hópi hinna staðföstu þjóða í sambandi við innrásina á Írak verði afturkölluð. Þetta segir mér að B liðið af stjórnarliðum hefur þá eftir allt saman bara verið undirlægja D í stjórnarsamstarfinu allan tímann. Mér finnst annars mjög skynsamlegt af þeim að draga landið okkar úr hópinum, nógur er ljótleikinn þar núna fyrir.

Laugardagskvöld með Gísla Marteini var ekki neitt textað á 888 og ekki hef ég frétt neitt frá honum. Gef honum samt viku í viðbót.

Mikið er gott veður úti núna. Við dóttir mín vorum að spá í hvort jólin í ár yrðu rauð eða hvít. Mér finnst erfitt að segja til um hvort verður, veðrið er bara alltof gott til þess að pæla í því, eða hvað þá að pæla í jólunum almennt, jafnvel þó allt auglýsingarskrumið dynur að manni og hverskyns bæklingar renna inn um lúguna sem ætlað er að minna mann á jólin. Mér nægir alveg að líta aðeins á dagatalið, ég veit að í dag er 29. nóvember og desember byrjar eftir 2 daga. Ég er þó búin að ljósaskreyta aðeins hérna. Dóttir mín dró mig að baka piparkökur og var það sjálfsagt mál, við skemmtum okkur vel við verkið á sunnudaginn en eitthvað fannst mér þær skrýtnar og lélegar hjá okkur. Ég sá hvert stefndi, engar kökur með mjólkinni þegar kveikt yrði á fyrsta aðventukertinu stundvíslega kl. 16, svo ég bakaði aðra sort, þó ekki piparkökur en mjög góðar engu að síður. Þannig var þessu bjargað.

Orð skulu standa

2004-11-26T22:17:00.000-08:00

Okkur öllum (sennilegasti fjöldinn) hefur einhvern tímann á lífsleiðinni verið kennt það að við eigum að standa við orð okkar, hvað sem á dynur. Stundum er svo komið fyrir okkur að við getum með engu móti staðið við orð okkar. Þá erum við víst að svíkja eins og það heitir nú á skiljanlegu máli. En við eigum alltaf inni tækifæri til að gera grein fyrir máli okkar og afstöðu til stefnubreytinga og ættum því nokkurn veginn að geta sloppið með skömm, hvort sem hún er stór eða smá. Því miður er þessu ekki að heilsa hjá stjórnarliðum, þeir ætla að svíkja öryrkjana enn eina ferðina enn, í fjórða sinnið með réttu. Allt þetta snýst um 500 miljónir sem upp á vantar vegna aldurstengdra örorkuuppbóta, sem öryrkjar eiga að fá með réttu, samkvæmt útreikningi lærðra manna. Um þetta var undirritað samkomulag milli ríkisstjórnarinnar og öryrkja í mars 2003, röskum tveim mánuðum fyrir síðustu alþingiskosningar. Það hafa verið sögð mörg orð um þetta umrædda samkomulag.
Öryrkjar nú til dags eru einhver tekjulægst samfélagshópurinn í landinu, og verður það sennilega áfram að öllum líkindum, jafnvel þó svo 500 miljónirnar skili sér verða þeir það áfram. Öryrkjar líða mikið fyrir allskyns tekju og eignatengingu, bætur þeirra skerðast ef þeir svo mikið sem láta sér detta í hug að verða ástfangir að af einhverjum álitlegum, meira segja jafnvel þó hinn heppni sé verkmaður, eða ætti maður öllu heldur að segja sá óheppni. Þetta er klárt mannréttindamál, bótarétturinn er eignarréttur okkar, því ætti að skerða hann bara vegna þess að við urðum okkur út um maka eða öllu heldur lífsförunaut, svona rétt eins og allir aðrir. Mér finnst þetta ófyrirgefanleg stjórnvaldsaðgerð með öllu, og svik þeirra við öryrkja eru það líka.

Í fyrradag heimsótti ég gamla vinnustaðinn minn. Þar er ansi líflegt í matartímum og fólkið þar svo sannarlega matarglatt með einsdæmum. Þarna fórum við aðeins að tala um aldurinn. Ein staðhæfði að við yngjumst um fertugt, það má vel vera ef manni finnst það sjálfum og maður leyfir öðrum að finnast það, því ekki? Maður á að njóta þess augnabliks. Þarna var ég líka minnt á orð mín sem ég á að hafa sagt þegar ég var þrítug. Þá sagði ég að ég vildi óska þess að vita hvað ég væri þegar ég væri orðin fertug. Ég veit það núna, og er nokkuð sátt við það sem ég er núna. En núna þegar ég er fertug þá langar mig ekkert að vita hvað ég verð þegar ég er orðin fimmtug. Hugsa sem minnst um það, en ég stefni samt að tvennu, yrði glöð ef mér tækist að gera annað hvort, en himinlifandi yrði ég ef mér myndi áskotnast bæði tvö. Ég vinn að því. Það er svo margt sem mann langar til að gera en getur ekki allt, maður verður að velja og hafna, það er stundum sárt að láta eitthvað í minni pokann, en maður getur alltaf tekið það upp seinna, ef ekki þá er bara eins gott að láta það vera, svo einfalt er það.
Þetta var meðal annars umfjöllunarefnið þarna í matartímanum, þessar dúllur fyrrum vinnufélagar mínir eiga hrós skilið fyrir að vera alltaf svo elskulegar sama hvað gengur á. Umræðuefnin í matartímum hjá þeim þarna er alltaf svo margbreytileg og mjög mannleg.

Jæja, það er að koma helgi. Hvað skal gera? Í dag og á morgun verð ég alla vega að horfa á son minn keppa í handbolta, hann æfir með Stjörnunni í nýja flotta íþróttahúsinu hér í Garðabæ, Mýrin heitir það. Dóttir mín vill byrja að baka piparkökur, hver veit nema nokkrar verða bakaðar. Jólin eru víst á leiðinni...

Loksins uppskrift...

2004-11-23T04:50:00.000-08:00

Í síðasta pistili sendi ég áskorun á Gísla Marteinn að texta þætti sína framvegis. Er búin að senda honum pistilinn í tölvupósti og ekkert svar er komið. Læt ykkur vita þegar það berst, allavega ef það berst.
Nú var að koma frétt að þann 1. janúar 2005 taka í gildi lög í Kanada að allt innlent sjónvarpsefni skuli textað. Og er þar með meira segja vísað í að þetta séu sjálfsögð mannréttindi, þannig líta kanadískir stjórnmálamenn allavega á málið og sjónvarpstöðvar almennt taka mjög vel í nýju lögin. Því ætti það ekki að vera hérna líka? Leyfi stjórnvöldum bara að svara þessu. Vona að þau geri það í það minnsta í formi umræðu um textunarfrumvarpið sem ég nefndi í síðasta pistli.

Ég var í dag að renna yfir pistlana og huga að efni sem þurfti skriftanna við. Þegar ég renndi yfir sá ég að það er ansi langt síðan þið hafið fengið uppskrift frá mér. Ég leyfi ykkur því að njóta einnar, sem er svolítið vinsæl hérna hjá mér.

Hversdags arabískur kjúklingaréttur

1 kg kjúklingabitar með beini
2-3 msk ólívíuolía
3 grófsaxaðir laukar
um 3 dl hænu eða grænmetiskraftur
1 msk hunang
1 tsk cumin
1 tsk koriander
¼ tsk chili duft
1-2 kanilstangir
1 meðalstór kúrbítur í stórum bitum
½ dl hökkuð steinselja
salt og pipar

Notið pott eða djúpa pönnu með loki. Brúnið kjúklinginn í olíunni, bætið lauk út í og síðan kraftinum, hunangi, kryddi og kanelstöngum. Látið malla undir loki í 30-40 mínútur. Bætið e.t.v. krafti út í bara ef þarf. Kúrbít og helminginum af steinseljunni er látið út í látið sjóða í 5-7 mín.
Sett á fat og afganginum af steinseljunni stráð yfir. Borið fram með kúskús og gulrótarsallati.

Leyfi uppskriftinni að gulrótarsallatinu að fylgja með, því það sallat er ómissandi með þessum rétti:

Gulrótarsallat

4 bollar fínt rifnar gulrætur
2 msk sítrónusafi
3 msk matarolía
½ tsk malaður koriander
¼ tsk salt
1 msk söxuð steinselja
1 msk söxuð mynta eða basilkum
1-2 tsk hlynsýróp

Blandið saman og geymið í ískáp í minnst klst áður en borið er fram.

Verði ykkur svo bara að góðu fram að næsta bloggpistli!

...mætt eftir smáblogghlé

2004-11-21T02:44:00.000-08:00

Heil og sæl!

Verð að fá að ávarpa ykkur núna því nokkuð er langt um liðið frá síðasta bloggi. Svo nú er alveg greinilegt að komin er tími á að blogga og það vonandi af sömu ástríðu og síðast. Jú, jú, hún er enn til staðar, svo mikið er víst.

Í gærdag átti ég ansi góða stund. Allt í einu bara orðið mjög rólegt og í mestu makindum settist ég niður og flokkaði allt dúkkudót dóttur minnar, allt fra Bratz til Baby born eða öfugt. Furðulegt annars að allt svona dót skuli byrja á B, Barbie, Bratz og Baby born, sú nýjasta sem er að koma á markaðinn heitir Birgitta og er sögð Haukdal. Svo erum við með einn B mann fyrir forsætisráðherra, hafið þið tekið eftir þessu? Skyldu einhver lymskubrögð vera í þessu? Leikföng sem byrja á B aðeins leyfð í landinu eða hvað? Nei, varla fara menn að ganga svo langt, en maður gæti nú svosem trúað öllu upp á stjórnarflokkana nú á dögum. Þeir eru til alls vísir. Þeim tókst að setja lög á kennaradeiluna. Bein afleiðing þessara laga var hinsvegar að traðkað var á lögbundunum rétti barnanna til náms, kennarar mættu ekki, voru víst heima að jafna sig eftir ólögin sem sett voru á þá. Hins vegar virkuðu lögin eins og risastór títuprjónn á viðkvæman stað á samningsnefndir kennara og sveitarfélaga. Menn tóku sig verulega til og undirrituðu að lokum nýjan kjarasaming milli kennara og sveitarfélaga, svona rétt áður en hinn miklu hamar sem gerðadómur er, var skipaður. Öllum víst til mikils léttis trúi ég.
Já, heilmikið er búið að gerast frá því síðast var bloggað. Ég var inni á þingi 2. -16. nóvember og sem fyrr er þessi tími alltaf jafnviðburðarríkur. Það gerðist heilmargt á þessum stutta þingtíma mínum sem hófst á því að byrja að lesa hina 1000 blaðsíðna skýrslu um ólöglegt verðsamráð olíufélaganna. Eftir lesturinn sat það lengi eftir í mér að það hafi virkilega tekið svona langan tíma að rannsaka ólögmætt athæfi sem var furðulega vel skipulagt, meira segja skjalfest í tölvupóstum, fundargerðum og minnisblöðum. Ég er nokkuð viss um að það eru til mál sem hafa verið afgreidd á skemmri tíma og það án þess að jafn borðleggjandi sannanir og var að finna í þessu mikla olíuverðsamráði voru til staðar. Er það tilviljun að málinu skuli lokið um leið og brot olíuforstjóranna eru sögð fyrnd? Er tilviljun að rekstur Samkeppnistofnunar skuli vera efldur einmitt núna, þegar stofnunin hefur lokið rannsókn á einu stærsta máli sinnar tegundar í algjöru fjársvelti? Nú á svo bara að jarða þetta mál með einlægum afsökunum til þjóðarinnar. Svo maður á bara að segja Amen eða var það Bmen? Þessu máli er ekki lokið af hálfu þjóðarinnar held ég. Hún gleymir ekki svo glatt að stolið hafi verið af sér fjármunum sem metnir eru til miljaða. Það þarf meira en afsaknir til að jarða það endanlega. Ófyrirgefanlegt með öllu.

Jæja, á þingtíma mínum fóru tvö mikilvæg mál til menntamálnefndar Alþingis. Frumvarp um textun og táknmál. Guðjón Arnar Kristjánsson þingmaður var hinsvegar flutningsmaður textunarfrumvarpsins. Ég er verulega ánægð með að þessi tvö mál skuli hafa komist á borð menntamálanefndarinnar. Nú skulu þau fá umfjöllun. Ég er nokkurnveginn viss að ástæðan fyrir því að þau fengu enga umfjöllun síðast sé sú að hið málfreka fjölmiðlafrumvarp fékk alla athylgi og umfjöllun. Hvernig getur jafn illa unnið, frekt og óheflað frumvarp og fjölmiðlafrumvarpið var fengið svona mikla umfjöllun að skugga var svipt yfir mörg góð mál sem bara var breitt yfir og látin vera. Þingtíma lauk og þreyttir þingmenn fóru heim og þing var svo sett aftur og þessi góðu gleymdu mál þurfa endurflutning til að komast aftur á borð nefndanna. Þannig að mörg mál eru í nokkurskonar endurvinnslu, sum ár eftir ár eða öllu heldur þing eftir þing. Er ekki komin tími til að skoða þau af einhverjum huga? Formaður menntamálanefndar núna er Gunnar Birgisson, sjálfstæðismaður. Áhugasömum um gott gengi texta og táknmálsfrumvarpsins í nefndinni og möguleika á annari og þriðju umræðu jafnvel með vel úthugsuðum nefndarálitum og breytingartillögum sem myndu að lokum leiða til samþykktar er hér með bent á að senda Gunnari póst á netfangið gunnb@althingi.is og biðja hann náðarsamlegast að taka frumvörpin tvö til umræðu í nefndinni, gott er að láta fylgja með rök fyrir ástæðunni hver sem hún kann að vera af hálfu bréfritara. Lesa má flutning og umræðuna á táknmálsfrumvarpinu hér. Og flutning og umræðu um textunarfrumvarpið er að finna hér.

Nú langar mig aðeins að ræða lítillega um stöðu textunarmála hjá RÚV. Verð víst að taka mér það bessaleyfi að ræða aðeins um RÚV, því einmitt þar er textað að einhverju leyti, hinar stöðvarnar hafa því miður ekki textað neitt innlent sjónvarpsefni jafnvel þótt ein stöðin Skjár einn sé nú þegar í meirihluta eigu ríkisins og endursýnir íslenskt efni mikið. Svo er alltaf verið að segja okkur að velja íslenskt, ég reyni að gera mitt besta en... Jæja, snúum okkur að RÚV en fyrst af öll vil ég segja það ég þakka fyrir hvern einasta texta. Nú ætla ég hinsvegar að tala um aðeins einn þátt, nefnilega hann Gísla Marteinn á laugardagskvöldi. Þáttur hans nýtur hvað mestu vinsælda, jú allavega horfir margt fólk á hann samkvæmt nýjustu könnunum. Hann er tekin upp fyrirfram með eins til tveggja daga fyrirvara. Og nú er stórt spurt: Af hverju er þátturinn ekki sendur út í 888 textavarpstextun? Nú í nýjasta þættinum tókst honum svo snilldarlega vel upp að texta viðtalið við Harry Belafonte söngvara með meiru og velgjörðarmann UNICEF samtakana. Bara vegna þess að viðtalið fór fram á ensku. Það er varla meira mál að skrifa niður allt hitt sem fram fer á íslensku niður. Jæja, Gísli Marteinn! ég skora hér með á þig að senda næsta þátt textaðan. Þú getur það vel karl minn, og þú mátt bóka að þá horfi ég á þáttinn þinn, hmm já, áhorf á þáttinn þinn eykst þá allavega um einhver stig. Já, og ég leyfi mér að segja það að fleiri en ég munu þakka fyrir að geta horft á þáttinn þinn textaðan.

Jæja, þetta ætti að vera núna nóg í bili. Jólin fara að koma, enn eina ferðina erum við minnt á það og eiginlega alltof snemma. Meira segja mjólkurfernurnar komnar í jólabúning. Mín hugsun til jólanna byrjar í desember, þá fer jólaálfurinn minn á kreik. Að öðru leyti hef ég það bara fínt. Hérna í tölvunni er hálfsögð ferðasaga frá Barcelona, vona að mér takist að klára hana einhverntímann það sem eftir er á þessu ári, en áhugasömum er hér með bent á að myndir af Barcelona ferðinni er að finna hér. Hafið það gott.

Hola, Bracelona

2004-10-28T08:14:00.000-07:00

Nú er víst stundin langþráða runnin upp. Við 13 demantskonur erum á leið á vit ævintýranna til Bracelona á Spáni. Sameiginlegt markmið okkar er að ferðin verði sem ógleymanlegust. Það verður fátt gert annað en að slappa af, kíkt í búðir, gengið um borgina og látið stjana við sig á notalegum veitingarstöðum á kvöldin og sagðar heilmargar sögur. Engin stíf dagskrá. Ferðasagan í hnotskurn kemur á bloggið á næstu dögum og hver veit nema ég gerist svolítið hátæknileg og láti myndir fylgja með.

Án titils

2004-10-27T19:58:00.000-07:00

Stóri D dagurinn er á morgun, 13 konur eru núna alveg fullar tilhlökkunar. Ég ætla ekki að hafa mörg orð um það, fyrr en í fyrramálið ef mér auðnast smá tími til að koma nýjustu upplýsingum inn á bloggið í tíma áður en haldið verður út á völl.

Í fréttum áðan stóð að 38. dagur verkfallsins sé í dag, og kannski er lausn í sjónmáli núna. Allavega allir orðnir þreyttir, þreytumerkin farin að sjást á öllum, reyndar sáust þau strax eftir eina viku í verkfalli svo vart hægt að tala um þau núna. Allavega þurfti ég að dempa verkfallsvörzlu á aðra á meðan ég verð úti.

Verðfall á íslenska verðbréfamarkaðinum náði víst hámarki í dag og gerði þar með allt vitlaust hjá háttsettum verðbréfamiðlurum, sumir kannski með buxurnar niðrum sig. Aðrir kannski ekki svo óheppnir og hafa kannski sloppið fyrir horn. Fyrir okkur leikmenn á þessum markaði er þetta sennilega flókið ferli, algjör frumskógur fyrir suma. Stundum skilur enginn hvað fólk sé að æsa sig útaf nokkrum stigum sem fóru aðeins á niðurleið, fyrir suma getur þessi smá niðurleið þýtt tap upp á margar miljónir, jafnvel aleigu hjá sumum. En hvaða raunverulegu áhrif þetta getur haft á íslenskt efnahagslíf síðar verður bara að koma í ljós.

Ég hef ekki mikið kíkt í blöðin vegna anna, ritgerðarskil á hámarki eða allavega er ég kannski á réttum tíma með öll skil. Ég er orðin þreytt, í flugvélinni á morgun er víst að ég verð sú eina sem sefur alla leiðina, hinar 12 munu sennilega vera á fullu að ræða borgina og fræðast um hana með smá upplýsingar sem ég hef komið mér um að gera.

...hvert förum við?

2004-10-24T19:07:00.000-07:00

Jæja, bara síðast bloggað á miðvikudaginn, fyrir röskum 4 dögum.
Suma daga er maður bara ekki blogghæfur en aðrir dagar eru fínir til þess. Það markverðasta sem talandi er um að vika 6 í kennaraverkfallinu eru að renna sitt skeið. Þetta er ömurleg staðreynd og nú sýnist mér vera að verkfallið endi með uppgjöf og fari beinustu leið í kjaradóm. Ef það væri ákveðið núna í kvöld, þá gæti skólinn allt eins hafist í fyrramálið. En bíðum bara og sjáum til, einhver fer að sjá að sér að lokum. Þó svo þetta verkfall hefur haft leiðinleg áhrif á allt og alla sem ekkert verður stiklað á stóru hér verður það að segjast að nokkrir ljósir punktar standa upp úr þegar allt kemur til alls. Eins og það að samskipti foreldra og barna verða kannski meiri, alla vega finn ég það hjá mínum börnum, en samskipti okkar voru svo sem ekkert vandamál fyrir verkfall, það var einfaldlega meiri tími til að spjalla saman og ræða um lífið og tilveruna. Við höfum setið við morgunverðarborðið, varla þó alltaf á mínútunni 8, kannski aðeins seinna og teygt úr morgunverðartímanum heldur betur stundum, jafnvel spilað Ólsen, Ólsen oftar en gengur og gerist, farið oftar í sund og bara gert hluti sem við gerum ekki alveg dagsdaglega, einfaldlega vegna þess að enginn skóli var að “trufla” okkur.

Nú eru bara 4 dagar í að óvissuferðin okkar Demantskvenna verður að veruleika. Ætli ekki sé rétt að segja að fegnust verði ég þegar þessari leynd verður lokið. Það verður að segjast að ég er búin að standa mig ansi vel í að ÞEGJA alveg um það hvert við förum og spurninguna um hvert skal haldið er ég búin að fá í mögum myndum og alltaf hef ég staðið eins og klettur, þagað og talað í skýin. En hvernig byrjaði þetta nú allt saman? Það gerðist einfaldlega vegna þess að í miðri umræðu um fyrirhugaða ferð okkar út á kostnað okkar digra demantssjóðs fyrir um ári síðan, lét ég óvart út úr mér.. langar ykkur ekki svolítið í óvissuferð? Og viðbrögðin létu ekki á sér standa, allar vildu þær það, alveg endilega og því var ekki aftur snúið svo ég tók auðvitað að mér ásamt gjaldkeranum að skipuleggja þessa ferð og með hjálp ferðaskrifstofudömu einnar út í bæ verður þessi ferð að veruleika að fjórum dögum liðnum.
Það er ekki mikið um stífa dagskrá í ferðinni, því allar vinnum við eftir stífri dagskrá dagsdaglega, nú verður ekkert til að fara eftir nema bara aðeins það að við förum fínt út að borða á laugardagskvödlið á stað sem er sagður vera “sá besti í .......” ég ætla að vona að þessi orð séu ekki úr lausu lofti gripin. Við erum 13 konurnar.. við ættum kannski að fá blessun áður en við förum því við erum 13 og talan 13 oft sett í samhengi við eitthvað happ eða á hinn veginn sem ekki vert er að nefna, en ég er alveg óhrædd um hið óþekkta bara taka á því þegar það kemur á hvorn veginn sem er. Já 13 konur, 13 mismunandi skoðanir.. en allar þekkjumst við vel, sumar jafnvel frá fjöggra ára aldri. Allar konur eru mismunandi og mjög misjafnt hvernig einhverjum gengur að skilja konur svo ég held að ég láti nú eina góða sögu fljóta með sem mér var send á dögum. Hún var eitthvað á þessa leið: Einu sinni var maður sem var á leið heim til sín, virðulegur maður í góðri stöðu. Þegar hann var að labba mætti hann engli nokkrum. Engilinn heilsaði honum og sagði að hann mætti biðja um eina ósk, bara eina. Maðurinn varð hissa og hugsaði sig vel um enda aðeins um eina ósk að ræða. Eftir vandlega íhugun sagði hann: “Ég er mjög flughræddur maður og mig langar mjög mikið til að fara til Hawaii, en get ekki hugsað mér að fljúga þangað. Ég myndi vilja óska mér þess að fá beina akbraut til og frá Hawaii, þannig að ég get keyrt þangað þegar mig listir til.” Engilinn horfði á hann og sagði að þetta væri mjög stór ósk og svolítið illframkvæmdarleg og myndi eflaust koma niður á honum síðar að koma með svona stórvirka ósk, allir myndu sjá akbrautina. Engilinn bað hann því náðsamlega að koma með aðra ósk sem væri kannski auðveldari í framkvæmd. Maðurinn hugsaði sig enn um sinn og sagði svo: “Já, mig langar til að skilja konur, hvernig get ég það?” Engilinn horfði á hann lengi og sagði svo eftir vandlega íhugun: “hvað eiga akreinarnar að vera margar?”
Já, jafnvel englar geta ekki skilið konur, hver getur það þá og er eitthvað vitað hvað gerist hjá okkur 13 konur í borg sem bíður okkar einhverstaðar í.... og ekki verða sögð fleiri orð um þá ferð fyrr en eftir fjóra daga, svo mikið er víst.

Það verður þó að segjast að heilmikið er búið að gerast hjá mér og ég hef í þeim efnum mikið notað nýtilkomið fé í túlkasjóðinum. Til að þið fáið smá smjörþef af því sem ég gerði meðal annars er að fara í viðtal í tímarit eitt. Svo er ég búin að fara á miðstjórnarfund Frjálslynda flokksins og taka þátt í ræðumarþoni Kvenréttindafélags Íslands í Kringlunni í gær. Bara gaman að fá að vera með.

Ljótt dómsorð

2004-10-20T17:21:00.000-07:00

Hvað les maður á forsíðu DV í dag? Hrikalegan glæp sem sýknað var í. Sambýlismaður konu einnar gekk í skrokk á henni og var svo sýknaður af því hún reitti hann til reiði. Öll ofbeldisátök byrja vegna þess að “reitt var til reiði”, skiptir engu á hvorn bóginn það var. Dómarinn leyfði sér jafnvel að vera svo djarfur að segja að ofbeldið sé konunni að kenna, en hver lét höggin dynja? Það er glæpur fremja ofbeldisverk á öðru fólki. En þar sem þetta varðar sambýlisfólk þá þarf dómsorðið ekki að koma verulega á óvart, því svonalagað hefur viðgengst hér á landi í nokkuð langan tíma. Innan friðhelgi heimilisins fá makar að lemja hinn og það telst ekki til neinna glæpa en er samt í eðli sínu glæpur framin af obeldishneigðum einstaklingi. Konan sýndi furðu mikið hugrekki að kæra hann, það eru ekki margar sem gera það, sumar láta svona lagað yfir sig ganga í langan tíma, kannski vegna þess að þær vita að þær eiga enga náð hjá dómstólum, vita nokkurn veginn hver staðan verður þegar allt er komið til alls, sá ofbeldishneigði stendur uppi með pálmann í höndum. Er það þetta sem stjórnvöld vilja vilja sjá í landi sem þau hafa stolt sagt að sé eitt af bestu velferðarríkjum heims. Felst velferð í því að láta ofbeldi viðgangast innan veggja heimilisins þar sem börn eru kannski áhorfendur að og vissulega þolendur ofbeldsins líka í einhverri mynd.
Þessi mál þurfa frekari umræðu. Þessi mál eiga ekki bara að vera í könnu kvenþingmanna og kvenráðherra. Hitt þingkynið þarf líka að taka til sinna ráða og stöðva óafsakanlega framkomu kynbræðra sinna. Ég segi það því í flestum og ef ekki öllum tilfellum er það karlinn sem ber konuna í samböndum, þó vissulega þekkjast dæmi um að því hafi verið öfugt farið. Í síðustu viku var fjallað um það í fjölmiðlum að Ísland hefði fengið ákúrur frá Sameinuðu þjóðnum að taka lítið á heimilisofbeldi gegn konum. Þarf frekari vitnana við að það þurfi að líta á þessar ákúrur alvarlegum augum og gera það sem gera þarf, setja á lög sem stöðva ofbeldi gegn konum/mökum innan veggja heimilisins.
Ég vona innilega að þessi hugrakka kona áfrýji málinu til Hæstaréttar.

Verkfallsvarzla

2004-10-17T11:15:00.000-07:00

Verkfallið er búið að vera alltof lengi, svo lengi að manni fellur allur ketill í eld að stjórnvöld skuli ekki sjá sóma sínum að blanda sér inn í málið. Þarna er heilmikið í húfi, nám og skólaskyld 45 þúsund grunnskólabarna. Stjórnvöldum finnst sem sé ekkert athugavert að börnin hafa verið án skóla í næstum fimm vikur. Ef ekki væri verkfall og ég myndi ekki senda bönin mín í skóla í 2 vikur, hver haldið þið að myndi banka uppá hérna hjá mér? Barnaverndaryfirvöld myndu standa þarna og krefja mig svara hverju sætir að börnin mín mæti ekki og séu ekki í skólanum. Þetta afskipaleysi stjórnavalda er í einu orði sagt vanvirðing á námi og skólaskyldu barnanna, þau eru ekki að hugsa um hag þeirra eins og barnaverndaryfirvöldum er ætlað að gera. Þau gera sveitarfélög stikkfrí í deilunni. Kennarar eru ekkert betri í þessari deilu heldur. Mér finnst núna alveg einum um of nóg komið. Síðasta vika fór gersamlega til spillis, næstum enginn fundur hjá samningsnefndinni, nema ef maður tekur að nefna fundinn sem nefndin fundaði um næsta fundartíma, sem er á morgun, mánudag. Nú finnst mér að það ætti ekki að leyfa þeim að yfirgefa fundinn fyrr en samið hefur verið.
Ég er orðin mjög þreytt á að vera í verkfallsvörzlu liðlangan daginn, ég hef annað og betra við tímann að gera þegar börnin mín eiga að vera í skóla. Viss um að fleiri en ég segja það sama, og börnin segja það líka, þau vilja fara í skólann, fá njóta réttinda sinna, nefnilega náminu.

Nú fer að styttast í óvissuferðina okkar Demantskvenna. Við erum búnar að fá sérsaumaðar bleikar húfur með nöfnum okkar. Eins gott að verkfallið verði leyst svo ég þurfi nú ekki að dempa verkfallsvörzlu á einhverja aðra. Með réttu eru 11 dagar þangað til farið verður. Jafnvel þó ég viti hvert farið verður, þá verður þetta á sinn hátt heilmikil óvissuferð fyrir mig líka, ég veit nákvæmlega ekkert hvernig okkur muni reiða af í þessari ferð, 13 konum, hvaða ævintýri við munum lenda í veit ég ekki. En spennan er gífurleg meðal þeirra og má sjá það á MSN nikkum þeirra daglega, þar er niðurtalning í gangi. Eitt er víst þetta verður eftirminnileg ferð. Það er búið að skipa ljósmyndara í ferðina.

Hvað líður að öðrum málum sem á mér brenna þá eru þau nokkur. Nú get ég tekið þátt í flokkstarfi, farið á hverskyns fundi með túlk. Þá er víst af nógu að taka og skemmtilegur tími framundan.

Lífið er stutt, listin er ljúf

2004-10-14T19:05:00.000-07:00

Listir og menning hafa alltaf verið í hávegum hafðar hérlendis en þó aldrei eins mikið og nú. Í Morgunblaðinu í dag las ég eitt af aukablöðum þess nefnilega, Viðskiptablaðið, þar var verið að segja frá ráðstefnu um viðskipti og listir, mjög margt fróðlegt var í þeirri grein. Sérstaklega fannst mér gaman að lesa orð Sigurjóns Sighvatssonar kvikmyndaframleiðanda um að Stuðmenn hafi sagt einhverntímann upp úr 1970 að einhvern tímann kæmi að því að íslendingar færu að flytja út söng í stað þorsks, það var hlegið og sennilega líka púað að þessum orðum þá, en ekki núna. Síðan þá hefur íslendingurinn Björk skipað sér í fremstu röð íslenskra söngvara á erlendri grund, svo má ekki gleyma honum Kristjáni Jóhannssyni, Maus, Mezzoforte og sennilega einhverjir fleiri en man þá ekki í augnablikinu.
Íslenska ríkið hefur ekki látið eftir sér liggja í að styrkja íslenska listamenn eða halda Íslandskynningar á erlendri grundu. Við höfum haldið stórar kynningar á landi og þjóð og erum jafnvel svo stórhuga að taka ísbita af Vatnajökli, flytja hann yfir Atlantshafið, hálfa Evrópu og láta hann svo bráðna hægt og hljótt á götu í París. Allt gert til að frakkar fái nú að “finna, sjá og smakka” á Vatnajökli, en hvað hafa margir íslendingar fengið tækifæri til þess. Veit varla, allavega ekki ég, ég hef aldrei stigið fæti á Vatnajökul, aðeins komist á bakka hans nefnilega í Jökulsárlón. Ég hefði nú átt að vera í París á þessum tíma. Þessi öll fyrirhöfn með ísmolann kostaði sitt og var umdeild, en það er staðhæft að þetta muni skila sér í formi fleiri ferðamanna og athygli sem landið fær á erlendri grundu. Það er gott mál ef rétt reynist.
Nú orðið hefur æ meira borið á því að bankar og stórfyrirtæki í formi fjárfesta styðji íslenska listamenn, kynningar og fleira á erlendri grund. Hvað fá fyrirtækin fyrir sinn sitt framlag til íslenskrar listar á erlendri grund? Jú, umfjöllun, sú umfjöllun kemur þeim til góða og setur þá á hæsta stall viðskiptajöfra á erlendri grundu, þeir fá meira álit og eftir þeim er tekið eftir og svo eru þeir með listamann eða kynningu í þokkabót, þá er vel að verki staðið. Þetta er nýjasta leiðin til að búa til peninga í formi yfirtöku á erlendri verslunarkeðju eða jafnvel banka kannski. Þannig að ávinningurinn er verulegur á báða bóga, listmaðurinn verður frægur, fær sína athygli skilda og styrktaraðilinn líka, og íslenska ríkið fær innkomuna í formi skatta og ferðamenn. Hið besta mál.
Það hafa verið fundar upp margar leiðir til að styrkja listamenn hverskonar, einni gleymi ég seint og varð óvart þátttakandi að henni. Það var í borginni Vladmír sem er um 200 km norðan af Moskvu árið 1990. Þá var ég stödd þar á Evrópumóti heyrnarlausra í frjálsum íþróttum og körfubolta, sem áhorfandi og fulltrúi Íslands í Evrópuráði íþróttafélaga heyrnarlausra. Okkur var eitt kvöldið boðið í boð borgarstjórans í Vladmír. Milli rétta voru sýnd margskonar rússnesk menningaratriði, ballet, fimleikar og sirkuslistir (þeir slepptu söngnum í þetta skiptið, enda allir gestirnir meira og minna heyrnarlausir) þetta var mjög skemmtileg skemmtun í alla staði og maturinn meiriháttar. Ég man enn eftir að þarna smakkaði ég í fyrsta sinn ekta styrjuhrogn og varla fékkst almennilegt kaffi, brauð eða skinka og ostur á hótelinu sem ég dvaldi á. Þegar komið var að heimferð og allir tilbúnir að taka sig til að fara heim að sofa, enda komið langt yfir miðnætti þá komum við að lokuðum dyrum og í anddyrinu voru mörg misjöfn listaverk, grafík, vatnslitir, olía, pastel og allt þar á milli, bara málverk. Hjá listaverkum stóð fólk brosandi og beinti gestum á að koma og skoða verkin. Við evrópsku gestirnir áttum að gjöra svo vel að kaupa minnst eitt listaverk og þá fengum við að fara út og heim að sofa. Sniðug styrktarmannaleið, já ég vildi komast út og fara að sofa, ég keypti mér því fyrsta grafíkverkið sem ég sá. Bara til að losna út sem fyrst. Það kostaði ekki svo mikið. Því fylgdi meira segja rammi með gleri en ég varð að skilja hann eftir svo þungur var hann. Þetta listaverk prýðir nú vegg hjá mér. Grafíkmyndin heillar marga sem hingað koma, hún var gerð með gömlu grafíkaðferðinni og má enn sjást brotin á pappírnum. Hvort listamaðurinn sé orðin frægur eða ekki hef ég ekki hugmynd um, nafn hans er skrifað á verkið, en engan hef ég haft tímann að fylgjast með honum, og eftir því lengur sem myndin hangir á vegginum því vænna þykir mér um hana með hverjum deginum.
Á stórum ráðstefnum erlendis hef ég lagt upp í vana minn að kaupa listaverk eftir heyrnarlausa listamenn víðsvegar um heim, sum er ekki enn komin í ramma. Eitt hefur brotnað, það var skál. Einu sé ég eftir að hafa ekki náð að kaupa, en það er eitt besta listverk sem ég hef séð eftir heyrnarlausan listamann, það er fiðla án strengja og brúða án handa hjá henni, verkið er í lágmyndastíl. Mjög nútímalegt. Listaverkið er eftir bandarískan listamann, sem látin er núna. En ég veit hvar það er núna, það er á vegg í einbýlishúsi í rétt hjá Kaupmannahöfn.
Já, svona er listin ljúf.

...eftir daginn í gær.

2004-10-13T19:24:00.000-07:00

Hvað skal segja núna? Á ég að sjá eftir skrifum mínum í gær? Nei, það geri ég ekki. Varla þarf ég að afsaka mig heldur, um það erum við menntamálaráðherra sammála um, það er bara gott. En þó hefur fólk jú sagt við mig í dag: “Magga mín, ekki vera svona reið” eða “samfagnaðu með okkur” eða “hættu þessu tuði” og svo þar frameftir götum. Það er freistandi að hætta tuðinu og gerast einhver kettlingur og mjálma með öðrum í takt. En ég er ekki með neinn mjálmtón. Einn nefndi að það væri hægt að brosa út í annað, svona smá. Þá leið líst mér vel á og ætla ég að velja hana því á sama tíma og ég brosi smávegis út í annað þá ætla ég að sjá til þess að þetta sem ráðherra töfraði fram í gær með tilþrifum verði ekki það eina og mjög vel að verki verði staðið í málefnum heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblindra í framtíðinni. Ég er ekki búin að gleyma fólkinu sem stóð úti í kuldanum fyrir framan Alþingishúsið með mótmæla skilti og á einu þeirra stóð “Sérlög strax”. Ég var líka meðal þeirra. Það má ekki gleyma upphafsmarkmiðum þessarar baráttu sem byrjaði fyrir mörgum árum. Ef baráttuloftið er búið úr einhverjum, þá er það ekki búið úr mér, svo mikið er víst.
Ég vil að skoðuðu verði öll lög í kringum þessa umtöluðu reglugerð sem ráðherra sagðist ætla að búa til fyrir um notkun á fénu og er nú í smíðum. Já, vel á minnst lög, enn situr eftir stóra spurningin: Á hvaða lagaforsendum ætlar ráðherrann að búa til reglugerðina? Hér á landi eru engin táknmálslög og rétt að bæta því við að engin eru heldur textunarlög. Hér eru auka spurningar handa menntamálaráðherra: Ætlar hann að koma með táknmálslagafrumvarp á þessu þingi? Ég gæti svosem sparað honum þá vinnu og látið hann fá tilbúið lagafrumvarp, mig minnir að einn sjálfstæðismaður Einar Guðfinnsson alþingismaður hafi stigið í pontu þegar það var flutt á síðasta haustþingi og ekki var hann á móti því. En hvað um textunarlög? Menntamálaráðherra er yfirmaður Ríkisútvarpsins –Sjónvarps og hlýtur að vilja að sá miðill nýtist öllum þegnum landsins, hvað annað? Yfir þessu öllu ætla ég að halda vöku minni á meðan aðrir fagna og jú, ég á enn til bros. Ég ætla að vona að ég eigi eftir að fagna síðar, trúi varla öðru.

Tánni rétt dýft í vatnið..

2004-10-12T18:29:00.000-07:00

Í dag kom til kasta Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur menntamálaráðherra að svara fyrirspurn málshefjanda Rannveigar Guðmundsdóttir alþingiskonu Samfylkingarinnar um félagslega túlkaþjónustu heyrnarlausra en sem kunngt ákvað menntamálaráðherra í sumar að heyrnarlausir sjálfir ættu að borga félagslega túlkun. Ég tel mig ekki þurfa að segja meira en sagt hefur verið um þetta mál. Ég ætla mér frekar að fjalla um viðbrögð menntamálaráðherra við fyrirspurninni, sem og viðbrögð mín.
Menntamálaráðherra fór í pontu tilkynnti tildrög málsins og rakti upp lagaleg heiti þar sem heyrnarlausum er tryggður réttur sinn í lögum, s.s. lögum um réttindi sjúklinga, aðalnámskrá grunn og framhaldsskóla o.s.frv. Um félagslega túlkun er hinsvegar hvergi getið í lögum og með lúalegri “korter í eitt” ákvörðun tilkynnti hún að hún hefði galdrað fram tvær miljónir í félagslega túlkun hverskonar, þetta árið og svo 10 miljónir á því næsta. Hún var ekkert að eyða púðri í að koma með afsökunarbeiðni heyrnarlausum til handa á öllu því fjaðrarfoki og ómældu vinnutapi sem hún hefur bakað fólkinu á undanförnu. Margar spurningar flugu í mínum huga og gera enn, ég fæ mig á engan hátt til að fagna þessari ákvörðun fyrr en ég fæ svar við þeim spurningum sem á mér brenna. Af hverju var hún að tilkynna þetta núna? Af hverju ekki í síðustu viku á fundi með fulltrúum Félags heyrnarlausra? Af hverju var hún að eyðileggja öll undirbúin ræðuskrif annara þingmanna um málið? Á hvaða lagaforsendum ætlar hún að búa til umræddu reglugerð um notkun á fé því sem lagt verður í félagslega túlkun? Í anda hverra ætlar hún að hafa reglugerðina? Er þetta ekki bara enn eitt snuðið eftir allt saman, haldið kjafti og verið sæt, þið fenguð það sem þið vilduð og hvað meira? Fer táknmálsfrumvarpið sem ég og 17 aðrir stjónarandstöðuþingmenn stóðum að beinustu leið í ruslafötu menntamálanefndar eða hennar eigin ruslafötu? Er öll vinna á bakvið það einkis virði? Er komin tími á fyrirgefningu syndanna hjá ríkisstjórninni? Hvað fáum við meira eða verður eitthvað meira? Hvað um textun, mikilvægu aðgengistæki 10% þjóðarinnar til handa? Hvað um menningartúlkun hverskonar sem henni datt ekki einu sinni í hug að setja fé í? Já, þær eru æði margar spurningarnar sem ég vildi fá svör við en þau svör fengust engan veginn í hinu “stórkostlega” svari menntamálaráðherra. Ég vona að hún geti gefið þau svör. Hún ætti ekki að vera í vandræðum með það eftir þetta “stórkostlega” show and tell í dag.

Fyrirspurn á Alþingi

2004-10-11T20:35:00.000-07:00

Á morgun 12. október kl. 13.30 í utandagskrárumræðum á Alþingi verður fjallað um túlkamálin. Fyrirspyrjandi er Rannveig Guðmundsdóttir þingmaður Samfylkingunnar og er fyrirspurninni beint til hæstvirts menntamálaráðherra. Fjölmennum á þingpallana.

Hömlur á önnur málefni?

2004-10-09T09:46:00.000-07:00

Bara komin helgi. Næsta vika stefnir í að verða þriðja kennaraverkfallsvikan, sem er ekki gott, þegar öllum öðrum finnst komin tími til að semja. Dóttur minni finnst þetta alveg agalegt og hefur áhyggjur af því að vera búin að gleyma öllu þegar hún byrjar aftur í skólanum, syninum fannst aftur á móti að það sé allt í lagi að það sé verkfall en honum langar samt í skólann.

Það er ekki mikið sem mig langar til að skrifa um núna. En það er samt eitt efni sem mig langar til að skrifa aðeins um. Eins og flestir vita þá er ég varaþingmaður fyrir Frjálslynda flokkinn í suðvesturkjördæmi. Ég fæ af þeim sökum stundum að komast inn á þing, sem er að vísu hið besta mál finnst mér. Það er að mörgu að taka á þingi, mörg eru málin sem þarf að ræða. Það er því mjög lærdómsríkt fyrir mig að vera á þingi. Stundum hefur verið sagt við mig að ég láti málefni heyrnarlausra of mikið til mín taka og sinni þeim málum bara einum. Það er að vísu rétt og það er full ástæða fyrir mig að gera þetta. Í fyrsta lagi vegna þess að ég tel mig hafa þá þekkingu sem þarf í málið og ég tel mig nokkurn veginn vita hvaða lausn heyrnarlausir vilja og hvaða aðgengi þeim sé best. Í öðru lagi eru mér settar ákveðnar hömlur í samskiptum þegar ég er ekki inn á þingi heldur bara sem óbreyttur heyrnarlaus borgari. Ég get ekki fengið túlk með mér á fundi til að fræðast um önnur mál en málefni heyrnalausra. Ég get ekki gengið inn á fund annara en þeirra sem fjalla um málefni heyrnarlausra. Ég þarf að hafa með mér táknmálstúlka og sú þörf tilheyrir félagslegri túlkun, þeirri túlkun sem er afar umdeild núna. Þó svo ég finni áþreifanlega fyrir þessum ákveðna vanmætti þá reyni ég að gera mitt besta og fræðist um málefnin til dæmis í fjölmiðlum og á netinu. En það er ekki það sama og að ganga á fund einhvers og ræða málið inn og út. Ég reyni að fylgjast með öllum ræðum á alþingi og les oft ræðurnar á alþingisvefinum, en þær eru nú varla settar inn jafnóðum, stundum eru þær orðnar nokkra daga gamlar. Um málefni líðandi stundar sem rædd eru í sjónvarpi er mér líka settar skorður á að fylgjast með vegna þess að enginn er textinn, það er því ekkert skrýtið að dóttir mín skyldi vera hissa á að ég væri að horfa á Kastljósið um daginn. Ég nota þann tíma í annað og er löngu hætt að horfa á Kastljósið til að fylgjast með svipbrigðum manna þar. Ég horfi hinsvegar á Kastljósið ef ég er svo heppin að vita fyrirfram að viðtal sé við einhvern útlending og þá er texti. Alltaf gott að fræðast um hvað útlendingar hafa fram að færa, það ætti að vera það sama hjá íslendingum þeir eru mér nær, en mér er bara ekki leyft að taka þátt í því. Þess vegna verð ég að láta til mín málefni heyrnarlausra taka á þingi svo hægt sé að standa jafnfætis öðrum þingmönnum í málefnaöflun, bæði innan þings og utan þingtíma míns. En þrátt fyrir þessar allar hömlur hef ég jú brennandi áhuga á öðrum málum og er núna þessa stundina að vinna að tveimur málum ótengdum málefnum heyrnarlausra.
Mig langaði bara að til að fræða ykkur aðeins um þennan hluta, því mér finnst þið eigið fullan rétt á að fá aðeins innsýn inn í hann.

Kastljós Brims

2004-10-06T18:24:00.000-07:00

Berglind Stefánsdóttir formaður Félags heyrnarlausra var fín í Kastljósinu í gær. Talað var um vandakvæði heyrnarlausra að fá félagslega táknmálstúlkun greidda af ríkinu og eindregin vilja þeirra að fá táknmálsréttindi sín tryggð.
Ég verð að leyfa ykkur að njóta samtals sem ég átti við 9 ára dóttur mína rétt fyrir Kastljósið en þá kom hún til mín og bað mig að koma aðeins með sér, en ég sagðist vera upptekin að horfa á Kastljósið. Hún apaði eftir mér og sagði: "Þú að horfa á Kastljósið?" Og svona var samtalið eftir það:
M: Já, Bettý er þar
D: Nú, á táknmáli?
M: Já, og ég ætla að horfa á það í friði.
D: Af hverju er hún í Kastljósinu?
M: Vegna táknmálsins og túlkamálsins.
D: Er þetta alltaf svona mikið vandamál hjá ykkur?
M: Hva, vandamál?
D: Já, þið eruð alltaf að tala um þetta, þetta er búið að vera lengi.
M: Já hmmm lengi? Júu, svona 25 ár eða meira....
D: Voðalega er þetta orðið gamalt og komdu núna með mér.

Það verður að segjast að mann rak í rogastans þegar það kom að þessu síðasta. Barnið hefur sannarlega vit fyrir okkur öll. Þessi barátta er búin að vera ansi lengi við lýði án þess að nokkuð gangi né reki og lungann af þessum 25 árum sem ég nefndi hafa Sjálfstæðismenn og Framsóknarmenn verið við völd. Já, hmm þetta er orðið gamalt mál og það er rétt ályktað hjá barninu, svo það ætti að vera tími komin til með að leggja þetta gamla vandamál niður og snúa sér að viðunnandi lausn sem allir verða sáttir við. Nóg hefur verið sparað á aðgeðarleysinu.

Annað sem mér rennur svolítið til rifja núna er að yfirvaldið skyldi hafa bein afskipti þegar verklýðsforystan reyndi að stoppa löndun úr togaranum Sólbaki á Akureyri og setti þar með verklýðsforystuna bak við lás og slá. Og þetta allt gert til að gæta hagsmuna eins fyrirtækis, nefnilega Brims. Svo ætla stjórnvöld ekkert að skipta sér af þegar kemur að hagsmunum 45.000 grunnskólabarna á landinu. Hagsmunir grunnskólabarnanna er námið þeirra og skólaskyldan. Þeir hagsmunir eru ekki hátt skrifaðir hjá stjórnvöldum. Hagsmunir EINS fyrirtækis eru hærra skrifaðir. Þar á að hafa afskipti af. Þetta er forgangsröðun stjórnarliða í þjóðfélaginu og hún er kolröng.

Þjóðhagsleg hagkvæmni

2004-10-05T10:46:00.000-07:00

Eftir að hafa rennt yfir blöðin í morgun, efldist mér kraftur að skrifa smávegis. Í fyrsta lagi varð ég svolítið fúl yfir því að ekkert var fjallað um mótmæli okkar í gær í Fréttablaðinu, en Morgunblaðið stóð sig betur og birti frétt og mynd um mótmælin á síðu tvö. Það var líka góð frétt á RÚV í 22 fréttum í gærkvöldi. Ég er búin að lesa stefnuræðu forsætisráðherra og get aðeins sagt það að þetta er bara enn eitt framsóknarbullið. Um aðrar ræður get ég lítið sagt þar sem ræðurnar eru ekki enn komnar á vef Alþingis í þessum skrifuðum orðum. Þannig að ég veit ekki hvort einhver þingmaður hefði að einhverju leyti eytt örfáum orðum í málefni heyrnarlausra.
Nú ætla ég að fjalla lítillega um heilsíðuauglýsingu sem ég rakst á í Fréttablaðinu og Morgunblaðinu. Stór og blá og skráð með skýrum stöfum ORÐ SKULU STANDA og undirritun og ábyrgðarmenn þessara orða er Öryrkjabandalag Íslands. Þarna er verið að vísa í loforð ríkisstjórnarinnar um 1,500 miljónirnar sem lofað var á síðasta ári en svikið svo og einn miljarður látin nægja. Allir stjórnarherrarnir segja að loforð hafi verið efnd og þau hafi kostað miljarð og ekki krónu meira, og standa fast á sínu. Nú vilja þeir hinsvegar fara ofan í saumana og kanna hverju gríðarleg fjölgun öryrkja sætir. Þeir hafa alla tíð vitað af fjölgun öryrkja frá ári til árs. Þeir geta eiginlega kennt sjálfum sér um. Á vinnumarkaðinum ríkir gríðarleg samkeppni og þeir sem hafa orðið verst úti í þessari samkeppni og hörkulega umhverfi vinnumarkaðarins eru einmitt öryrkjar og fatlaðir. Þeir eru þeir sem fyrst er sagt upp, þeir eru þeir sem eiga minnstu möguleika á að hreppa auglýsta vinnu. Samfara þessari rannsókn sinni ættu þeir að skoða líka hvað eru margir fatlaðir við störf hjá ríkinu, og hvað eru margir fatlaðir í stjórnunarstöðu hjá ríkinu. Og svo mætti alveg leita lengra út á við og fá Samtök atvinnulífsins til liðs og biðja þau að telja fatlaða á almennum vinnumarkaði.
Í gær kom ég aðeins að því að heyrnarlausir fengu túlk við atvinnu sína. Segjum svo að fái heyrnarlaus vinnu, hann fer því sjálfkrafa af örorkubótum og sparar ríkinu segjum svona miljón á ári. Hann fær því laun frá fyrirtækinu og ríkið fær greidda skatta af launum hans. Rikið myndi svo greiða fyrir einstaka túlkakostnað vegna vinnu hans og yrði það sennilega um 50-300 þúsund á ári, allt eftir umfangi starfsins. Og þessi starfsmaður fengi möguleika á að klífa upp metorðastigann og hækka þar með í launum sem þýðir að enn meiri skattar verða borgaðir til ríkisins. Táknmálstúlkun á vinnumarkaði er því þjóðfélagslega hagkvæm, svo mikið er víst. Hún gerir líka meira en það að bara túlka, hún skilar líka af sér ánægðum sjálfsöruggum einstaklingi og minnkar þar með félagslega einangrun og eyðir þar með hættunni á að heyrnarlaus einstaklingur leggist í alvarlegt þunglyndi og verði þar með enn frekar á kostnað ríkisins í það sinnið sem þunglyndissjúklingur á geðdeild og á geðdeildinni þarf hann meiri táknmálstúlkun en hann þarf í vinnu, því táknmálstúlkunarréttur hans er tryggður í lögum um réttindi sjúklinga. Það mætti líka alveg skoða þessi mál ofan í kjölinn þegar kemur að því að svara spurningum um hvað sé til ráða í þessu ráðaleysi stjórnliðna með því að láta orð sín standa.

Hávær mótmæli fyrir daufum eyrum

2004-10-04T21:00:00.000-07:00

Nú var ég að koma heim af mótmælunum fyrir utan Alþingishúsið en þar voru heyrnarlausir að mótmæla því að ekkert fé hefur verið sett í félagslega túlkun sem og því að viðurkenna táknmálið.
Þarna var samankomin hópur af heyrnarlausu fólki á öllum aldri. Aðstaðendur þeirra voru líka staddir þarna. Ég áætla að svona milli 60-80 manns voru samankomin. Þegar ég horfði eitt augnablik yfir hópinn sá ég að margt ungt fólk var þar svona rétt á milli tvítugs og þrítugs, jafnvel yngra. Þá hugsaði ég eitt augnablik þegar ég sá í þeim sama svip og ég hafði sjálf borið þegar þau voru sennilega í vöggu eða ófædd. Sá svipur var markaður af krafti og vilja til að fá því framgengt að tilveruréttur sinn og táknmálsins yrði viðurkenndur í landi þeirra, þar sem þau eiga sínar rætur, rétt eins og þú og ég sem erum fædd hérna. Ég hugsaði líka skyldu þau fá það sem við hin eldri höfum ekki fengið og komum til með að njóta í stuttan tíma, ef af einhverri samþykkt verður? Þessari spurningu er víst ekki mitt að svara, heldur þeirra herra sem nú ráða landinu.
Mótmælin fóru í allastaði friðsamlega fram, eins og sönnum mótmælum sæmir voru kröfuspjöld á lofti og það sem meira er flautuhljóð í hvívetna. Uppúr kl 19.30 fóru ráðherrar einn af öðrum að týnast inn í Alþingishúsið. Fyrstur kom Jón heilbrigiðsráðherra, hann fékk gott flaut. Labbaði inn án þess að taka svo sem mikið eftir þvi. Árni félagsmálaráðherra var næstur á eftir honum, á hann var flautað hressilega en einmitt hans ráðuneyti í tíð Páls ráðherrabónda klúðraði félaglegri túlkun þarna um árið svo frækilega að forsætisráðherra sá sig tilneyddan til að taka þetta í sínar hendur en það stóð stutt við. Næst kom Þorgerður Katrín menntamálaráðherra og sá ráðherra sem sagður er hafa með málefni heyrnarlausra að gera. Hún fékk svaka flaut, en lét sem hún sæi þetta hvorki né hmm heyrði. Labbaði rösklega inn. Svo kom Valgerður viðskiptaráðherra, hún fékk auðvitað flaut en þau í minna mæli en Þorgerður. Svo kom Davíð, hann lét bílstjóra sinn keyra sig alveg upp á gangstéttina og hafði því sem stystu gönguskref að dyrum Alþingishússins. Á hann var flautað hraustlega, hann snéri sér aðeins við, horfði yfir hópinn og hvarf svo inn án þess nokkuð svo sem að rétta hendina aðeins upp til að heilsa fólkinu. Næstur kom Guðni landbúnaðrráðherra sígsporandi, horfði aðeins yfir hópinn og gekk inn eins og hann hefði ekkert tekið eftir, enda sér Guðni fátt annað en kýr og kindur. Tveir vaskir lögreglumenn höfðu verið sendir út af örkinni að fylgjst með að allt færi vel fram eftir settum reglum. Þess má geta að þeir voru með eyrnartappa.
Inni var Halldór forsætisráðherra og byrjaði sitt “show and tell” á slaginu 19.50. Ekki hef ég heyrt eða lesið enn umtöluðu stefnuræðu hans. En ætla mér að gera það á eftir. Ég frétti svo eftir á að flautuhljóð okkar hefðu skreytt bakgrunn talanda hans í ræðunni. Þar með er tilganginum kannski náð, hann má alveg muna eftir þessu. Þetta er orðið eins og leikþáttur. Skyldum við birtast aftur að ári, eiga þessi mótmæli okkar eftir að verða árviss viðburður? Ljótt verður það ef svo verður.
Þetta litla land okkar Ísland er velríkt velferðarþjóðfélag og ætti því auðveldast af öllum löndum heims að geta hlúð og hlustað á okkar, samfélagshóp sem næstum má segja að sé samskiptalega sveltur af stjórnvöldum. Þessu er komin tími til að breyta og ég ætla að enda þessi orð á því að segja sem allir í mótmælunum sögðu í kvöld VIÐ VILJUM TÚLKUN. Þessi orð segja meira en mörg orð. Nú ætti að vera komin tími til fyrir framsóknarmenn að rétta hlut táknmálssins hérlendis, þeir mega eiga heiðurinn af því sem sjálfstæðismönnum tókst ekki á 13 ára valdatíma sínum.

Show and tell

2004-10-04T13:26:00.000-07:00

Í kvöld ætla heyrnarlausir að mótmæla. Ég ætla að mæta jafnvel þó ég þurfi að fórna helmingi af sálfræðitímanum til þess. Ég verð að mæta í sálfræðitímann, því að í kvöld er komið að mér í röðinni að halda “show and tell” verkefni fyrir bekkinn. Það útleggst þannig að komið sé með einhvern hlut, mynd eða bara eitthvað úr barnæsku og segja svo frá hvaða áhrif þessa hluta, mynda eða einhvers hefur haft á líf manns síðar á ævinni. Ég ætla mér bara að hafa hendurnar til þess og hafa “show and tell” um táknmálið, hvar og af hverjum ég lærði það í barnæsku og svo síðast en ekki síst hvaða áhrif það hefur haft á mitt líf. Þetta verður stutt bara 5-7 mín.
Jæja, snúum okkur aftur að mótmælunum. Á mbl.is segir orðrétt í frétt um mótmælin: “Heyrnarlausir eiga ekki rétt á túlkaþjónustu í daglegu lífi nema þeir leggisjálfir út í þann kostnað sem því fylgir. Það felur í sér að þeir þurfasjálfir að greiða fyrir túlkaþjónustu vegna viðtala til að mynda viðfasteignasala, lögmenn, ráðgjafa og fleiri sjálfstætt starfandi sérfræðinga.Hvað þá túlkaþjónustu á starfsmannafundum, námskeiðum, húsfélagsfundum,foreldrafundum eða endurmenntunarnámskeiðum." Einhverjum sem les þetta kann að finnast það sjálfsagt mál að heyrnarlausir borgi sjálfir fyrir túlkaþjónustu þeim til handa ef þeir svo sé séu á annað borð að kaupa og selja fasteign eða þá að klífa metorðastigann í vinnunni með námskeiði sem gefur af sér launahækkun. Mér finnst það ekki rétt, og rökstyð það á þann hátt að fatlaðir í hjólastól hafa aldrei þurft að leggja fram fjármagn til að kosta skábrautir, breikkun hurða og annað aðgengi sér til handa hér á landi. Til þessara framkvæmda kemur til kasta Framkvæmdasjóðs fatlaðra að greiða verkið og þar með létta á aðgengi þeirra í hjólastól. Og fatlaðir eru aldrei spurðir í hvaða tilgangi þeir séu að fara upp eða niður skábrautina sem er með réttu eign hins opinbera. Það eru heyrnarlausir hinsvegar spurðir um þegar kemur að tilgangi með notkunar á túlkinum.
Þar með fýkur rétturinn til einkalífs út í veður og vind. Ég ætla ekki að hafa mörg orð um þetta að sinni og leyfi ykkur að huga aðeins að þessum málum hér í dag og já, hmm í kvöld líka.
Eina ferðina enn er búið að leka stefnuræðunni til fjölmiðlana. Hvað er svo sem að því, stefnuræðan birtist hvort sem er í kvöld eftir nokkra klukkutíma, þá vita allir hvað stendur í stefnuræðunni.. já, hmm nema heyrnarlausir. Þá upphefur Halldór Ásgrímsson forsætisráðherra sitt “Show and tell” rétt eins og ég.

Verðmeðvitund

2004-10-02T21:37:00.000-07:00

Hér mitt í lífsgæðakapphlaupinu á Íslandi er ekki mikið um meðvitund neytenda á verði hlutana. Við segjum lítið sem ekkert ef brauðið hækkar um 30 krónur. Það skeði hjá mér. Brauðið sem ég kaupi oftast í bakaríinu kostaði í sumar og hafði kostað lengi 280 krónur, svo bara allt í einu í haust kostaði það 310 krónur. Ég sagði nei, það getur ekki verið, það kostar 280 krónur. Afgreiðslukonan sagði án þess að vera með einhvern kinnroða: “nei, það kostar núna 310 krónur” auðvitað þurfti ég að borga 30 krónum meira og geri enn. Ef þetta hefði gerst í Þýskalandi hefði þessu verið öðruvísi farið. Viðskiptavinir hefðu mótmælt fyrir utan bakaríið og skipst um að standa vörð og vísa fólki annað, segja að bakarinn hefði hækkað brauðið o.s.frv. þangað til ólíft yrði hjá bakarninum og hann myndi að lokum láta undan og lækka verðið aftur og þar með myndu kúnnarnir koma aftur glaðbeittir eins og ekkert hefði í skorist.
Í sumar byrjaði ég að nota linsur. Ég fíla þær alveg í botn, og finnst þetta svo þægilegt, og enn betra er að geta notað sólgleraugu sem maður hefur VALIÐ sjálfur, þau eru mörg töff til, ég hef ekki náð að prófa öll en ég á ein flott.
Já, talandi um linsur eða öllu heldur verðið á þeim. Þetta eru dagslinsur og ég kaupi einn pakka á mánuði. Í síðasta mánuði rataði ég inn í eina gleraugnabúð og keypti aðra tegund af linsum en ég hafði keypt áður og fékk þær á ansi góðu verði 2.300 krónur. Hið besta mál hugsaði ég, ódýrari en á hinum staðnum og hérna ætla ég að versla framvegis. Ég notaði þessar linsur í mánuð og líkar alveg þrælvel við þær. Nú á föstudaginn gerði ég mér ferð aftur í búðina og keypti þessa sömu linsutegund, og þegar ég ætlaði að fara að borga þá tók ég eftir auglýsingu að ellilífeyrisþegar fái 30% afslátt. Ég spurði konuna hvort þetta gilti nú líka um örorkulífeyrisþega. Hún sagði já, auðvitað. Váaa.. hugsaði ég og var komin með krónumerkið í augun og 30% afsláttur að auki. Hún fór því að mínusa afsláttinn í vasatölvu og sýndi mér verðið.... 2910 krónur. Ég ætlaði að fá áfall. Það getur nú varla verið, sagði ég og sagði henni frá því að ég keypti þessar sömu linsur fyrir mánuði síðan og fékk engan öryrkjaafslátt og borgaði 2300 krónur fyrir þær. Sú varð vandræðaleg og mér til happs var ég með strimilinn af debetkortagreiðslunni í umslaginu fyrir linsurepsetinu, og sýndi henni hann. Hún hafði líka afgreitt mig í fyrra skiptið og mundi eftir mér. Jæja, sú var nú fljót að renna kortinu mínu í gegn og ég borgaði 2300 krónur fyrir linsurnar. Ég var líka fljót að hafa mig á brott., hvort ég fékk öryrkjaafslátt? Veit ekki en ég fékk þó allavega ódýrustu linsurnar í bænum, nema einhver sem lesi þetta geti bent mér á ódýrari linsur. Ég ætla líka að fara þangað aftur í byrjun næsta mánaðar og ég geymi debetkortastrimilinn.
Þetta er bara lítið dæmi um verðbylgjur sem koma og fara og enginn segir neitt. Gerast bara einhvernveginn alveg óvart, án þess svo mikið að tekið sé eftir því. Ég er farin að sakna ASÍ átaksins að halda verðinu niðri í den. Það er komin tími til að taka þetta átak aftur sýnist mér, kaupmenn sleppa sér stundum það mikið að það er farið að bitna á pyngju kúnnans og það mikið, og við bara borgum fyrir það með bros á vör. Það á ekki að vera svona. Fólk verður að vera meðvitað um verðið á hlutunum sem það kaupir.

Verkfallsleiði og þingsetning

2004-10-01T15:35:00.000-07:00

Í morgun barst inn um póstlúguna með Fréttblaðinu, bæklingur frá leikfangaverslun einni, ósköp saklaus við fyrstu sýn, en þegar betur var gáð fannst mér fyrirsögn hans heldur betur svolítið ósvífin. Þar stóð
"Óþarfi að láta sér leiðast”. Þetta var sennilega skírskortun í yfirstandandi kennaraverkfall, með það að augamiði að fá okkur foreldra til að kaupa leikföng og annað afþreyingardót handa börnunum í kennaraverkfalli “svo þeim leiðist ekki”. Ég ætla sko ekkert að fara eftir þessu, nóg hafa börn nú þegar af dóti og hef ég þurft að punga út samtals um 5.000,- kr aukalega fyrir að hafa þau heima í allskyns afþreyingu, eins og tíðari sundferðir, kaupa bók. Það er farið að sjást á börnum að þeim leiðist að vera heima, þau eru farin að þrá að fara í skólann og læra. Maður sér börn úti á götunum núna og það óvenjulega mikið, hvar sem maður fer eru börn, á vinnstað með foreldrum sínum. Í morgun fór dóttir mín með mér í hagfræðitíma. Hún segist ætla að fara með mér aftur, ég veit ekki hvort það sé ráðlagt, henni leiddist óskaplega mikið fannst mér. Nú er 11. dagur verkfallsins og það þýðir að sveitarfélögin hafa nú þegar sparað 440 miljónir í kennaraverkfallinu, það þarf ekki nema nokkra daga í viðbót að komin sé miljarður. Það eina sem menntamálaráðherra hefur gert í afskiptum sínum í kennaraverkfallinu er að gefa út heimild að fresta samræmdum prófum hjá 4. og 7. bekk grunnskólans, sem áttu að fara fram 14. og 15. október. Til annara hluta er hún of upptekin eins og til dæmis að elta ísmola til Parísar.

Nú er október víst gengin í garð. Þessi mánuður er að venju afmælismánuður hér í bæ og eiga bæði börnin mín afmæli í þessum mánuði. Hvað verður gert þeim til handa veit ég ekki enn, en auðvitað verður haldin afmælisveisla, hvað annað? Þetta verður nú bara skemmtilegur mánuður.

Eitt verð ég að fá að minnast á. Í dag er 1. október og að venju er þingsetning Alþingis. Í þessum skrifuðum orðum er Ólafur Ragnar Grímsson forseti Íslands að flytja þingsetningarræðu sína. Ég verð að fá að segja það sem ég veit að þið vitið og þau orð eru: “Ég vildi ég væri þar..” svo ekki sé meira sagt. Í ljósi nýskeðrar skipunar hæstaréttardómara og yfirstandandi kennaraverkfalls er ljóst að átök um málin verða á Alþingi næstu daga, sem og í öðrum málum sem eiga til með að vera tekin fyrir og verða kannski ekkert að skapi stjórnarandstöðunnar, þá verður tekist á. Maður er eiginlega viðbúin núna að allt getur skeð þegar að ákvörðunum stjórnarliða kemur og oftar en ekki hafa þær ákvarðanir verið á skjön við vilja almennings, sem og stjórnarandstöðunnar.

Á mánudagskvöldið verður svo stefnuræða forsætisráðherra flutt á Alþingi. Skyldi hann nokkuð taka upp á því að nefna málefni táknmálsins og heyrnarlausra í stefnuræðu sinni, ekki ætla ég að vera svo bjartsýn, en eins og ég sagði áðan getur allt skeð þegar að stjórnliðum kemur. Ef hann gerir það ekki þá vona ég að einhver þingmaður hafi vit í brjósti að minna hann aðeins á þau mál í vel völdum orðum, ég er ekki á staðnum til að gera það. Því veitir ekki af því fyrir utan Alþingishúsið verður víst hópur af fólki sem tilheyrir táknmálssamfélaginu að mótmæla og já, hmm minna á sig. Þeir eru jú, þegnar landsins og vilja fá sína sneið af hinni margræddu og umdeildu þjóðarköku, rétt eins og aðrir upplýsingaraðgengi sínu til handa.

Mótmæli

2004-09-30T15:20:00.000-07:00

Í dag fékk ég þetta sms sent, ætla að leyfa ykkur að njóta þess með mér og birti það orðrétt hérna: "Fh (innsk. Félag heyrnarlausra) Allir mæta og mótmæla fyrir framan Alþingishúsið vegna túlkamála kl. 13.30 á morgun föstudag!" Sem sagt á morgun föstudag 1. október. Já, ég mæti allavega, er ekkert neitt sérstaklega upptekin þá stundina svo ég mæti, endilega þið sem lesið þetta mætið líka, ef þið eruð ekkert upptekin. Þarna verður mótmælt framkomu stjórnliða í garð heyrnarlausra vegna félagslegrar túlkunar.

Mótmæli II

2004-09-30T08:57:00.000-07:00

Jæja, nú var að koma annað sms, þar segir: "Mótmæli frestað til mánudagskvölds kl. 19.30, mæta framan Alþingishúsið kv. F.H."
Fjölmennum þá á mánudagskvöldið 4. október túlkamálunum til stuðnings.

Lax

2004-09-30T06:20:00.000-07:00

Enn er kennaraverkfall, börnin heima og maður gerir allt í skömmtum daginn út og daginn inn. Heimalærdómsskipulag mitt er alvarlega farið úr skorðum. Þessu verður að linna. Nú í þessum skrifuðum orðum fóru krakkarnir hér í götunni í sund og fóru sjálf í strætó til þess. Stjórnvöld ætla ekkert að vera með neitt inngrip, finnst þetta bara ekkert koma sér við. Forgangsröðunin þar í bæ er röng og við almenningur vitum það. Stjórnarliðar bara halda sínu striki áfram og eru ekkert að fara að vilja almennings. Hvað ætli sveitarfélögin séu núna búin að spara mikið?

Jæja, ég er eitthvað lúin í dag að skrifa svona á síðasta degi septembermánaðar. Á morgun er 1. október. Þegar ég er búin að skrifa ætla ég aðeins að leggja mig.
Ég held ég láti bara góða uppskrift fylgja með, hún er svona hálfgerð letiuppskrift en alveg tilvalin í laugardagsmatinn, ef fólk er hrifið að gera ýmsar tilraunir með lax. Þið verið að hafa stóra skál með LOKI við höndina í gerð þessa.

Uppskriftin er fyrir 4-6 og það sem þarf er:
500-700 gr lax (jafnvel má nota meira ef þið eruð haldin laxaástríðu og laxinn á að vera skorinn í bita, ca. 1,5x1,5 cm, bein og roðhreinsað)
1 pk pasta (ég mæli með penne)

1 dós sýrður rjóm
3-5 msk pestó, grænt eða rautt alveg sama bara það sem ykkur finnst best. Ég nota grænt.

1-2 pokari ruccola sallat
3 -6 msk extra virgin olivíuolía

Hafið laxabitana tilbúna.
Byrjið að að sjóða pastað eftir leiðbeiningum. Muna að salta það, kannski ögn meira en þið eruð vön, en ekkert of mikið.
Þegar pastað er hæfilega soðið, þá fleygið þið vatninu af því og ALLS EKKI láta kalt vatn renna á það eins og venja er. Setjið það sjóðheitt í skálina með lokinu sem ég minntist á í upphafi. Látið laxabitana strax ofan á pastað og dreifið þeim í skálinni inní pastað. Verið snögg að þessu svo hiti fari ekki til spillis. Setjið lokið á og látið þetta vera þarna í svona 10-15 mín eða þangað til ykkur finnst laxinn vera soðinn í pastanu. Á meðan þið bíðið þá hrærið þið saman sýrðan rjóma og pestó. Smakkið það bara til. Það má alveg láta sýrðan rjómann vera í skál á borðinu og fólk fær sér bara á diskinn með laxinum. En annars má líka alveg hræra sýrðan rjómann saman við laxinn og pastað í skálinni. Ég hef sýrða rjómann í skál á broðinu.
Takið svo ruccola sallatið setjið olíuna á það, stráið smá salti yfir, bara ögn. Setjið ruccola svo á fat og hellið pastanu og laxinum snyrtilega yfir og berið fram. Eða blandið ruccola sallatinu bara saman við laxinn og pastað í skálinni. Það geri ég.

Borðið þetta svo bara svona og með engu öðru nema kannski uppáhaldsvíninu eða bjórnum. Verði ykkur að góðu.

Skipan hæstaréttadómara

2004-09-29T22:10:00.000-07:00

Dagurinn í dag er víst eyrnamerktur Sjálfstæðismönnum. Auðvitað gerðu þeir eins og við var búist af þeim, skipuðu Jón Steinar Gunnlaugsson í embætti hæstaréttardómara. Maður er eiginlega bara mest hissa á að Geir Haarde fjármálaráðherra skyldi hafa þorað að gera þetta, vitandi það að allt mun um koll keyra miðað við síðustu skipun í hæstaréttdómara sl. haust. Sú skipun var og er enn umdeild og lýsti dómsmálaráðherra sjálfan sig vanhæfan af þeim sökum að skipa í embættið núna svo fjármálaráðherra tók það verk að sér enda allur af vilja gerður að fullkomna verkið og sjálfstæðisvæða hæstarétt. Jón Steinar er núna hæstaréttardómari og þar við situr allt gert að vilja Sjálfstæðismanna, jafnvel sjálfur forsætisráðherrann sem er Framsóknarmaður er óhress með skipunina, eða allavega stóð snyrtilega “Ósammála” í fyrirsögn með frétt um viðbrögð hans á skipuninni. Ekki get ég nákvæmlega útlistað innhald fréttarinnar af eðlilegum orsökum. Á ruv.is fræddist ég ögn meira um viðbrögðin og þar var sagt að forsætisráðherran hefði viljað sjá Eirík Tómasson skipaðan í stöðuna.
Hvað eru sjálfstæðismenn að vilja með þessu? Styrkja góðan vin sinn? Sýna fram á að þeim finnst hann hæfari en hinir? Ætla þeir að koma aftur með fjölmiðlafrumvarpið? Ná því samþykktu í gegnum þingið og tryggja að því þar með “öruggan sigur” í hæstarétt ef Norðurljós skyldu nú stefna málinu í dóm og fara alla leið í hæstarétt, eins og þeir hafa sagt? Verða hæstaréttardómaraúrskurðir Hæstaréttar sjálfstæðismannavæddir í framtíðinni? Þetta eru bara vangaveltur mínar svona á fyrstu stigum, en skipan þessi er að vísu ótrúlega ósvífin á allan hátt og alger hunsun á aðra umsækjendur. Trú minni á hæstarétt er misboðið og sennilega er ég ekki sú eina á þeirri skoðun.

Valfrelsi

2004-09-29T09:50:00.000-07:00

Sæl,
Jæja, bara ekkert skrifað í gær. Þriðjudagarnir eru líka annasömustu dagarnir hjá mér, þá er skóli alveg frá kl. 13.50 til 22.00, þó með smápásu um kvöldmatarleytið, en sá tími fer nú í að hafa kvöldmatinn til.
Í gær var reyndar 28. september og þá er víst nákvæmlega mánuður þangað til farið föngulegur hópur af demantspæjum fer í óvissuferðina góðu, nefnilega 28. október. Meira verður ekki sagt í bili en á vissan hátt er niðurtalning fyrir ferðina hafin hjá nokkrum, af einskærum spenningi svo ekki sé nú meira sagt.

Búið er að lesa blöðin. Það markverðasta er að enn er kennaraverkfall og Kristinni H. Gunnarsyni útihýst í Framsókn. Ömurlegt að vita til þess að fólk sem er trúir á eigin sannfæringu skuli útihýst. Hefur flokkurinn ekki lesið sér til um einelti, það hefur verið mikil umræða um það hin síðari ár og margir grunn og framhaldsskólar farnir að taka einelti föstum tökum í allskyns forvarnarstarfi, það á sem sagt að útrýma einelti og það er góðra gjalda vert. Sama er ekki að finna í Framsókn. Dýrin í skóginum þar eru engir vinir og get ekki talað saman, kunna ekki að leysa málin. Hvað segir landbúnaðarráðherran við því? Er hann ekki vinur dýranna? Þarna er ekki að finna valfrelsi á skoðanir manna. Það er hvort sem er ekki að finna það hjá Sjálfstæðismönnum. Ljótt að sjá.

Talandi um valfrelsið eins og fyrirsögn þessa pistils ber með sér er það að segja að ég las ansi góða sögu eftir uppáhaldspistlahöfund minn í bakþöknum Fréttablaðsins í morgun. Merkileg saga sem hann sagði á sinn skondna hátt. Hún fjallaði að vísu um verkfall, ég ætla mér ekki að rekja hana í smáatriðum hér en það snérist mikið um valfrelsið, frelsi til að velja börnum sínum skóla. Að frelsi til að velja skuli vera viðurkennt í samfélaginu okkar. Ég skal segja ykkur sitt og hvað um valfrelsishöftin sem samfélag heyrnarlausra býr við hérlendis. Mér er alveg sama þó þið hugsið núna kannski " ohh, enn kemur hún með eitthvað döffmál" það er bara svona ég hef úr afar fáu að velja og því er best að úttala það sem ég hef í botn og ég linni ekki látum fyrr en ég sé breytingar í þá átt að valfrelsi heyrnarlausra og táknmálssamfélagsins verði tryggt og því fléttast hin margumtöluðu réttindi sem mikið skortir á fyrir þennan hóp.
Já, talandi um valfrelsishöftin þá er best að við skulum byrja á menningunni, þrengjum hringinn og tölum um leikhús. Leikhúsflóran er gríðarleg hérlendis og mikið af hæfu fólki sem stundar hana sýnir hvað í sér býr við mikinn fögnuð meirihlutans. Eftir að hafa rennt yfir leikhúsauglýsingarnar þá langar mig mikið að sjá Vodkakúrinn sem Helga Braga leikur í og það er ekki það eina sem mig langar til að sjá heldur líka Chicago og svo væri kannski líka merkilegt að geta skroppið norður yfir heiðar og séð Svik hjá Leikfélagi Akureyrar. Það búa líka nokkrir döff á Akureyri. Til þess að geta notið þessa á sama hátt og aðrir leikhúsgestir þarf ég og táknmálssamfélagið að nota táknmálstúlk. Það hefur ekki verið gert mikið að því að túlka leiksýningar hérlendis. Ég spurði um þennan hluta í fyrirspurn til menntamálaráðherra í vor og af svari ráðherrans að dæma er staðreyndin sú að ekkert fjármagn sérstaklega veitt fyrir þennan hluta eða þá varla gert ráð fyrir því á næstunni. Síðast veitti ráðuneytið styrk til táknmálstúlkunar á barnaleikriti árið 2002 kr. 150 þúsund og svo ekki sögunni meir. Mestu athygli vakti hinsvegar klausa í svari hans þegar ég spurði hvort til stæði að efla þennan hluta meira eins og til dæmis í sambandi við opinbera viðburði eins og Listahátíð til dæmis. Svar ráðherra var orðrétt á þessa leið: "Ráðuneytið hefur ekki fjárheimildir til að kosta tálknmálstúlkun á einstökum viðburðum eða samkomum" Snúum okkur aftur að valfrelsinu, þarna er verið að stórskerða valmöguleika mína að njóta íslensks menningarlífs og menntamálaráðherra sem æðsti yfirmaður menningarmála hérlendis er ekkert á þeim buxum að reyna að stuðla að því að menningin nái til allra, reynir ekki einu sinni, dettur það ekki einu sinni í hug. Já, stóð ekki einhverstaðar í stefnuskrá flokks menntamalaráðherra að frelsi einstaklingsins til velja væri eitt af stærstu leiðarljósum hans í sinni margra ára stjórnmálabaráttu.

D dagur

2004-09-27T02:43:00.000-07:00

Góðan daginn
Jæja, gærdagurinn var góður dagur hjá mér. Eftir lærdóm og bloggskrif fyrir hádegið ákvað ég að þetta væri nú D-dagur. Í fyrsta lagi var Döffdagur, ég ætlaði að fara í kirkjuna, en svo bara þegar kom að því þá bara langaði mig ekki að fara. Ég á ekkert að þurfa að hafa samviskubit yfir því, en ég veit nokkurnveginn hverju ég kem að. Ég hef ekkert á móti kirkju eða kirkjunnar mönnum/konum. Ég hef mætt á allar kirkjusamkomur í tilefni af Döffdegi og jafnvel farið norður á Akureyri til þess. Já, ég þarf ekkert að vera að réttlæta fyrir neinum af hverju ég fór ekki, ég ræð mér sjálf og er viss um að fólk hefur átt góða stund í döffkirkjunni án mín. Ég kem þá bara á næsta ári, en ég lofa samt engu.
Jæja, varðandi vangaveltur mínar um kaup á svörtum stígvélum, þá get ég sagt ykkur það að ég féll í freistni og keypti þau. Þau voru svo sem ekkert voðalega dýr eftir allt saman en flott eru þau. D er líka fyrir dekur og má segja að gærdagurinn hafi líka farið í smádekur, maður verður nú svona af og til.
D er líka fyrir "deadline". Það var komin Deadline á kartöfluuppskeruna. Næturfrost í nánd og ef það kemur er dauðinn vís á kartöflurnar. Ég fór því í skítagallann og í garðinn. Sat þar á hnjánum og týndi kartöflur upp. Reyndar hef ég verið að týna mér í soðið alveg síðan í júlí, en þá voru þær á stærð við myndarleg vínber, en núna.. ég þori varla að segja það en margar hverjar eru á stærð við fínustu bökunarkartöflur. Ég fékk góða uppskeru og setti þetta samviskulega í marga lítla netpoka, þá er auðveldara að þrífa þær, sem reyndar varð raunin. Þetta er líka svo mikið að hver veit nema ef einhver sem droppar hingað inn fari héðan með sætan lítinn kartöflupoka í hönd.
D er líka fyrir demanta. Skemmtileg var forsíða Morgunblaðsins. Demantsvinkonur mínar á forsíðunni, og ekk nóg með það að umfjöllun um okkar ágæta Demantsklúbb var í Tímariti Morgunblaðsins. Við eigum líka demantssjóð og fyrir hann förum við í óvissuferð núna síðast í október. Bara ég og Guðrún Ólafsd. vitum hvert farið verður. Og eins og ég sagði þá verður ekkert sagt hér á bloggsíðunni sem ekki segja má, það er enn í fullu gildi. Ég get lofað upp á trýnið mitt að þetta verður meiriháttar ferð fyrir þær og mig líka. Við ætlum allar að hafa það gott í þessa fáu fjóra daga sem við verðum þar, já og ég get trúað því að komið verður heim með hafsjó af sögum og myndum.

Enn er kennaraverkfall, ekkert D fyrir það nema hvað að það verða deiludagar framundan. Þetta er ömurleg upplifun fyrir alla sem grunnskólinn kemur að. Þetta er ákveðið hrunferli. Í Fréttablaðinu las ég að samræmd próf 4 bekkjar eru í hættu. Dóttir mín er í 4. bekk, og ég óttast að þetta komi niður á námi hennar, sem og mörgum öðrum börnum. Engar undanþágur veittar vegna fatlaðra barna. Það er mjög slæmt mál því ef þau missa úr í langan tíma tekur tvöfalt meiri tíma að vinna það sem unnið hefur verið að upp aftur.

Hvers ber að gjalda?

2004-09-26T10:45:00.000-07:00

Sæl,
Vona þið hafið haft það gott um helgina. Allavega hafði ég það. Í gær fór ég eftir hádegið á ráðstefnu um málefni heyrnarlausra í tilefni af degi heyrnarlausra sem haldin var á Öskju. Ráðstefnan var á þann hátt mjög þægileg fyrir þær sakir að táknmálið var eina málið á ráðstefnunni, fyrir utan nokkra heyrandi fyrirlesara og umræður með þeim á eftir. Mest spennandi fannst mér umræðurnar um túlkamálin. Þau mál voru mest rædd og fékk fólk tækifæri til að ræða málin frá nokkrum hliðum og komu þar fram ólík sjónarmið en allir voru þó sammála um það að starf túlksins er mikilvægur hlekkur í lífi heyrnarlausra og þar ber að vanda vel til verksins svo allar upplýsingar komist til skila eftir réttum og settum starfreglum túlkins. Nú hafa háskólamenntaðir túlkar unnið sleitulaust frá því þeir voru útskrifaðir 1997. Svona fyrir tæpum 7 árum. Fyrst voru döff mjög þakklátir fyrir túlkinn og sáu engar villur, líka kannski best að segja sem minnst því annars væri hætta á að hann myndi bara hætta, en nú er sá tími liðinn og nú geta döff gert kröfur til túlksins um að hann verði að vera fullkomin, þó er döff fólk ekkert sérstaklega haldið fullkomnunaráráttu, heldur bara því að rétt skal vera rétt o.s.frv. Nú eru umræður um að setja sérstaka matsnefnd á laggirnar. Hlutverk matsnefndarinnar ætti að vera á þann hátt að flokka túlka eftir hæfni og getu til að vinni ákveðin túlkaverkefni og að verkefni verði verðflokkuð eftir erfiðleikastigi. Því erfiðara sem verkefni er því meiri kröfur eru gerðar til túlksins og þar af leiðandi verður verkefnið dýrara en önnur og túlkurinn fengi hærri laun fyrir það, en önnur léttari. En hver eru mörkin á létt verkefni og erfið? Ég þori ekki að nefna nein sérstök verkefni hérna en það verður bara að koma í ljós hvernig svokallaða matsnefnd mun leysa þetta.
Annað mál sem rætt var og er varla útrætt enn sem komið er að mínu mati. Tvö fyrirtæki sjá um túlkaþjónustu hérlendis. Annað er ríkisstofnun, Samskiptamiðstöð heyrnarlausra og heyrnarskertra heitir sú stofnun og er í daglegu tali skammstafað SHH. Hitt fyrirtækið er einkarekið og heitir Hraðar hendur. Bæði fyrirtækin kynntu starfsemi sýna og sýndu fram á hvaða þjónusta er í boði. Allt gott um það að segja. En samt sem áður er enn eitt stór og mikið EN þegar kemur að greiðslum frá hinum opinbera fyrir unnin túlkaverkefni. Málið er þannig að á síðasta ári fékk SHH 4 miljónir frá ríkisstjórninni (þær kláruðust haustið 2003 og ekkert meira fé hefur verið lagt til enn sem komið er) þessar 4 miljónir eru í daglegu tali meðal döff kallað félagslegi túlkasjóðurinn, en þessum 4 miljónum var einmitt varið í að túlka félagsleg verkefni eins og til dæmis húsfundi, fasteignakaup, atvinnuviðtöl o.s.frv. SHH fær líka frá Biskupsstofu ákveðna upphæð sem ekki var nefnd. Sú upphæð er notuð til að greiðslu vegna túlkunar við kirkjulegar athafnir eins og til dæmis skírn, fermingar, giftingar og jarðafarir, eða jafnvel viðtal hjá presti í sókninni. Já, þá er upptalingu minni á þessum tveim verkefnum sem mig langar að ræða lokið en snúum okkur að kjarna málsins. Hraðar hendur fær ekkert af þessu fé og jafnvel þó SHH geti ekki útvegað túlk, en Hraðar hendur geta það þá geta Hraðar hendur engan veginn fengið greitt fyrir verkefnið og þar með er möguleiki á að nýta þetta fé eins og til þess sé ætlast enginn. Döff fær ekki túlk og bara hmm já situr heima. Þarna er vel sýnt að SHH sem ríkisfyrirtæki hefur yfirburðarstöðu yfir Hraðar hendur. Má ríkisfyrirtæki samkvæmt samkeppnislögum sýna yfirburðarstöðu? Af hverju auglýsti Biskupsstofa ekki útboð? Er markmið ríkissjóðs ekki að ná sem hagkvæmustu útgjöldum í hvert sinn og samræmist þetta leiðarljósi ríkisjóðs? Er rétt að mismuna einkafyrirtæki sem hefur ekki burði að glíma við ríkisfyrirtæki? Er SHH já hmm jafnvel ríkistjórnin sjálf að brjóta samkeppnislögin? Jæja, hvað skyldi Samkeppnistofnun segja um þetta?
Jæja, hvar stendur svo hnífurinn í kúnni þegar komið er að rétti heyrnarlausra til félaglegrar og kirkjulegrar túlkunar? Mitt mat er að hnífurinn stendur einmitt þar sem hefð og góðvilji takast á. Hefðin er orðin þannig eins og komist var að orði í kynningunni að það sé bara vani hjá Biskupsstofu að borga þessa peninga þegar SHH biður um það. Góðvilji kemur að á því leiti að í túlkafaginu eru bara konur og þær eru svo voða góðar, eins og fulltrúi Hraðra handa svaraði að hún hefði skrifað bréf, beðið, ítrekað og beðið eins og undirgefin lítil mús og vonað að eitthvað myndi fara að gerast, kannski ekki í ár en örugglega það næsta, og svo kom næsta árið og sama rútínuhugsunin fór af stað og hefur verið svona síðan túlkanámið hófst. Alltaf átti eitthvað gerast frá ári til árs en ekkert gerðist. Réttur heyrnarlausra er enn sem áður enginn og allt stendur í stað og áhrifa félaglegrar einangrunar í samfélagi heyrnarlausra farið að gæta. Er það þetta sem stjórnvöld vilja? Vilja þau virkilega skilja einn samfélagshóp útundan frá öðrum? Eftir sem áður er stóra spurningin hvenær verður heyrnarlausum tryggður skilyrðislaus réttur til táknmálstúlkunar hverskonar? Það er líka spurt um hvort af því verður? Hvenær verður táknmálinu gert hátt undir höfði hér á landi? Nú þýðir víst engin vettlingartök, eða hvað þá að þau séu tekin á silkihönskum. Það verður bara beinabert hold hnefans sem ræður ferðinni og nú verður barið í borðið. Svara verður krafist og orð skulu framkvæmd.
Fram kom í máli framkvæmdarstjóra Félags heyrnarlausra að þann 4. október muni framkvæmdarstjórinn ásamt formanni Félags heyrnarlausra og lögfræðingi félagsins fara á fund menntamálaráðherra. En sá fundur fékkst loks eftir langa bið allt frá því í vor. Fróðlegt verður að fylgjast með þeim fundi og sérstaklega það hvað gert verður í að rétta hlut táknmálsins hér á landi.
Hvar er nefndin sem átta að marka opinbera táknmálsstefnu hérlendis, menntamálaráðherra ætlaði að stofna og skipa í hana í vor eða sumar, ekkert bólar á þeirri nefnd, skyldi hún vera í smíðum eða gleymd? eins og flest annað tengt þessum margumrædda hópi sem ég tilheyri og líf mitt snýst að mörgu leyti um. Skyldi eitthvað gerast áður en þetta ár líður og annað ár tekur við?

Jæja, njótið dagsins, hmm já, Döffdagsins!

Í vikulok

2004-09-24T10:27:00.000-07:00

Jæja, þá er ég búin að vera 5 daga á blogginu og þeir fáu sem af þessu vita fengið nasasjón af því sem koma skal framundan í bloggskrifum mínum svo framarlega sem ég verð dugleg að skrifa. Það verður skrifað um allt milli himins og jarðar, en það verður ekkert sagt sem ekki segja má.

Börnin mín búin að vera heima í 5 daga og orðin verulega leið á því. Eru meira segja sjálf farin að skoða textavarpið á morgnana til að sjá hvort enn sé verkfall. Já, það er enn og mjög slæmt. Svolítið er ég hissa á orðum menntamálaráðherra að ráðuneytið ætli ekki að grípa neitt inn í deiluna á þessu stigi. Það verður að segjast eins og er að verkfallið hefur slæm áhrif á marga þætti samfélagsins, og vona ég að þetta leysist á þann hátt sem best verður kosið og það fljótt.

Jæja, það er föstudagur, ég skrapp aðeins út í búð eða öllu heldur búðir. Einhver óskilgreind lögun helltist yfir mig að fá mér ný svört leðurstígvél, jakka og jafnvel nýja kápu. En ég var fljótt stoppuð af, vegna þess að peningaveskið mitt passaði ekki við þetta sem mig langaði í, svo ekkert varð úr kaupunum. Líka það að ég fann ekkert sem mér líkaði nema kannski svörtu leðurstígvélin, en þau verða bara að bíða betri tíma. En þegar ég var að skoða þetta allt saman þá hugsaði ég um það hvað við konurnar nánast höldum uppi hagkerfinu. Tískan er svo margbreytileg. Ég á reyndar svört leðurstígvél, búin að eiga þau í svona eitt og hálft ár og þau eiga satt best að segja að vera ennþá fín en þau eru bara eitthvað svo allt í einu orðin lummó miðað við nýjustu línuna, jafnvel eiga þau að heita mjög klassísk svört leðurstígvél. Svo eru klassískir karlaskór eins frá ári til árs. Karlar geta átt sömu spariskóna í mörg ár, fá sér nýja þegar þessir gömlu eru farnir að valda hælsæri eða tásæri. Svo er kápan sem ég fékk mér í fyrra ekki jafnflott og hún var í fyrra nýkeypt, jafnvel liturinn ekki góður núna, hann er þó klassískur, og svo eru komin ný snið á jakkana. Hvenær komu eiginlega ný snið á karlmannsjakka? Og svo erum við konur með minni laun en karlar. Ég segi nú ekki meira. Ég endaði búðarrápið að kaupa það sem ég ætlaði mér að kaupa gúllas og svo þegar að því kom þá langaði mig ekkert í það og keypti bara heilan lax.

Nóg að gera um helgina, allavega verður hellulögin hér á bílstæðinu kláruð um helgina. Svo er döffdagurinn, ætla að láta sjá mig eitthvað þar, er þó upptekin fyrir laugardagshádegið. Svo það verður bara að koma í ljós hvað helgin ber í skauti sér, það væri svolítið gaman að fara á Rauða Ljónið og hitta fólkið, það reikna ég með að gera.

Hafið það gott um helgina!

Framsóknarmenn, hvað nú?

2004-09-24T02:43:00.000-07:00

Lítill tími að skrifa núna, nóg að gera annað svo ég læt bara grein í Fréttablaðinu eftir mig fylgja hérna í dag.
Jæja, Framsóknarmenn, hvað nú?

Nú að stólaskiptum afloknum verður spennandi að sjá hvað Framsóknarmenn með forystu ætla að gera í málefnum táknmálsins og heyrnarlausra almennt.
Þeim til upplýsinga um málefnið get ég sagt það að í þessum málaflokk hafa Sjálfstæðismenn skilið eftir sig sviðna jörð. Þeir hafa einfaldlega slökkt lífsneistann í heyrnarlausu fólki til þess að lifa og hrærast í íslensku þjóðfélagi til jafns við aðra þjóðfélagsþegna. Þeir hafa útilokað heyrnarlausa frá því að fá sömu atvinnutækifæri, og svipt þá möguleika að taka þátt í lífsgæðakapphlaupinu af sama móð og aðrir landsmenn eru að gera núna. Þeir hafa sett heyrnarlausa og táknmálið í félagslega einangrun á valdatíma sínum. Máli mínu til stuðnings gæti ég svosem farið langt aftur í tímann og nefnt hina margfrægu nefnd sem núverandi umhverfisráðherra úr röðum Sjálfstæðismanna gegndi formennsku, sú formennska stóð í 6 ár án þess svo mikið að koma einum staf í orð eða framkvæmd heyrnarlausum til hagsbóta, eins og megintilgangur nefndarinnar var í upphafi. En ég held það taki því varla að fara svo langt aftur, það er of sárt að vera að nefna og rifja upp öll hin sviknu loforð. Mér nægir það eitt að nefna núverandi stöðu.

Hvernig er staðan núna?
Staðan í dag er þannig að heyrnarlausir fá ekki túlk í atvinnuviðtal. Þeir fá ekki túlk til að taka þátt í tómstunda- eða íþróttastarfi barna sinna. Þeir fá ekki túlk til að kaupa og selja íbúð. Þeir fá ekki túlk til að fara til endurskoðanda. Þeir fá ekki túlk til að sinna áhugamálum sínum og fræðast meira um þau. Þeir fá ekki túlk til að fara til lögfræðings og leita réttar síns ef þeim finnst stjórnvöld eða aðrir vega illa að þeim. Þeir fá ekki túlk til að geta kynnst fjölskyldu sinni eða tekið þátt í gleði þeirra og sorg á þeim stundum sem við á. Þeir fá ekki túlk til þess að leita að sínu innra sjálfir eins og hver annar maður. Ég þarf ekki að útlista nákvæmlega hvað túlkur gerir og er, þjóðin er nú þegar upplýst um þau mál. Allt þetta er nú ekki vegna þess að skortur er á túlkum, heldur vegna þess að fyrrverandi forystan hefur hunsað óskir heyrnarlausra um að fé til félagslegrar túlkurnar yrði aukið, þeir hafa jafnvel hunsað frumvarp til laga um að táknmálið verði gert að fyrsta máli heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblindra. Þeir hafa líka hunsað textunarfrumvarp sem ætlað er að stuðla að því að stórbæta upplýsingaraðgengi 10% þjóðarinnar. Samfélag heyrnarlausra og táknmálið er nú orðið afar seinþreytt á að vera snuprað af ráðandi stjórnvöldum sí ofan í æ.

Svikin loforð
Ég get ekki hætt að skrifa fyrr en ég er búin að nefna það sem forsætisráðherra lofaði opinberlega í mars 2003 þegar heyrnarlausir mættu í Alþingishúsið að mótmæla þessu sama og ég er að gera núna. Hann lofaði að stofnuð yrði nefnd sem ætti að heita Nefnd um aðgerðaráætlun ríkisstjórnarinnar í málefnum heyrnarlausra. Ekkert bólar á þeirri nefnd. Í apríl 2004 þegar mér auðnaðist að fá fund um málefni heyrnarlausra og táknmálsins með þáverandi forsætisráðherra nefndi hann þessa nefnd aftur og ætlaði að stofna hana. Enn sem komið er bólar ekkert á henni, og reikna ég með að það verði varla í bráð. Nú er komið að Framsóknarmönnum. Stóra spurningin er: Hvað ætlið þið að gera í málefnum heyrnarlausra og táknmálsins? Þau mál eru svo sannarlega ekki í góðum farveg eins og dæmin sýna. Ætlið þið að rétta hlut táknmálsins í íslensku samfélagi eða ekki? Ég ráðlegg ykkur að koma þessum málum á hreint sem fyrst og gera það í fullri samvinnu við heyrnarlausa táknmálsnotendur sjálfa, gleymið forræðishyggjunni um stund. Þetta er heilbrigt fólk með heilbrigðar skoðanir á þessum málum.

Sigurlín Margrét Sigurðardóttir
1. varaþingmaður Frjálslynda flokksins í SV kjördæmi

Vínarbrauð

2004-09-23T13:50:00.000-07:00

Í morgun við morgunverðarborðið sátum við þrjú í rólegheitum, ég og tvö af fórnarlömbum kennaraverkfallsins. Ég yfir blöðunum og þau að drekka kakóið sitt og ristað brauð. Róleg stund, sonurinn spyr: er enn verkfall? Jebb segir mamma. Smástund líður dóttirn pikkar í mömmu sína og spyr: Ætlarðu ekki að fara að baka? Hmm.. baka, hver ég? Já, þú. Nú af hverju ég? Bara, þú ert alveg hætt að baka. Já, satt er það. Ég hef ekkert bakað í sumar, nema bara eina jarðaberjaböku sem ég man eftir, hún kláraðist nefnilega svo fljótt að það er vart munandi eftir henni, svo góð var hún.
Já, ekki svo galin hugmynd og hvað á svo að baka spyr ég kæruleysislega. Vínarbrauð var svarið, og bætt við þú átt nú svo mikið af rababarrasultu. Jamm.. skal gert, og eftir hádegið var svo hafist handa að baka vínarbrauðin. Þeir sem eru á svipuðum aldri og ég, aðeins eldri og eilítið yngri ættu kannski að muna eftir þessum vínarbrauðum sem oft biðu eftir manni þegar heim var komið og mamma var heima alla daga og mikið bakað. Ég læt uppskriftina fylgja hérna með ef einhvern skyldi langa í. Hún er sögð nægja í 4 lengjur en þær eru oftast 6-8 hjá mér.
Hér er uppskriftin: 500 gr hveiti, 170 gr sykur, 170 gr smjörlíki (stofuhitaheitt), 2 tsk lyftiduft, 1 tsk hjartarsalt, 1 stk egg, kardimommudropar og mjólk eftir þörfum varla meira en eitt og hálft glas. Allt sett í hrærivélaskálina og svo bara hrært þangað til orðið er að þykkum kubb og hæfilegt að hnoða og fletja út. Þið ættuð kannski að muna hvernig mamma ykkar flatt þetta út og setti rababarrasultu á og inn í 200°C ofn í nokkrar mínútur (8-12), gerið það bara eftir minni og gangi ykkur vel. Það má svo setja súkklaðiglassúr út á ef vilji og lögun er fyrir hendi. Verði ykkur svo bara að góðu.

2004-09-23T02:08:00.000-07:00

Daginn!
Frábært hjá Kristínu Rós og Jóni Odd á Olympíuleikunum fatlaðra í Aþenu núna. Gull og silfur og heimsmet að auki. Óska þeim innilega til hamingju með árangurinn og sömuleiðis þjóðinni fyrir að eiga svona efnilega íþróttamenn.

Um helgina er Dagur heyrnarlausra. Frekar vil ég fá að segja Döffdagur, og kalla hann það hér eftir. Það sem á að gera í ár er að döff hittast á Rauða ljóninu á föstudags og laugardagskvöld. Félagsskapur sem heitir Talandi hendur hefur tekið sig til og skipulagt tvö döffkvöld þar, meira að segja frír bjór* (*á meðan brigðir endast). Ekki veit ég hverjir standa að þessum félagsskap Talandi hendur en framtak þeirra er bara gott og gilt.
Á laugardeginum frá kl. 10-16.15 verður svo ráðstefna um margvísleg málefni heyrnarlausra og táknmálsins í Öskju.

Mig langar svolítið að fá að nefna einn ómeðvitaðan samfélagsglæp gagnvart minnihlutahópi eða öllu heldur málminnihlutahópi.
Fyrir 10 árum þegar ég eignaðist strákinn minn voru svokölluð ungbarnasund að ryðja sér til rúms hérna. Mig langaði vissulega að fara með hann enda margt gott sagt um ágæti ungbarnasunds. En því miður gat ég það ekki, vegna þess að réttur minn til að hafa með mér túlk var enginn, svo ekkert varð úr þessu. Nú 10 árum síðar er ungbarnasund enn mjög vinsælt og finnst fólki alveg sjálfsagt að fara með börnin sín á ungbarnasundnámskeið. Það langar líka einni nýbakaðri heyrnarlausri móður að gera, hún vill fá að taka þátt í sama vali á því sem barninu stendur til boða. Til þess að fara og fá sama árangur og aðrir námskeiðsgestir þarf hún að hafa með sér táknmálstúlk. Ég er viss um að leiðbeinandinn fer yfir öryggisatriði með ungbarn í sundi, útskýrir sennilega hvað gerist í öndunarkerfi barnanna þegar þau eru sett ofan í vatnið og svo síðast en ekki síst segir hann örugglega frá því hvað eigi að gera frá A-Ö og skiptir hlutverk foreldrana gríðarlegu máli á meðan barnið er í sundinu. En nýbakaða heyrnarlausa móðirin fær ekki túlk, vegna þess að hið opinbera greiðir ekki fyrir hann. Henni er með því "meinað" að taka þátt í því vali sem barninu og henni sem móður stendur til boða í átt að velferð barnsins. Hún hefur engan rétt til þess að fá túlk og er eitthvað pælt í því að barnið kunni eflaust að líða fyrir það líka.

Já, þetta var bara stutt saga, þessi saga er ekki sú eina.

Allt eða ekkert

2004-09-22T09:13:00.000-07:00

Sæl,
Þá er maður búin að renna yfir blöðin, eina ljóstýran eftir þessa yfirreið er að Þráinn er komin aftur. Þráinn er Þráinn Bertelsson, pistlahöfundur sem skrifar í dag í bakþönkum á baksíðu Fréttablaðsins. Hans pistlar eru bestir og hef ég saknað hans ansi mikið í sumar. Ég byrja reyndar oft lestur Fréttablaðsins með því að lesa bakþankana. Höfundar eru allir misjafnir, en ekki ætla ég að útlista þeim hérna, þeir hafa allir sína kraktera í skrifunum en Þráinn er bara alltaf eitthvað sem hittir mann í byrjun dags. Annars var Fréttablaðið frekar þunnt í dag. Mikið talað um kennaraverkfallið, svo ég ætla ekkert að vera að nefna það núna hérna. Það er enn og verður það eitthvað framundan.
Svo las ég líka moggann, margt um merkilegt þar. Ég rakst óvart á eina auglýsingu um Málþing í tilefni af Evrópska tungumáladeginum 2004. Sá dagur er á föstudaginn og málþingið á milli 15-17. Ég renndi yfir dagskrána, margt merkilegt þar líka. Já og enn merkilegra fannst mér að það sé ljóðalestur á táknmáli á milli dagskráratriða. Ég fór þá að leita að klausu sem sýndi hvort táknmálstúlkur yrði á staðnum alla dagskránna. Fann ekkert um það, og enn er ég að klóra mér í hausnum af hverju bara sé táknmál á milli dagskráratriða. Af hverju ekki alla dagskrána? Til hvers að segja að það sé ljóðalestur á milli dagskráratriða ef ekki er nefnt að táknmálstúlkur sé allan tímann?

Í gær tók ég tvö próf í skólanum. Kaflapróf í hagfræði og lokapróf í íslensku, reyndar bókinni Sjálfstætt fólk. Í báðum gekk mér svona ágætlega, en trúi að ég fái hærra í því síðastnefnda.
Mig langar aðeins að tala um hagfræðina. Ef ég félli nú þá yrði það ekki í fyrsta sinn. Síðast þegar ég féll í hagfræði þá var það fyrir svona 10 árum. Og það var ekki vegna þess að ég var enginn hagfræðihaus, ég hef nokkuð vit á þenslu og samdrætti, samkeppni og fákeppni, hagvexti og verðbólgu, eftirspurn og framboði. Ég einfaldlega gat ekki mætt í lokaprófið, ég var að jafna mig eftir fæðingu sonar míns. En ég hef sama kennarann núna og síðast. Kennarinn má eiga það að hún heldur sínu striki í hagfræðikennslunni sinni. Hún er enn með sama upphafstefið og fyrir hartnær tíu árum. Byrjar að segja frá hvað hagfræðin sé og út á hvað hún gengur, rekur svo rólega uppáhaldsdæmið sitt að hún eigi fimm börn og það kosti sitt að halda utan um stóra fjölskyldu, þannig að maður verði að vita nákvæmlega í hvað launin fara. Börnin hennar eru núna orðin tíu árum eldri og sennilega kannski einhver byrjuð að vinna fyrir sér og kannski komin með sitt bú og farin að bjástra við það sama og hún sjálf á sínum tíma. Þau eru enn lifandi dæmi í upphafsstefinu hennar samt sem áður. Ég fer í hagfræðitímana í dagskóla, sit í bekk með krökkum sem eru kannski 23 árum yngri en ég. Maður lætur sig hafa það, tímasetning túlks og hagfræði í öldungardeildinni passaði einfaldlega ekki saman og þar við situr að ég sit með krökkunum í dagskóla.
Ég er í skóla núna einfaldlega vegna þess að ég ætla mér að ná stúdentsprófinu, það er ekki svo svakalega mikið eftir. Ég hefði viljað fara beint í HÍ, en það er bara ekki hægt. Ég fæ ekki undanþágu, einfaldlega sagt að kíkja aftur árið 2005 eða 2006, en það er þó enginn ávísun á að ég komist inn. Svo ég bara ákvað að nota tímann núna og klára þetta. Allavega stefni ég að því að byrja í HÍ haustið 2005 og klára það litla sem eftir er af stúdentinum samhliða því námi. Best að segja sem minnst um þau mál núna og einbeita sér að prófi í sálfræði í kvöld.
Það verður þó að segjast að það er virkilega gaman að vera í skólanum, ég ætla bara að njóta þess. Svolítið þægileg tilfinning að vera upptekin öll kvöld og það bara fyrir mann sjálfan. Þá vitið þið það.

Um hvað skrifar fólk almennt á bloggi? Sumir skrifa mjög vel, aðrir eru alveg ómögulegir og skrifa um öll sín fótspor frá degi til dags. Stundum er eins og maður sé komin inn í eitthvað "raunveruleikasjónvarp" að fylgjast með hverju fótspori fólks. Slíkt er leiðinlegt þegar til lengdar lætur. Hvernig mín bloggskrif þróast verður bara að koma í ljós. En ég hef skrifað smá tékklista yfir það sem ég ætla að skrifa um síðar. Meðal annars mun ég í þeim skrifum mun ég sennilega rekja upp dæmi um ómeðvitaða samfélagsglæpi á okkar tímum og taka fram raunveruleg dæmi. Jafnvel "smáatriði" sem almúganum finnst sjálfsögð, geta orðið að ómeðvituðum samfélagsglæp gagnvart minnihlutahópi.

Ef þið skylduð vera svo heppin eða óheppin að rekast á íslenskuvillu þá bara leiðréttið hana sjálf í huganum. Ég reyni að vanda mig í þessum skrifum en stundum gerist það bara að eitthvað vitlaust fer alveg óvart í loftið og þá verður bara að hafa það, vona samt að ekkert voðalega alvarlegt komi upp.
Hafið það gott í dag.

Verkfall og afmæli

2004-09-21T12:47:00.000-07:00

Sæl verið þið sem lesið þetta, allavega veit ég ekki hver ykkar lesa þetta, því á þessari stundu vita víst mjög fáir af þessu bloggi mínu. Eftir smábasl með að senda blogg nr. 2 náði ég þessu. Dagurinn byrjaði á því að vakna, hann gerir það víst hjá flestum. Venjulega er ég vöknuð svona mitt á milli 7 og hálf átta. Þá fer ég strax að hita kaffi, ath. brauðin hvort ekki þurfi nú að skreppa í bakaríið, gerði það allavega í morgun. Svo sækir maður blöðin, rýnir í þau með kaffibollann og hefur það bara gott svo framarlega sem fréttirnar eru í lagi. Í dag er víst kennaraverkfallsdagur nr. 2, svona eins og blogg nr. 2 hjá mér. Hjá mér eru víst tvö af 45.000 fórnarlömbum verkfallsins. Eftir að hafa vakið þau, gefið þeim að borða ákvað ég að leyfa þeim að fá smjörþefinn af því sem mamma gerir meðal annars þegar þau eru farin í skólann, hvað annað er hægt nú á dögum. Já, við fórum í sund og höfðum það fínt. Fáir þar en nokkrir krakkar komu þegar við vorum að fara upp úr. Einn kennari var þar, hmm eru þeir annars ekki í verkfalli? Fyrir sundið borgaði ég 200 krónur í aðgang fyrir þau, og þegar ég borgaði þetta þá hugsaði ég já, hmmm aukaútgjöld á heimilin vegna verkfalls og minntist þess að hafa lesið í Fréttablaðinu að sveitarfélögin spara 40 miljónir á dag í verkfallinu. Ættu sveitarfélögin ekki kannski aðeins að koma til móts við heimilin vegna þessa? Nei, þau gera það sjálfsagt ekki, myndu aldrei láta sér detta það í hug. Þau geyma þessar 40 miljónir sem safnast upp á hverjum degi undir koddanum sínum og sem síðar verður orðin risastór, í einföldu máli reiknast mér til að eftir 10 daga verkfall verða komnar 400 miljónir í pottinn. Útreiknaðar launakröfur kennarana eru taldar vera 10 miljarða kostnaðarauki fyrir sveitarfélögin. Hvað þarf marga daga verkfall til þess að potturinn verði orðin 10 miljarðar og þá er einmitt lag komið til fyrir sveitarfélögin að byrja að setjast niður. Ég þori ekki að reikna út hvað það verða margir dagar, því mér segir svo hugur að þetta verður langt verkfall. Og hvað ætli kostnaðarauki heimilinna vegna verkfallsins sé þá orðin mikill, um þann þátt verður sennilega aldrei hugsað út í. Skyldi ríkisstjórnin grípa til sinna ráða og setja lögbann á kennaraverkfallið? Svona rétt eins og var með sjómannaverkfallið og hmm já flugfreyjuverkfall í den... Er menntun og skólaskylda 45.000 skólabarna ekki metin til jafns við auðlegð útgerðar og einkahagsmuna nokkurra sægreifa?

Ég get ekki hætt nema nefna það að í dag á hún besta vinkona mín afmæli. Hún er 39 ára og stórmerkileg kona. Hún fékk mjög gott sms frá mér strax í morgun, ég veit hún varð mjög ánægð með það sem ég sagði auk þess að óska henni til hamingju með daginn. Það er alltaf svo gaman þegar munað er eftir svona dögum, hvort sem maður á þá sjálfur eða aðrir sem eru manni kærir. Einu sinni gleymdi ég afmælinu hennar, það var fyrir 4 árum. Ég get ómögulega fyrirgefið sjálfri mér að gleyma þessu og að það skyldi vera einmitt hún. Maðurinn hennar minnti mig nú reyndar á afmælisdaginn hennar viku eftir afmælið. Fór í smá spurningarleik við mig áður en gusan kom, ég fór alveg öll úr kerfi. Hann spurði rólega hvað ég hefði verið að gera í umrædda afmælisviku, án þess að nefna það sérstaklega, fór svo smátt og smátt að þrengja vikuna með þessum ákveðna degi þangað til kviknaði á perunni hjá mér og ég gat enga afsökun gefið aðra en að ég bara gleymdi þessu. Maður er nú mannlegur, það er mannlegt að gleyma. Nú í dag er hægt að brosa við þessu, svona aðeins. Ég heimsæki hana í kvöld.

Velkomin á bloggið.

2004-09-20T02:44:00.000-07:00

Hér má setja allar hugrenningar sínar.

Velkomin á bloggsíðuna mína

2004-09-20T02:25:00.000-07:00

Jæja, verið velkomin á fyrstu bloggsíðuna mína, og kannski ætti ég líka að bjóða sjálfa mig velkomna hingað. Ég hef skoðað mörg bloggin undanfarið og hefur það oft verið gaman að sjá hvað aðrir skrifa og hugleiða.
Svo núna ætla ég víst að skrifa mínar hugleiðingar, hverjar sem þær eru á hverjum tíma.
Nú er víst haustið að fara að skella á, ýmist komið eða þá bara á leiðinni þessa dagana. Hér er sól og blíða, og fullt af krökkum úti í góða veðrinu. Það er þó mánudagur. Krakkarnir ættur reyndar að vera í skólanum á þessum tíma. En það er bara ekki hægt fyrir þau, því kennarar eru uppteknir í verkfalli, að berjast fyrir bættum kjarabætum hjá sér. Sveitarfélögin eiga barasta enga peninga til að samþykkja kröfur kennara. Svo það er barasta allt í hnút. Hvað mín börn varðar eru þau svo voðalega heppin að mamma þeirra skuli vera heima og þarf ekkert að vesenast í pössun, mamma þeirra er bara í skólanum sínum á kvöldin og þar er ekkert kennaraverkfall í gangi.
En samt vildi maður auðvitað ekki að kennaraverkfall væri. Hissa er maður að ríkisstjórnin skuli ekki taka þetta mál til sín, þetta varðar 45 þúsund börn. Hvað ætli það sé nú mörg hlutföll af íbúafjöldanum hérna? Kemur þetta ríkisstjórninni ekki við, eða er bara verið að bíða þangað til allt er komið í hina verstu krísu og það á kostnað skólaskyldu barnanna.
Jæja, þá er ég víst búin að skrifa fyrsta bloggið mitt.